พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 922 เพราะว่าเขิน

ตอนที่ 922

เพราะว่าเขิน

“กัดได้กัดไป!” ฉินคั่วสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วกอดรัดกู้ชิงให้แน่นขึ้น ยกเธอเดินออกไปอย่างไม่รีบร้อน “ช้าหรือเร็วก็เป็นของคุณอยู่ดี กัดสามีตัวเองจนเจ็บจะมีประโยชน์อะไร”

“ไอเฮงซวย!” กู้ชิงตาแดงขึ้นเล็กน้อย พยายามกลั้นน้ำตาและด่าทออย่างต่อเนื่อง

ทุกคนที่อยู่รอบข้างเห็นเพียงชายหนุ่มร่างสูงอุ้มพาตัวเจ้านายจอมหยิ่งผยองกลับเข้าไปในรถยนต์ คาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอและปิดประตูลงอย่างแรงราวกับต้องการครอบงำ

แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไร รถยนต์ก็พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ลูกน้องที่ตามมาด้วยมองหน้ากันแล้วถอนหายใจ “เฮ้อ… ถ้ามองไม่ผิดนั่นน่าจะเป็นคุณชายฉินที่ชอบมีข่าวฉาวหรือเปล่า?”

“แล้วเขาพาเจ้านายเราไปแบบนั้น…”

“ไม่ต้องห่วง!” คนที่เข้าใจสถานการณ์มองดูรถยนต์ที่เพิ่งแล่นออกไปแล้วพูดขึ้นว่า “ดูเหมือนว่าคุณชายฉินจะจริงจังกับเจ้านายเรา”

รถยนต์ของฉินคั่วแล่นออกไปอย่างรวดเร็วจนทำให้กู้ชิงไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกพาตัวมาถึงบ้านของเขาแล้ว เขามีสีหน้าจริงจังมาก เดินออกมาจากรถยนต์แล้วอุ้มเธอขึ้นไปบนบ่าของเขาอีกครั้ง

“ฉินคั่ว นายเป็นบ้าอะไร? จะทำอะไรกันแน่?” ชายผู้เย็นชาพาเธอเดินเข้าไปในห้องนอน พยายามผลักกู้ชิงเข้ามุมกำแพงห้อง จับคางเธอให้เชิดหน้าขึ้นแล้วพูดด้วยเสียงโกรธว่า “กู้ชิง มองผม ฟังที่ผมพูด”

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

“เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ผมผิดเอง คุณให้อภัยผมได้มั้ย?”

กลิ่นอายของชายหนุ่มลอยเข้ามาใกล้จนกู้ชิงหน้าแดง ฉินคั่วเห็นว่าเธอไม่พูดอะไรก็มีแววตาหม่นหมองขึ้น จากนั้นแสงอันมืดมิดก็แผ่ขยายออกไป เขาจับหน้ากู้ชิงแล้วก้มลงจูบอย่างครอบงำ

ลมหายใจของชายหนุ่มตกกระทบลงมาบนใบหน้า ทำให้กู้ชิงอ่อนแรงลง เลิกขัดขืนและปล่อยให้ชายตรงหน้าวางเธอลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล เขาค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้น จากนั้นทุกอย่างก็เป็นไปตามขั้นตอน กู้ชิงตกอยู่ในภวังค์ท่ามกลางคำขอโทษที่แสนเปราะบางและมีค่าของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า มันฟังดูงดงามมากจนเธออยากจะมอบทุกอย่างให้กับเขา

หลังจากค่ำคืนที่ทรหดแต่ยังคงมีความนุ่มนวลจบลง กู้ชิงก็ไม่ได้ผล็อยหลับไปในทันที เธอหันไปมองจมูกโด่งของชายหนุ่มที่อยู่ข้างกาย เอื้อมมือออกไปหวังจะสัมผัสมันแต่กลับดึงมือกลับมา

“คนโง่ ฉันยกโทษให้นายแล้ว” กู้ชิงลังเล ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเผชิญหน้ากับเขายังไงดี หลังจากแอบเก็บเสื้อผ้าเงียบ ๆ กู้ชิงก็หันไปมองชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงเป็นครั้งสุดท้าย ยิ้มอย่างขมขื่นแล้วเดินกลับออกไป

ความทรงจำสิ้นสุดลงตรงนี้ กู้ชิงมองดูกองเอกสารบนโต๊ะทำงานด้วยสีหน้าสงบ กู้ชิงไม่สามารถปล่อยให้งานล่าช้าเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นได้

“พี่กู้คะ!” เลขาผู้ช่วยตัวน้อยรีบเดินเข้ามาหา โดยถือเอกสารกองใหญ่ไว้ในมือ “คุณฉินคั่วมารอพบอยู่ข้างนอกค่ะ ตอนนี้รออยู่ที่ชั้นล่าง พี่ไปดูเขาหน่อยสิคะ!”

“ฉินคั่วเหรอ?” กู้ชิงตกใจมาก เขารีบมาเจอเธอขนาดนี้เลยเหรอ?

“ไม่!” กู้ชิงรับกองเอกสารมาด้วยสีหน้าเย็นชา เปิดคอมพิวเตอร์อย่างขะมักเขม้นแล้วพูดว่า “บอกเขาว่าฉันทำงานอยู่ ถ้าอยากจะพบฉัน…”

แต่ก่อนที่จะพูดจบ เธอก็เห็นใครบางคนเดินเข้ามาด้วยท่าทางดุดัน เขามีหน้าตาหล่อเหลาแต่ความเย็นชารอบตัวเขาไม่อาจบอกได้เลยว่านี่คือคนคนเดียวกันกับที่เธอเคยเห็นก่อนหน้านี้

ใบหน้าของกู้ชิงมืดมนลงทันที ไอผู้ชายเฮงซวยคนนี้เข้ามารบกวนเวลาทำงานของเธออีกแล้ว เขาคิดว่าเธอจะยอมถูกรังแกง่าย ๆ เหรอ?

“ฉินคั่ว! มาทำไม? ออกไปซะ! นี่มันเวลาทำงานฉัน” กู้ชิงหน้าซีด รีบพูดขับไล่คนตรงหน้าออกไป

ฉินคั่วหรี่ตามองอย่างอันตรายและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ชิงชิง คุณต้องให้ผมทำเหมือนครั้งก่อนมั้ย? จะรอให้ผมพาคุณออกไปข้างนอกก่อนเหรอ?”

ครั้งก่อน? กู้ชิงนึกถึงชวนเวลาที่ถูกพาตัวขึ้นไปรถยนต์แล้วหน้าแดงทันที

ทว่าฉินคั่วไม่สามารถทนรอได้อีกต่อไปและไม่รอให้เธอตอบสนอง เขาผลักเธอเข้าไปในมุมโต๊ะ พอเห็นว่าเธอยังนั่งอยู่ในท่าทางเดิม ฉินคั่วก็เข้าไปจับคางกู้ชิงให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา

เหล่าพนักงานรอบข้างเห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดีจึงถอยออกไปเงียบ ๆ โดยเฉพาะเลขาตัวน้อยเมื่อสักครู่ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยหน้าแดงก่ำก่อนปิดประตูห้องให้พวกเขา ภายในชั่วพริบตาก็เหลือเพียงพวกเขาสองคนในห้องทำงาน

“ผมมาขอคำอธิบาย!” สีหน้าของเขาดูเศร้าสร้อยมาก การอบรมที่ดีบีบบังคับเขาให้ต้องแสดงสีหน้าเหยียดหยามออกมา

“ผมอยากรู้ว่าคุณเกลียดผมมากเลยเหรอ? เมื่อวานผมขอโทษคุณครั้งแล้วครั้งเล่า ขอให้คุณยกโทษให้ผม คุณน่ะ ไม่รู้สึกเสียใจกับผมบ้างเลยใช่มั้ย?”

“คุณใจร้ายกับผมเกินไปหรือเปล่า?” พวกเขาอยู่ในท่าทางคลุมเครือและดูน่าอายเป็นอย่างมาก ฉินคั่วจับส่วนล่างของเธอด้วยมือข้างหนึ่ง และใช้มืออีกข้างบีบบังคับให้เธอจ้องมองมาทางเขา สถานการณ์ที่นำพาไปทำให้ใบหน้าของกู้ชิงกลายเป็นสีแดง เธอรีบหันหน้าหนีอย่างสิ้นหวัง ไม่ยอมปล่อยให้เขาเห็นหน้า

กู้ชิงรู้สึกว่าถ้าเขายังคงเป็นแบบนี้ต่อไป เธอจะต้องสูญเสียการควบคุมตัวเองอย่างแน่นอน

ฉินคั่วเป็นคนหน้าตาที หลังจากทั้งสองแสดงความสัมพันธ์แนบชิดกันแล้ว เธอก็ไม่อาจเผชิญหน้าหรือรู้สึกขุ่นเคืองกับใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาได้เลย เพียงแต่ว่าเขากำลังทำให้งานของเธอล่าช้าขึ้น

แต่หลังจากถูกกดแนบผนังต่อหน้าคนมากมายขนาดนั้น เธอกล้าไปสู้หน้าใครอีกได้ยังไง

“ฉินคั่ว… นาย… ปล่อยฉัน” ในที่สุดกู้ชิงก็หันหน้าหนี ยื่นมือออกไปผลักหน้าอกเขา พยายามจะทำให้เขาสงบลง

ทว่าคนตรงข้ามกลับไม่เข้าใจว่าเธอหมายความว่ายังไง เขาแค่รู้สึกว่ากู้ชิงกำลังต่อต้าน อยากจะอยู่ให้ห่างจากเขา

ฉินคั่วก้าวถอยหลังด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ เขาก้มศีรษะลงอย่างเจ็บปวด มือที่คลายออกกำหมัดแน่นทันที

“คุณ… ไม่อยากเจอหน้าผมเหรอ?” ฉินคั่วพูด น้ำเสียงของเขาฟังดูแหบแห้งขึ้นอย่างไม่รู้ตัวและแฝงไปด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็ไม่ทันสังเกตเห็น

ในทางกลับกัน กู้ชิงหลุดพ้นออกมาจากความครอบงำของฉินคั่ว เธอจัดเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ให้กลับมาเป็นระเบียบอีกครั้ง

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ยังคงสดใหม่อยู่ในใจของเธอ เธอจะกล้าบอกเขาได้ยังไงว่าเธอจากไปเพราะไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขา?

“ฉัน… ฉันไม่ได้โกรธนาย” กู้ชิงคิดไปคิดมาแล้วเปิดปากพูด สีหน้าของเธอแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย “เอาเถอะน่า นายก็รู้ว่าฉันเป็นคนแบบไหน… เพราะงั้น รอเลิกงานก่อนค่อยกลับมาหาฉันอีกทีนะ”

หลังจากพูดจบ กู้ชิงก็ตบไหล่คนตรงหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์อีกครั้งแล้วกดเปิดเครื่อง ถึงอย่างนั้นรอยแดงบนใบหูกลับไม่ได้จางหายไป

เธอ… พูดว่าอะไรนะ? ฉินคั่วยืนงงและใช้เวลาอยู่นานมากกว่าจะเข้าใจความหมายของเธอ ทันใดนั้นเขาก็คิดออก

ที่เป็นแบบนั้น… กู้ชิงแค่กำลัง… เขินเขาเหรอ?

กู้ชิงเขินเขาเหรอ? ฉินคั่วไม่อยากจะเชื่อเลย เพราะงั้น… ที่เธอทำลงไปทั้งหมดก็เพราะว่าเขินน่ะสิ