พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 934 อยู่ให้ห่างจากฉัน

ตอนที่ 934

อยู่ให้ห่างจากฉัน

สายตาของเพื่อนร่วมงานทิ่มแทงเข้ามาในใจเธอจนกู้ชิงอยากจะทำเรื่องนี้ให้สงบลง

แต่โจวเสี่ยวม่านกลับคว้ามือของกู้ชิงขึ้นมาและแสดงแหวนหมั้นบนนิ้วนางของเธอต่อหน้าทุกคน

“ก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าแหวนวงนี้ควรจะเป็นของฉัน และ ฉินคั่วก็ควรจะเป็นของฉันด้วย แต่นังจิ้งจอกจอมเจ้าเล่ห์กลับมาแทรกกลางระหว่างเรา”

“ถ้าเธอไม่ได้อ่อยฉินคั่วจริง ทำไมแหวนหมั้นถึงไปอยู่ในมือเธอล่ะ เรากำลังจะหมั้นกันอยู่แล้ว แต่เธอก็ยังจะเข้ามาแทรกกลาง” โจวเสี่ยวม่านประกาศก้องด้วยคำพูดที่ฟังดูจริงใจ

“พระเจ้า เรื่องนี้ทำให้ฉันต้องมองกู้ชิงใหม่” ใครบางคนร้องอุทานด้วยความเหลือเชื่อ

“ถ้าเป็นฉันคงทนแบกรับสายตาคนอื่นไม่ไหวหรอก ถูกเปิดโปงเรื่องน่าอายต่อหน้าคนอื่นขนาดนี้” เพื่อนร่วมงานคุยเรื่องว้าวุ่นนี้ต่อหน้ากู้ชิง โดยไม่ได้สนใจความอับอายของผู้ที่เกี่ยวข้องเลย

สายตาที่ดูถูกเหยียดหยามพุ่งตรงมารวมกัน จนกู้ชิงสามารถรับรู้ได้ว่ามีใครหลายคนกำลังมองดูเรื่องขบขันของเธออยู่

ดวงตาเหน็บแนมพวกนั้นกำลังจะกลืนกินเธอ ดูเหมือนว่าคนทั้งโลกกำลังหัวเราะเยาะเธออยู่

“เดี๋ยวฉันเลิกยุ่งกับฉินคั่วเอง! ส่วนเธอก็กลับออกไปซะ!” คำพูดที่เกรี้ยวกราดหลุดออกมาจากปากของกู้ชิง เธอชี้นิ้วไปที่ประตูบริษัทและมองดูโจวเสี่ยวม่านด้วยสายตาเกลียดชัง

เธอไม่สนใจว่ามันจะเป็นเรื่องจริงหรือเท็จอีกต่อไป เธอแค่อยากขจัดคนที่ทำให้ตัวเธออับอายออกไป

แม้ว่าเธอจะอยากพูดอธิบายแต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้เลย เพราะเพื่อนร่วมงานส่วนใหญ่ต่างเชื่อคำพูดของโจวเสี่ยวม่าน

คนส่วนใหญ่ล้วนเกลียดชังมือที่สามเป็นธรรมดา พอข้อกล่าวหาไม่มีมูลเหล่านี้ถูกโยนมาใส่หัว กู้ชิงก็โกรธมากจนแทบจะระงับอารมณ์ไม่อยู่

เธอมองดูบริษัทที่สงบสุขต้องมายุ่งเหยิงขึ้นเพราะตัวเธอเอง ขณะเดียวกันโจวเสี่ยวม่านไม่สามารถปิดบังความสุขได้เลย เพราะนี่คือสิ่งที่หล่อนต้องการ

ทุกคนมองดูกู้ชิงด้วยสายตาเหน็บแนมและหันหลังกลับไปนินทา ทำให้เธอกลายเป็นผู้ร้ายในเรื่องนี้

โจวเสี่ยวม่านเดินก้าวออกไปอย่างมีชัย

แต่กู้ชิงกลับโกรธมากจนร้องไห้

เธอปิดประตูห้องทำงานแน่นเพื่อปิดบังสายตานินทาจากด้านนอกทั้งหมด

คว้าเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้วโยนลงกับพื้นเพื่อระบายความโกรธ

เธอโกรธแทบตาย แต่พอเจอคนแบบนี้เธอกลับทำอะไรไม่ได้เลย

ออกไปอธิบายตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร? เพื่อนร่วมงานต่างคิดว่าเธอเป็นเมียน้อยชาวบ้านเขาไปแล้ว

นิ้วมือบีบเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว ไม่ทันได้สังเกตเห็นเลยว่าเล็บแหลมคมทิ่มแทงเข้าในผิวบาง ๆ จนเกิดเป็นรอยเส้นเลือด

หลังเลิกงานกู้ชิงไม่ได้กลับบ้าน แต่ไปพบ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแทน

เธอเข้าไปรับความอบอุ่นในอ้อมกอดแขนของเพื่อน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเพียงคิดว่ามันเป็นกอดธรรมดาทั่วไป

แต่อีกฝ่ายกลับกอดเธอแน่นและไม่ยอมผละออก กระทั่งเสื้อผ้าเปียกชื้นมากขึ้นเรื่อย ๆ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

“เป็นอะไรไป? ใครรังแกเธอหรือเปล่า? บอกฉันมา!” เสียงกังวลดังรอดเข้ามาในหู เธอเงยหน้าขึ้นพร้อมน้ำตา มองดูสีหน้ากังวลของถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยดวงตาพร่ามัว

“วันนี้… โจวเสี่ยวม่าน แฟนเก่าของฉินคั่วบุกมาหาฉันที่บริษัทแล้วเรียกฉันว่าเมียน้อยต่อหน้าทุกคน เธอเหยียบย้ำศักดิ์ศรีของฉันจนราบคาบ” กู้ชิงปาดน้ำตาแล้วพูดอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้

“ฉันไม่เคยเห็นใครหน้าด้านขนาดนี้มาก่อนเลย บิดเบือนข้อเท็จจริง! อ้างตัวว่าเป็นคู่หมั้นของฉินคั่วแล้วตราหน้าฉันว่าเป็นเมียน้อย ทำให้ฉันอับอายในบริษัท!” เมื่อหวนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ กู้ชิงก็รู้สึกโกรธมาก

อยากจะทำตุ๊กตาหุ่นจำลองขึ้นมาสักตัว เขียนชื่อวันเดือนปีเกิดของโจวเสี่ยวม่าน แล้วเอาเข็มแทงตุ๊กตานั่นซะ!

“หรือว่ามีเหตุผลอะไรถึงพูดออกมาแบบนั้น?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตบไหล่เธอเพื่อปลอบให้เธอสงบลง

“ฉันรับไม่ได้! สายตาของทุกคนที่มองมาที่ฉัน คำพูดเสียดสีและเสียงหัวเราะเยาะทำให้ฉันอยากจะหายตัวไป… มันเป็นช่วงเวลาที่น่าอายที่สุดในชีวิตฉันเลย!” กู้ชิงกอด ถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความรู้สึกเสียใจ ไม่ยอมปล่อยมือและพยายามหาความปลอบใจจากเธอ

“ดิงดอง ๆ ๆ ดิงดอง ๆ ๆ” ทันใดนั้นเสียงกริ่งก็ดังขึ้นและเสียงที่คุ้นเคยก็ดังมาจากหน้าประตู

“กู้ชิง! กู้ชิง! อยู่ในนั้นหรือเปล่า!” ฉินคั่วดูกังวลมาก

เขาไม่พบร่องรอยของกู้ชิงที่บ้านจึงคาดเดาว่าเธอน่าจะแวะมาบ้านของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ฉินคั่วเคาะประตูอยู่นานแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับสักที เขาจึงรู้สึกแปลกใจ

ขณะที่กำลังสับสนจู่ ๆ บานประตูก็ถูกเปิดออก คนที่เขาเฝ้าคิดถึงเดินออกมาอย่างไร้อารมณ์และตะโกนใส่เขาว่า “ไปให้พ้น!”

ฉินคั่วมึนงง เขาเคาะประตูแรงไปเหรอ ทำไมจะต้องต่อว่าเขาด้วย?

“คุณเป็นอะไรไป?” ฉินคั่วถามด้วยความกังวล น้ำเสียงฟังดูระมัดระวังเล็กน้อย

“ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย! อยู่ให้ห่างจากฉัน! ออกไปจากที่นี่ซะ!” กู้ชิงพูดตะคอกด้วยความโกรธจัด ระบายความคับข้องใจทั้งหมดที่ประสบมาในวันนี้กับฉินคั่ว

ถ้าเขาไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงมากหน้าหลายตา วันนี้เธอคงจะไม่ต้องอับอายต่อหน้าเพื่อนร่วมงาน

ถ้าแฟนเก่าคนนั้นเลิกชอบเขาแล้ว เธอก็คงจะไม่ถูกใส่ร้ายว่าเป็นเมียน้อยและไม่ต้องเผชิญหน้ากับเสียงหัวเราะเยาะจากทุกคน!

น้ำเสียงเคืองโกรธทำให้ฉินคั่วหงุดหงิด และเสียงตะคอกที่ไม่มีที่มาที่ไปก็ทำให้เขางุนงง

การขับไล่อย่างไม่มีเหตุผลของอีกฝ่ายทำให้ฉินคั่วโมโหจนตัวสั่น “ไปเลย! ไปสิ! ไป!”

“ผมตามหาคุณตั้งนานแต่คุณจะไล่ผมแบบนี้เหรอ?” ฉินคั่วแสดงสีหน้าไม่พอใจ

ใครจะทนการถูกต่อว่าอยากไม่มีเหตุผลได้

“แค่เห็นนายฉันก็หงุดหงิดแล้ว! ถ้าไม่ใช่เพราะนายฉันก็คงไม่ถูกมองด้วยสายตาแปลก ๆ หรอก ฉันจะทนกับคำพูดเสียดสีของคนอื่นได้ยังไง!” กู้ชิงระเบิดความรู้สึกในขณะนั้นออกมา

เธอทุบตีเตะต่อยฉินคั่วอยู่ที่หน้าประตู จนฉินคั่วที่ไม่ทันระวังได้รับหมัดเข้าเต็ม ๆ

กู้ชิงเสียสติไปแล้วและฉินคั่วก็หงุดหงิดมากเช่นกัน ทั้งสองยืนโต้เถียงกันอยู่ที่หน้าประตู

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกุมขมับ มองดูเหตุการณ์ที่น่าวิตกกังวลตรงหน้าประตูด้วยความทุกข์ใจ เธอเดินเข้าไปกอดกู้ชิงแล้วพากลับเข้าไปในบ้าน จากนั้นก็พูดบอกฉินคั่วว่า “นายกลับไปก่อนเถอะ วันนี้มีเรื่องเกิดขึ้น รอเธอสงบลงก่อนค่อยคุยกัน”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวปิดประตูลงทันที คอยปิดกั้นเขาเอาไว้

ฉินคั่วยืนไม่พอใจอยู่หน้าประตู

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูกู้ชิงที่น้ำตานองหน้าอย่างวิตกกังวล เธอถอนหายใจแล้วพูดเกลี้ยกล่อมว่า “ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่นี่แล้ว”

กระทั่งอารมณ์ของกู้ชิงสงบลง น้ำตาของเธอก็แห้งเหือดไป อาการง่วงนอนไหลเวียนเข้ามาแทนที่ เธอโน้มตัวลงบนเตียงและผล็อยหลับไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวปิดประตูลงเงียบ ๆ และพบว่าสายจากฉินคั่วปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธออยู่หลายครั้ง

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ผมก็ไม่ได้ยั่วโมโหเธอสักหน่อยนี่? ทำไมจู่ ๆ ถึงขึ้นเสียงใส่ผมล่ะ!” ฉินคั่วเศร้าใจ เห็นได้ชัดว่าเขาทำอะไรไม่ถูกเลยและถูกต่อว่าอย่างไม่มีเหตุผล

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถอนหายใจอีกครั้งและพูดปลอบปลายสาย “เรื่องนี้นายไม่ผิดหรอก แต่เรื่องมันเกิดขึ้นเพราะนาย”

“วันนี้แฟนเก่านายที่ชื่อโจวเสี่ยวม่านบุกเข้าไปหากู้ชิงในบริษัท ไปไล่ประกาศต่อหน้าพนักงานคนอื่นว่าเป็นคู่หมั้นของนาย และกล่าวหาว่ากู้ชิงเป็นเมียน้อย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้

“กู้ชิงโกรธมากจนควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้เลย เพราะงั้นก็เลย…” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดเล่าเรื่องทั้งหมดอย่างไม่รู้จะช่วยเหลืออย่างไรดี