พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 941 ไอหมอนั่นมันรังแกผม

ตอนที่ 941

ไอหมอนั่นมันรังแกผม

“คุณถง นี่ของคุณค่ะ คุณต้องมางานหมั้นฉันนะคะ” กู้ชิงวางกล่องขนมและดอกไม้ไว้บนโต๊ะทำงานตรงหน้าของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว แล้วกระซิบบอกอีกฝ่ายว่าจะต้องมาร่วมงานหมั้นของเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วเงยหน้ามองกู้ชิง วางปากกาในมือลงและหยิบดอกไม้ตรงหน้าขึ้นมาชื่นชม ก่อนที่ยิ้มสดใสออกมา

“ฉันนึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าพวกเธอสองคนจะจัดงานเร็วขนาดนี้ พอเห็นเธอดูมีความสุขมาก ฉันก็ดีใจที่ความพยายามของฉันไม่สูญเปล่า”

คำพูดไม่มีที่มาที่ไปของถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำให้กู้ชิงงุนงง ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นนานพอสมควร จนรู้สึกสงสัยและถามออกไปว่า “เอ๊ะ? คุณหมายความว่ายังไงคะ ที่ว่าความพยายามไม่สูญเปล่าคือยังไง?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก ก่อนจะพูดออกไปช้า ๆ ว่า “ที่จริง ที่พวกเธอสองคนมาเจอกันเพราะฉันวางแผนเอาไว้เองแหละ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลิกคิ้วขึ้น สีหน้าดูมีความสุข

เธอมีความสุขมากที่ได้เห็นกู้ชิงกับฉินคั่วกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

“อะไร?” กู้ชิงร้องอุทานด้วยความประหลาดใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น จากนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและถามว่า “เมื่อวานฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติตลอดเลย นี่คุณใช้กุลอุบายหลอกลวงพวกเราสองคนออกมาเหรอ?”

กู้ชิงไม่ใช่คนโง่เขลาและเธอก็รู้สึกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นจนถึงตอนนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เธอคาดเดาเอาไว้แล้วว่าอาจจะมีใครบางคนทำอะไรอยู่เบื้องหลัง แต่เธอแค่ไม่มั่นใจว่าใครเป็นคนทำ

เธอถึงได้ประหลาดใจเมื่อได้ยินคำพูดของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า และไม่มีความตั้งใจจะปิดซ่อนอีกต่อไป

ยังไงเสียเรื่องที่เธอทำลงไปก็ไม่ได้สร้างความเสียหายอะไร เธอเลยตัดสินใจพูดออกไปโดยไม่ลังเล

“ฉันเห็นพวกเธอสองคนไม่เคยได้อยู่ด้วยกันสักที ในฐานะคนนอก ฉันเป็นห่วงจนแทบจะบ้าตาย จริง ๆ ฉันก็คิดนะว่าฉันแบบวางแผนแบบนี้โดยไม่บอกพวกเธอล่วงหน้าอาจจะไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่ แต่หลังจากฉันใช้กลอุบายให้พวกเธอมาเจอหน้ากันแล้วและเห็นว่าเธอตอบตกลงจะแต่งงานกับเขา ใจหวิว ๆ ของฉันมันก็ผ่อนคลายลงมาก ฉันรู้สึกโล่งใจที่พวกเธอสองคนได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีก และพอเห็นทั้งสองคนมีความสุขแบบนี้ ฉันก็เลยคิดว่าที่ฉันทำมันไม่ผิดอะไร” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองตากู้ชิง ครั้งนี้เธอไม่ได้ยินและพูดด้วยท่าทางจริงจัง สภาพดังกล่าวทำให้กู้ชิงไม่สามารถหลุดขำได้และทำตัวจริงจังตามไปด้วย

“จริง ๆ พอได้ยินคุณพูดสารภาพแล้ว ฉันกลับไม่ได้รู้สึกโกรธที่ถูกหลอกเลยค่ะ กลับรู้สึกขอบคุณมากกว่า ถ้าไม่มีคุณ เราสองคนก็คงจะไม่ได้กลับมาอยู่ด้วยกันเร็วขนาดนี้ ถึงอนาคตจะยังไม่แน่นอนแต่เพราะคุณมาเป็นกามเทพให้ ฉันถึงได้มีความสุขขึ้นมาหน่อย”

เดิมทีกู้ชิงอยากจะพูดตอบด้วยสีหน้าจริงจัง แต่พอพูดถึงเรื่องความรัก เธอกลับไม่สามารถควบคุมสีหน้าได้และยิ้มหวานออกมา

ในที่สุดกู้ชิงก็อดยิ้มไม่ได้ “ฉินคั่วดีกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยค่ะ เขาดีกับฉันมากจริง ๆ ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้คงจะต้องขอบคุณคุณ ถ้าไม่มีคุณ ฉันก็คิดว่าเขาคงจะไม่มีทางขอฉันแต่งงานหรอกค่ะ ฉันคงจะไม่ได้ตอบตกลงเร็วขนาดนี้และไม่สามารถมีความสุขแบบนี้ได้”

“ไม่เป็นไร นิด ๆ หน่อย ๆ ไม่ต้องเกรงใจหรอก แค่ได้เห็นพวกเธอสองคนกลับมาอยู่ด้วยกันฉันก็มีความสุขมากแล้ว เหมือนกับช่วยทำให้คนที่เหมาะสมกันมาอยู่ด้วยกันน่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มขณะที่ดวงตาโค้งลงอย่างมีความสุข

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วและก็ถึงเวลาที่พวกเธอทั้งสองจะต้องเลิกงานแล้ว

กู้ชิงตั้งใจเดินมาที่ห้องทำงานของถงเหมี่ยวเหมี่ยว เคาะประตูแล้วถามว่า “คุณถง เลิกงานแล้ว เดินลงไปชั้นล่างด้วยกันมั้ยคะ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังจัดกระเป๋าเตรียมตัวจะเลิกงาน พอได้ยินคำพูดของกู้ชิง เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก พยักหน้าตอบตกลงและพูดบอกว่า “ได้สิ ไปด้วยกัน แต่ขอเวลาแป๊บนึงนะ ให้ฉันเติมแป้งก่อนแป๊บนึงแล้วค่อยลงไปกัน!”

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นคู่รักกันมานานแล้ว แต่ผู้หญิงคนไหนล่ะที่จะไม่อยากแสดงด้านที่สมบูรณ์แบบที่สุดของตัวเองให้กับคนที่รักเห็น?

ดังนั้นเธอจึงรู้สึกว่าการเติมแป้งเพียงแค่ไม่กี่นาทีไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรเลย กลับรู้สึกชอบมันมากกว่า

กู้ชิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะเธอเองก็แต่งหน้าเติมแป้งก่อนเดินมาที่นี่เหมือนกัน

ขนาดนี้คู่รักที่ครองรักกันมานานอย่างมู่อวี้เฉิงกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังใส่ใจภาพลักษณ์ของกันและกันมาก แล้วคู่รักที่เพิ่งจะกลับมาอยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่วันอย่างฉินคั่วกับกู้ชิงล่ะจะยอมได้ที่ไหน?

ขณะเดียวกัน ตอนนั้นมีใครสองคนกำลังรอพวกเธออยู่ที่ชั้นล่าง

ฉินคั่วกับมู่อวี้เฉิงมาถึงบริษัทก่อนเวลาเลิกงานเพื่อมารอรับกู้ชิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว

มู่อวี้เฉิงและฉินคั่ว จอดรถอยู่ข้าง ๆ กันพอดี แม้ว่าจะออกมารอรับแฟนกับภรรยาก็ยังมายืนรออยู่ที่ประตูเดียวกัน

พวกเขาทั้งสองต่างมองหน้ากัน พูดคุยกัน

มู่อวี้เฉิงเป็นคนแรกที่ปริปากพูด เขาเลิกคิ้วขึ้นและพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “เฮอะ นี่มันนายน้อยฉินของเรานี่หว่า วันนี้ลมอะไรหอบมาล่ะ มารอรับแฟนเหมือนกันเหรอ?”

ฉินคั่วที่ได้ยินพูดออกมาด้วยเสียงเย็นชา “ฉันมารอรับแฟนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก?”

“แฟน?” มู่อวี้เฉิงอุทานด้วยความอยากหยอกล้อเล่น

ฉินคั่วไม่พอใจมาก กัดฟันแน่นและในขณะที่กำลังจะโต้เถียงกลับ เขาก็เห็นกู้ชิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินออกมาจากลิฟต์

ฉินคั่วไม่สนใจมู่อวี้เฉิง รีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปข้างหน้าและทำท่าทางประจบสอพลอกับกู้ชิง “ชิงชิง ไอหมอนั่นมันรังแกผม”

พอเห็นแบบนั้น มู่อวี้เฉิงก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เฮ้ย ฉินคั่ว แกยังเป็นผู้ชายอยู่มั้ย วิ่งไปฟ้องแฟนแบบนั้นเป็นนักเรียนประถมหรือไง ทำตัวเด็กน้อยไปได้”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตลกกับพฤติกรรมของชายสองคนนี้ มู่อวี้เฉิงกล่าวหาคนอื่นว่าเป็นเด็ก แต่เขาต่างหากที่ทำตัวเหมือนเด็กนักเรียนชั้นประถม