พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 925 เอาเธอเป็นเกราะกำบัง

ตอนที่ 925

เอาเธอเป็นเกราะกำบัง

เดิมทีฉินคั่วอยากจะออกมาส่งกู้ชิง แต่ใครจะรู้ว่าเขา จะถูกปฏิเสธ ทำให้เขาต้องเดินออกมาคนเดียว ดังนั้นก่อนจะจากไปฉินคั่วจึงจำใจพูดว่า “ไม่ต้องย้ายบ้านหนีหรอก ผมจะไม่ไปตามรังควานคุณ”

กู้ชิงรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแต่ก็ยังพยักหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะฉินคั่ว เธอก็คงไม่เคยคิดจะย้ายบ้านหนี

ฉินคั่วไม่อยากจากไปตอนนี้แต่เขาคิดหาหัวข้อบทสนทนาไม่ออก มันเป็นเรื่องยากที่พวกเขาจะไม่โต้เถียงกันและพูดคุยกันอย่างสงบสุขแบบนี้ เขาอยากให้ช่วงเวลานี้คงอยู่ต่อไป

“เดี๋ยวผมไปอธิบายให้พี่สะใภ้ฟัง” เขาพยายามเค้นประโยคอันแห้งผากนี้ออกมา

“ไม่ต้องหรอก” จากนั้นกู้ชิงก็นึกถึงถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ถูกหลงลืมไปแล้วและไม่รู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ก่อนจะตอบกลับว่า “เธอน่าจะรู้แล้ว”

“งั้นก็ดี” ขณะที่ฉินคั่วกำลังประมวลผลในสมองอย่างรวดเร็วเพื่อพยายามค้นหาว่ามีหัวข้อไหนที่จะสามารถพูดต่อได้ ถึงอย่างนั้นเขากลับหวังว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะปรากฏตัวออกมาช่วยพูดให้บทสนทนาได้ไปต่อ

“ฉันไปก่อนนะ” กู้ชิงไม่มีทางปล่อยช่วงเวลานี้ไปได้ เธอเหนื่อยเต็มทนและตอนนี้ก็อยากจะพักผ่อนแล้ว

“อืม กลับดี ๆ ล่ะ”

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

แม้ว่าจะพูดแบบนั้นแต่ฉินคั่วกลับเดินตามหลังเฝ้าดูเธอจากไปเงียบ ๆ เขากังวลเกี่ยวกับกู้ชิงจึงอยากจะมองดูอีกสักครั้งสองครั้ง จนกระทั่งท้ายที่สุดเธอก็ลับสายตาไป

กู้ชิงรู้ว่ามีคนติดตามเธอมาแต่ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์มาสนใจเรื่องพรรค์นั้น

โครงการที่ดินฝั่งตะวันออกดำเนินการไปอย่างรวดเร็ว และฉินคั่วแทบจะไม่มีโอกาสได้พบกู้ชิงเลย นอกเหนือจากเวลาทำงานแล้ว กู้ชิงก็เอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้องทำงานของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“ฉันก็ช่วยเธอหาบ้านแล้วไง” เห็นได้ชัดว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อความคิดเห็นของเธอไม่สามารถใช้งานได้กับคนที่กำลังนั่งดื่มกาแฟอยู่บนโซฟาในห้องทำงานของเธอ

“ยังจะมาหาฉันอีก”

กู้ชิงแค่อยากจะซ่อนตัวอยู่สักพักหนึ่ง แต่พูดอย่างนั้นมันก็ไม่ถูก เธอแค่อยากให้ใครสักคนที่ไม่ใช่ฉินคั่วมาคอยพูดกรอกหูเธอเพื่อที่หัวสมองของเธอจะได้ไม่ต้องคิดอะไรเยอะแยะ

“ขอนั่งแป๊บเดียวเองค่ะ”

“เธอนั่งมาทั้งวันแล้ว ถ้าว่างนักทำไมไม่ออกไปทำเอกสารที่ฉันให้เธอไปให้เสร็จล่ะ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้าขึ้นมาและเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังนั่งทำหน้าตาขมขื่นและเคียดแค้นอยู่ เห็นมีสีหน้าแบบนี้มาหลายวันแล้วและมันก็ส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของเธอด้วย กู้ชิงยังคงคิดกลุ้มใจ คิดมาหลายวันแล้วว่าจะเผชิญหน้ายังไงดี ถ้าเกิดเป็นเรื่องนั้นเธอสามารถคิดได้ว่าถูกหมากัด แต่หลังจากนั้นจะยังไงต่อล่ะ?

อาจเป็นเพราะความลังเลของกู้ชิง ข่าวที่ฉินคั่วกำลังรอคอยอยู่จึงล่าช้าออกไป เดิมทีเขาคิดว่าจะได้คำตอบภายในสองสามวัน แต่จนถึงตอนนี้กู้ชิงก็ยังไม่ส่งข่าวอะไรมาเลย

เขาไม่สามารถผิดสัญญาและบุกเข้าไปหาเธอได้ ดังนั้นฉินคั่วจึงรู้สึกหดหู่ใจมากที่อีกฝ่ายหลีกเลี่ยงเขา

ท่าทางแสดงออกจากอาการซึมเศร้ามีหลายแบบ เช่น อาการนอนเป็นผักเป็นปลาของฉินคั่วก็นับว่าเป็นหนึ่งในนั้น ในตอนนี้เขาต้องการข่าวดีเพื่อมากระตุ้นจิตใจให้แจ่มใสขึ้น แต่และแล้วในที่สุดข่าวดีก็มาถึง

“เรื่องที่ดินทางตะวันออกได้รับการตัดสินใจแล้วเหรอ?”

ฉินคั่วถามต่อเพื่อต้องการความยืนยัน “ตกเป็นของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวใช่มั้ย?”

เห็นได้ชัดว่าผู้ส่งข่าวหวาดกลัวกับท่าทางกระตือรือร้นของเขามากจึงจำใจตอบรับว่า “ครับ ยืนยันแล้ว แต่ว่าคุณไม่มีรายชื่ออยู่ในผู้เข้าร่วมงาน”

“ฉันจะไปเอง” ท่าทางของฉินคั่วเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา จากอาการที่ดูหมดอาลัยตายอยากเมื่อสักครู่นี้กลับมามีพลังขึ้นอีกครั้ง

“ได้ที่ดินทางตะวันออกมาแล้วเหรอคะ?” ทางฝั่งของกู้ชิงก็ได้รับข่าวนี้เช่นกัน

“ใช่ ทางผู้ตัดสินชวนฉันกับเธอไปร่วมงานด้วย”

“ฉันไม่ไปหรอกค่ะ” เธอรู้ว่าถ้าไปที่นั่นเธอจะต้องเจอกับคนที่ไม่อยากเจอหน้า เลยคิดว่าขอไม่ไปเลยจะดีกว่า

“มันเป็นโปรเจ็กต์ที่เธอดูแลนะ จะไม่ไปตัดริบบิ้นเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจงใจถาม

“ไม่อยากไปค่ะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่รู้ว่ากู้ชิงกำลังคิดอะไรอยู่ได้ยังไง เธอจึงพูดบอกว่า “งานนี้ฉินคั่วไม่ได้ไปเข้าร่วม ไม่ต้องห่วง”

กู้ชิงหยุดชะงักแล้วเหลือบมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความสงสัย จากนั้นเธอก็ขอดูรายชื่อผู้เข้าร่วมงานเพื่อยืนยันว่าไม่มีชื่อของฉินคั่วมาเข้าร่วมงานจริง ๆ พอแน่ใจแล้วเธอก็เขียนงานนี้ใส่ลงไปในตารางการทำงานของตัวเอง

เมื่อสองบริษัทร่วมมือกันจะต้องไม่ใช่แค่งานเล็ก ๆ ในที่สุดถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ตัดสินใจขึ้นไปตัดริบบิ้นเองและปล่อยให้ กู้ชิงทำหน้าที่กำกับดูแล ส่วนบุคคลของอีกฝั่งหนึ่งคือมู่อวี้เฉิง

การพบปะกันในขณะทำงานถือว่าเป็นความโชคดี แต่ต่อหน้าสาธารณชนทั้งสองทำได้แค่จับมือกันอย่างเป็นทางการเท่านั้น ถึงอย่างนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็อดไม่ได้ที่จะขยิบตาให้ มู่อวี้เฉิงเบา ๆ อีกฝ่ายจึงตอบโต้ด้วยการจับมือแน่นขึ้นเล็กน้อย

ด้านหนึ่งเต็มไปด้วยความรักและความเสน่หา ส่วนอีกหน้าหนึ่งมีแต่ความเฉยชา

ไม่รู้ว่าฉินคั่วใช้วิธีการอะไรแต่เขายืนกรานจะเข้าร่วมงานในครั้งนี้ให้ได้ เดิมทีเขาปฏิเสธงานนี้ไปแล้วแต่เขาต้องการจะเข้าร่วมงานอีกครั้ง และทางบริษัทก็ไม่สามารถปฏิเสธได้

เมื่อเห็นว่าไม่มีเจตนาอะไรและกู้ชิงก็ไม่สามารถจับผิดได้ ฉินคั่วจึงฉีกยิ้มอย่างจริงใจ แต่กู้ชิงกลับเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ไม่ยอมมองไปที่เขา

แบบนี้สิถึงจะไม่เสียแรงเปล่า พระเจ้าทรงรู้ดีว่าฉินคั่วพยายามมากแค่ไหน เป้าหมายของเขาคือขอแค่ได้เห็นหน้ากู้ชิงสักครั้ง แม้ว่าจะเป็นการพูดคุยกันเรื่องงานก็ถือว่าเป็นการพูดคุยกันแล้ว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยิบกรรไกรขึ้นมาโดยมีกู้ชิงเดินตามมาอย่างใกล้ชิด ฉินคั่วไม่ยอมแพ้และเดินขึ้นมาบนเวทีเช่นกัน ทั้งสองอยู่ใกล้กันมากแต่ไม่ได้พูดคุยกันเลย กระทั่งริบบิ้นสีแดงถูกตัด มู่อวี้เฉิงก็เป็นฝ่ายริเริ่มในการปรบมือ

ฉินคั่วปรบมืออย่างขยันขันแข็งแต่สายตากลับจับจ้องไปที่กู้ชิง เรียกได้ว่าแทบจะไม่ละสายตาเลยทีเดียว ถ้าไม่คิดว่ามันโจ่งแจ้งเกินไปเขาคงจะเดินเข้าไปคุยกันเธอแล้ว

ทว่ากลัวไม่มีโอกาสเลย พอลงมาจากเวที กู้ชิงก็เดินตามหลังถงเหมี่ยวเหมี่ยวโดยไม่ยอมห่างแม้แต่ก้าวเดียว

“เธอจะตามฉันมาทำไม?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกหงุดหงิดเพราะว่าเธออยากจะไปหามู่อวี้เฉิง แต่สองคนนี้กลับทำเหมือนกับว่าเธอเป็นเกราะกำบังยังไงยังงั้น?!

“อย่าคิดมากสิคะ ฉันแค่มาทำงาน” กู้ชิงทำเป็นพลิกเอกสารไปมาและคำพูดของเธอก็ดูเหมาะเจาะเสียเหลือเกิน ทว่าจริง ๆ แล้วเธอพลิกเอกสารเร็วมากจนได้ยินแต่เสียงลมพัด ถ้ามองดูคงจะตาลาย ส่วนเนื้อหาว่าอย่างไรบ้างนั้นไม่รู้เลย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถพากู้ชิงเดินไปคุยกับมู่อวี้เฉิงด้วยกันได้ ดังนั้นแผนการนี้จึงต้องถูกยกเลิกไป กู้ชิงคอยติดตามถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างใกล้ชิด โดยมีฉินคั่วคอยเดินตามกู้ชิงอีกที เดิมทีมู่อวี้เฉิงคิดจะมาหาถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหมือนกันแต่เมื่อเขาเห็นแบบนั้นเขาก็ยอมแพ้ไป

ฉินคั่วไม่เคยมีโอกาสได้พูดคุยเลย กู้ชิงเอาแต่ก้มหน้าจัดเอกสารตลอดเวลา ไม่เปิดโอกาสให้เขาแม้แต่น้อย ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยืนอยู่ข้าง ๆ พวกเขาสองคน โดยรู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงตัวประกอบเท่านั้น ไม่มีใครสังเกตเห็นเธอเลย

เนื่องจากไม่สามารถหาโอกาสขัดจังหวะจากทางด้านหลังได้ ฉินคั่วจึงเดินเข้าไปตรงหน้าพวกเธอสองคน กู้ชิงเงยหน้ามองและแม้ว่าเธอจะเปิดโอกาสให้พูดคุยแล้ว แต่เธอก็ยังแสร้งทำเป็นไม่เห็นฉินคั่วอยู่ดี เพราะตอนนี้เว้นแต่จะทำเป็นตาบอดแล้วเธอไม่สามารถหาทางหนีได้เลย

“อวี้เฉิง” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบหาข้ออ้างหายตัวไปจากพวกเขาสองคนทันที ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ เป็นเกราะกำบังให้แล้ว กู้ชิงจึงมองไปที่ฉินคั่ว เธอไม่คิดว่าจะเจอเขาที่นี่และตอนนี้ทั้งสองกำลังยืนเผชิญหน้ากันอยู่ คนหนึ่งอยากพูดคุย ส่วนอีกคนอยากวิ่งหนี