พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 937 ใส่ใจเขาเป็นพิเศษ

ตอนที่ 937

ใส่ใจเขาเป็นพิเศษ

เมื่อเห็นคนที่ตัวเองชอบพยายามดิ้นรนผลักไสแขนของเขาออกไปด้วยท่าทางหวาดระแวง ฉินคั่วก็รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัดจนแน่น

พวกเขามาอยู่ในจุดนี้ได้ยังไง?

หลังจากต้องเผชิญหน้ากับท่าทางต่อต้านและไม่พอใจของเธอ ฉินคั่วก็พยายามยึดมั่นเอาไว้ให้แน่นและไม่ยอมปล่อยมือ กลัวว่าอีกฝ่ายจะจากไปและไม่ยอมหันกลับมามองทันทีที่เขาคลายมือ

พวกเขาทั้งสองมาถึงจุดนี้แล้วและต้องพูดคุยกันให้ชัดเจน เขาไม่อยากเห็นความรักดำเนินไปถึงจุดจบ

“อย่าเพิ่งดิ้น อยู่เฉย ๆ แล้วฟังคำอธิบายของผมก่อนได้มั้ย?” ฉินคั่วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงมีความเหนื่อยล้าที่ไม่อาจปกปิดได้

“ผมจัดการเรื่องทั้งหมดแล้ว โจวเสี่ยวม่านจะไม่เข้ามาก่อกวนคุณอีก เรื่องทั้งหมดจบลงแล้ว เรามาลืมเรื่องในอดีตกันเถอะ ได้มั้ย? มันเป็นความผิดของผมเอง ผมขอโทษนะ” ที่เขาหายหน้าหายตาไปเพราะกลับไปยุติเรื่องนี้

ไม่ว่าจะมีหยางเสี่ยวม่านหรือหวังเสี่ยวม่านอีกคนเข้ามา เขาก็คงจะรับมือกับคลื่นโหมกระหน่ำแบบนี้ไม่ไหวแล้ว

แม้ว่าจะได้ยินคำอธิบายแต่กู้ชิงก็ยังต่อต้านอยู่ดี ใบหน้าของเธอเย็นชามากจนไม่รู้ว่าได้ฟังคำพูดอธิบายของเขาหรือไม่

“กู้ชิง? กู้ชิง?” ฉินคั่วขมวดคิ้ว มองดูเธอแล้วพยายามคิดหาคำตอบ

กู้ชิงเงยหน้าขึ้นมายิ้มบาง ๆ “พูดจบหรือยัง? ถ้าพูดจบแล้วฉันไปได้แล้วใช่มั้ย?”

ฉินคั่วตื่นตระหนกมาก ทั้งที่พูดอธิบายไปหมดแล้ว แต่ทำไมเธอยังเป็นแบบนี้อีก?

เขากอดคนที่รักเอาไว้แน่นและปฏิเสธที่จะปล่อยมือ ความรู้สึกไม่สบายใจวนเวียนอยู่รอบตัวเขา ดูเหมือนว่ามันจะสามารถระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ

น้ำเสียงตื่นตระหนกดังออกมาจากปากของฉินคั่ว “คุณอย่าไปจากผมได้มั้ย…”

“ปล่อย! ถึงจะแก้ไข้เรื่องนี้แล้วแต่แล้วยังไงล่ะ? มันเป็นความผิดของนายทั้งหมด” กู้ชิงยอมแพ้ ไม่ได้ดิ้นรนอีกต่อไปและจ้องเขม็งไปทางฉินคั่ว น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยคำกล่าวหา “ถ้าไม่ใช่เพราะนาย ฉันจะต้องเสียน้ำตาขนาดนี้เหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะแฟนเก่านาย ฉันจะถูกกล่าวว่าเป็นเมียน้อยมั้ย?”

กู้ชิงโยนความผิดทั้งหมดให้ฉินคั่วและไม่คิดจะยอมให้อภัย

หลังจากคิดเรื่องนี้มาเป็นเวลานาน เธอก็ตระหนักได้ว่าคำพูดของโจวเสี่ยวม่านไม่ได้ผิดอะไรเลย เธอกับฉินคั่วไม่เหมาะสมกันจริง ๆ หลังจากวันเวลาผ่านไปนานก็ยังไม่มีใครสักคนเอ่ยปากว่าพวกเขาเหมาะสมกันสักที

ในเมื่อสายตาคนนอกมองมาเช่นนี้ พวกเขาจะยังต้องอยู่ด้วยกันอีกเหรอ?

ความรักมันเปราะบางมากเกินไปจริง ๆ ฉินคั่วเคยเป็นเพลย์บอยมาก่อน กู้ชิงรับประกันไม่ได้เลยว่าหลังจากคบหากับฉินคั่วแล้ว เขาจะยังคงรักเธอเหมือนเดิมตลอดไป

ลักษณะของนิสัยผู้ชายทั่วไปมักจะชอบค้นหาสิ่งใหม่ ๆ และละทิ้งสิ่งเก่า ถ้าวันหนึ่งฉินคั่วไม่รักเธอแล้ว เธอจะกลายเป็นอย่างโจวเสี่ยวม่านหรือเปล่านะ?

ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขามีปัญหามากเกินไปและมีความขัดแย้งซ่อนอยู่นับไม่ถ้วน แม้ว่าทั้งสองจะมองผ่านข้อผิดพลาดนี้และกลับมาคบหากันอีกครั้ง…

แต่ก็คงจะไม่มีความสุขอยู่ดี…

“ปล่อยมือเถอะ พวกเราไม่มีทางมีความสุขได้หรอก” น้ำเสียงของกู้ชิงเบาบางลง ราวกับว่าเธอใช้แรงกำลังทั้งหมดพูดประโยคนี้ออกมาโดยไม่มีความหวังอีก

เธอละทิ้งความรักและอยากจะหนีไปจากฉินคั่ว

ฉินคั่วตกตะลึง มือที่จับกู้ชิงอยู่ค่อย ๆ คลายออกและลดลงมา

คำพูดดังกล่าวเหมือนกับมีดที่กีดเข้ากลางใจ หากไม่ใช่เพราะความมุ่งมั่นอันแน่วแน่คงจะยืนไม่อยู่แล้ว

เขามองดูกู้ชิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนที่น้ำเสียงแหบแห้งจะดังมาจากลำคอ “จริงจังเหรอ? ความรักในอดีตถูกลบไปหมดแล้ว คุณไม่อยากอยู่กับผม อยากจะยอมแพ้…”

“ใช่…” กู้ชิงตอบกลับโดยไม่ลังเล แต่ทันทีที่พูดจบ หัวใจก็ปฏิเสธออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า ที่จริงแล้วฉัน…

แต่เธอกลับไม่ได้พูดคำเหล่านั้นออกมา

พวกเขาทั้งสองยืนอยู่ที่มุมถนน เห็นได้ชัดว่าฉินคั่วคลายมือออกจากกู้ชิงแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับยืนนิ่ง ไม่ยอมเดินออกไป

ไม่รู้ว่าใช้เวลานานเท่าไหร่ แต่ฉินคั่วยืนงงเป็นเวลาหนึ่งศตวรรษได้ ลำคอของเขาแห้งผาก ดวงตาจ้องมองไปที่กู้ชิงราวกับต้องการประทับตราคนตรงหน้าให้ฝั่งลึกเข้าไปในใจเขา

หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาก็พูดขึ้นว่า “ในเมื่อคุณให้ผมปล่อย ผมก็จะปล่อย ลาก่อน…”

ฉินคั่วหันหลังกลับและเดินจากไป สายตาเขาไม่ได้มองดูกู้ชิงเลยแม้แต่น้อย เดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยวมากที่สุด

ความเจ็บปวดในใจมีเพียงแต่ฉินคั่วเท่านั้นที่รู้ เขาจ้องฝืนทนกับความเศร้าใจและเดินจากไป ไม่ให้ตัวเองหยุดอยู่ที่ตรงนั้น

เขาไม่อยากพยายามควบคุมตัวเองให้แข็งแกร่งเลย จริง ๆ…

ฉินคั่วเดินจากไปนานแล้วแต่กู้ชิงกลับยังยืนอยู่ที่เดิม ไม่ยอมขยับไปไหน กระทั่งสายลมที่เหน็บหนาวพัดผ่านมาปลุกเธอให้ได้สติอีกครั้ง

เธอกลับมาบ้านด้วยอาการเหม่อลอย และทิ้งตัวลงบนผ้าห่มนุ่ม ๆ

แน่นอนว่าเรื่องทั้งหมดนี้เธอเป็นคนตัดสินใจเอง แต่ทำไมเธอถึงยังเศร้าอยู่ล่ะ

ราวกับว่าทุกอย่างถูกพรากจากไปอย่างกะทันหัน และความรักก่อนหน้านี้ก็จางหายไปเช่นกัน

เมื่อนึกถึงคำพูดของฉินคั่วในช่วงเย็น หัวใจของเธอก็ดูจะแตกสลายออกในตอนนั้น

ความเจ็บปวดจากความรักไม่สามารถฟื้นตัวได้ในระยะอันสั้น ความเหนื่อยล้าและความหดหู่ทั้งหมดที่กู้ชิงกำลังเผชิญหน้าเกิดขึ้นและจบลงในวันนี้

เธออดทนมาหลายวันแล้ว โดยแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเหมือนว่ามันเป็นปกติ

แต่การมาเยือนของฉินคั่วในวันนี้ได้ทำลายข้อเท็จจริงที่ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน

น้ำตาไหลลงมาและเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นก็ดังก้องไปทั่วห้อง

ทั้งสองแยกจากกันตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทว่าความร่วมมือระหว่างทั้งสองบริษัทยังคงดำเนินต่อไป และทุกครั้งที่พวกเขาสองคนเจอหน้ากันก็จะมีแต่ความเย็นชาเท่านั้น

สถานการณ์นี้กินเวลานานเกินไปจนถงเหมี่ยวเหมี่ยวทนไม่ไหว เห็นได้ชัดว่าสองคนนี้ชอบกันมากแต่กลับมาทรมานกันเสียเอง

ต้องแยกจากกันเพียงเพราะเรื่องเดียวมันไม่น่าเสียดายไปหน่อยเหรอ?

เธอคิดในใจว่าจะต้องหาวิธีการสักอย่างมาทำลายสถานการณ์ที่เย็นชานี้

“ฮัลโหล? กู้ชิง? ไปช้อปปิ้งกันมั้ย? ฉันอยู่บ้านทั้งวันเบื่อมากเลย ไม่อยากอยู่บ้านแล้ว ถ้าไม่ได้ออกไปเดินเล่น รับรองได้ว่าจะต้องเป็นอัมพาตแหง่ ๆ!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดออดอ้อน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เดิมทีกู้ชิงไม่อยากออกไปข้างนอก แต่ทนไม่ได้กับกลยุทธ์ออดอ้อนที่แข็งแกร่งของถงเหมี่ยวเหมี่ยว ดังนั้นเธอจึงตอบตกลง

“งั้นส่งโลเคชั่นกับนัดเวลามาเลยค่ะ” หลังจากวางสาย กู้ชิงก็เก็บข้าวของเตรียมจะออกไปข้างนอก

ช่วงนี้เธออดอาลัยตายยากมานานแล้ว การได้ออกไปเที่ยวเล่นดูแสงแดดบ้างก็ดี

เธอแต่งตัวด้วยลุคใหม่เพื่อเตรียมจะทำให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวประหลาดใจ

หลังจากนัดหมายเวลาและส่งสถานที่นัดพบแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าอย่างพึงพอใจ รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นที่มุมปาก

หลังจากชวนกู้ชิงเสร็จแล้วเธอก็โทรศัพท์ไปชวนฉินคั่ว

“ฉินคั่ว ว่างมั้ย? ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับนายหน่อย… ใช่ เดี๋ยวฉันส่งเวลากับสถานที่ไปให้นะ… ได้ แล้วเจอกัน”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องการทำลายความเงียบจึงวางแผนบางอย่างขึ้นมา

เธอโทรศัพท์ไปหาพวกเขาสองคนและชวนพวกเขามาที่ห้างสรรพสินค้าเดียวกัน เธอไม่เชื่อว่าสถานการณ์แบบนี้จะไม่ทำให้พวกเขากลับมาคืนดีกันได้

“ทำเมียหนีเองแท้ ๆ ยังต้องมาพึ่งพาเมียชาวบ้านให้ช่วยเหลือ ไม่รู้ละอายใจตัวเองบ้างหรือไง?” มู่อวี้เฉิงพูดด้วยความรังเกียจ รู้สึกว่าเรื่องนี้น่าอับอายอย่างยิ่ง

ดูหมิ่นศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายอย่างสิ้นเชิง ภรรยาตัวเองก็ต้องตามง้อเองสิ จะมาให้คนอื่นช่วยได้ยังไง?

ให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพาภรรยากลับมาให้แบบนี้ แน่นอนว่าไร้ความสามารถจริง ๆ

มู่อวี้เฉิงแทบจะเขียนคำว่าไร้ความสามารถติดไว้บนใบหน้า เขารู้สึกไม่พอใจฉินคั่วอย่างมาก

ก่อนหน้านี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาแต่กังวลเรื่องสองคนนี้จึงไม่ได้สนใจไยดีเขาเลย

กู้ชิงเป็นเพื่อนภรรยาเขา เขาจึงพอทนรับได้นิดหน่อย เพราะอย่างไรเสียทั้งสองคนก็เป็นเพศเดียวกัน เขาสามารถระงับความโกรธและความอิจฉาได้

แต่ฉินคั่วเป็นผู้ชาย! และถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ใส่ใจเขาเป็นพิเศษ ความสนใจของเธอตกไปอยู่ที่พวกเขาสองคน และมักจะกังวลเสมอว่าพวกเขาสองคนจะคืนดีกันหรือไม่

แต่เดิมถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นของเขา แต่กลับต้องมาแบ่งปันให้คนอื่น ความไม่พอใจในตัวฉินคั่วจึงแผ่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

ตัวเองไร้ประโยชน์แล้วยังต้องมาขอความช่วยเหลือจากคนอื่นให้ช่วยตามง้อภรรยาอีก