พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 947 บังเอิญมาก

ตอนที่ 947

บังเอิญมาก

“ทำไมถึงเหมือนเธอมากขนาดนี้?” ผู้กำกับกู้เบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ และพึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจ

หลังจากอ่านทบทวนบนละครอีกครั้ง ผู้กำกับกู้ก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา

เขาก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกยุ่งเหยิงและลังเลอยู่นาน ในที่สุดผู้กำกับกู้ก็สุดลมหายใจเข้าลึก กดจิ้มหน้าจออยู่หลายครั้งและยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแนบกับหู

ในตอนนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงพูดคุยกับมู่อวี้เฉิงอยู่ โดยบอกเขาว่าห้ามบีบบังคับผู้กำกับกู้ให้มาถ่ายภาพยนตร์ให้เธอ แต่จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็สั่นไหวและส่งเสียงดัง ทำให้มู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยุดการพูดคุยอันดุเดือด

“โทรศัพท์คุณดัง” มู่อวี้เฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดเตือนเธอและเชิดหน้าขึ้น พยักพเยิดหน้าไปทางกระเป๋าของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหลียวหน้าไปมองกระเป๋าตัวเอง จากนั้นก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แต่เมื่อมองดูกลับพบว่ามันเป็นหมายเลขโทรศัพท์ที่ไม่ได้ถูกบันทึกชื่อเอาไว้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกดรับสายด้วยความคลางแคลงใจ

“ฮัลโหล สวัสดีค่ะ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวค่ะ ไม่ทราบว่านั่นใครคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดทักทายปลายสายอย่างสุภาพ

“ผมผู้กำกับกู้ที่นัดเจอกับคุณวันนี้ ตอนนี้คุณพอจะว่างคุยอะไรสักสองสามประโยคมั้ย?” เสียงแปลกประหลาดดังมาจากปลายสาย แม้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่รู้ว่าผู้กำกับกู้จะพูดอะไรอีกสองสามประโยค แต่คำพูดที่รุนแรงนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยว เธอจดจำมันได้ดีและจะไม่มีทางลืมมัน

พอได้ยินว่าปลายสายคือผู้กำกับกู้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ชะงักไปทันที กระทั่งได้สติกลับขึ้นมาเธอก็รีบพูดว่า “ฉันว่างพอดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณมีอะไรเหรอคะ?”

มู่อวี้เฉิงไม่ได้ยินเนื้อหาในโทรศัพท์ แต่พอเขาเห็น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีท่าทางแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกงุนงง ถึงอย่างนั้นเขาไม่ได้ถามออกไปอย่างวิตกกังวล เพียงแต่ยืนกอดอกเงียบ ๆ และมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“ผมแค่จะโทรมาบอกว่าผมเพิ่งจะได้อ่านเนื้อหาของคุณ ถึงก่อนหน้านี้ผมจะปฏิเสธไปแล้วแต่ก็ต้องบอกว่าเนื้อหาของคุณดีมาก และผมคิดว่าผมน่าจะช่วยคุณทำหนังได้”

คำพูดของผู้กำกับกู้เป็นเหมือนกับดาวตกที่ตกลงมากระทบใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างแรง

“อะไรนะคะ… คุณพูดจริงเหรอคะ ฉัน… ฉันไม่ได้หูฟาดใช่มั้ยคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แม้แต่ปากของเธอก็เผยอออกครึ่งหนึ่งอย่างสั่นเทา รีบส่ายหัวด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ

แต่ก่อนที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะพูดจบ ผู้กำกับกู้ก็พูดขัดจังหวะเธออีกครั้ง

“แต่ผมมีเงื่อนไขหนึ่งข้อ” ผู้กำกับกู้พูดขึ้น

“เงื่อนไขอะไรคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง แต่ตราบใดที่มันเป็นเงื่อนไขที่เธอยอมรับได้ เธอก็ยินดีจะทำมันเพื่อถ่ายทำภาพยนตร์ ท้ายที่สุดอาจมีคนจำนวนไม่มากด้วยซ้ำที่ได้รับเงื่อนไขนี้

“ผมช่วยคุณถ่ายทำหนังได้ แต่ผมอยากเจอตัวละครเอกในบทหนังของคุณก่อน ถ้าคุณยอมให้ผมเจอคนคนนั้นผมก็จะยอมรับคำขอของคุณ” ผู้กำกับกู้พูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา เขาเป็นคนแบบนี้เสมอ ถ้าไม่ทำก็คือไม่ทำเลย แต่ถ้าตัดสินใจแล้วเขาก็จะรีบทำมันโดยทันที ไม่มีลังเลเลยสักนิด

แม้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่เข้าใจเงื่อนไขนี้ และอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย

แม้ว่าจะรู้สึกประหลาดใจ แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ยังพยักหน้าตอบตกลง

ก็แค่ไปเจอลิ่นอวี๋เหยียนเท่านั้น อันที่จริงเงื่อนไขนี้สำหรับพวกถงเหมี่ยวเหมี่ยวถือว่าง่ายมาก ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าผู้กำกับ กู้ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร…

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดาว่านี่คงเป็นความแตะต่างระหว่างศิลปินกับคนธรรมดาทั่วไป

บางทีเรื่องราวของลิ่นอวี๋เหยียนอาจจะโดนใจผู้กำกับกู้ก็ได้มั้ง? ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดแบบนี้ในใจ

ในเมื่อเป็นแบบนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลยจะพาผู้กำกับ กู้ไปเยี่ยมลิ่นอวี๋เหยียนที่ห้องผู้ป่วย

“อยู่ที่นี่เหรอ?” ผู้กำกับกู้กับถงเหมี่ยวเหมี่ยวยืนอยู่หน้าประตูห้องผู้ป่วย เขาเม้มปากอย่างประหม่าและยอมรับว่ากำลังตั้งตารอคอย ตัวเอกในบทภาพยนตร์คล้ายคลึงกับเธอคนนั้นมากจริง ๆ จนทำให้เขาเกิดการขัดแย้งกับตัวเองเล็กน้อย เขาหวังว่าคนในห้องผู้ป่วยจะเป็นเธอแต่ก็กลัวว่าจะเป็นเธอจริง ๆ

“นี่ที่ค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มแล้วหยักหน้า ก้าวไปข้างหน้าเพื่อเปิดประตูห้องผู้ป่วย

ผู้กำกับกู้ยืนอยู่ข้างหลังถงเหมี่ยวเหมี่ยว เฝ้าดูบานประตูที่เปิดกว้างมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาวิตกกังวลมากจนเผลอกำชายเสื้อของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

จนกระทั่งบานประตูถูกเปิดออก คนที่อยู่บนเตียงพยาบาลก็หันมามองเช่นกัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้ามาอย่างเคยชินและเปิดปากพูดว่า “แม่ เห็นบอกว่าอยากทำหนังไม่ใช่เหรอคะ หนูหาผู้กำกับให้แล้วนะ เขาชื่อผู้กำกับกู้ค่ะ บอกว่าอยากจะเจอตัวเอกของเรื่องสักหน่อย”

ในขณะนั้น ผู้กำกับกู้ได้ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ทางด้านหลัง เขาตกตะลึงมากที่ได้เจอหน้าลิ่นอวี๋เหยียน

“อวี๋เหยียน…” น้ำเสียงของผู้กำกับกู้ดูจะตื่นเต้นเล็กน้อย เขายกมือขึ้นราวกับว่าต้องการจะทักทายลิ่นอวี๋เหยียน แต่เมื่อยกมือขึ้นมาได้ขึ้นทาง เขาก็ชะงักไปและลังเลที่จะพูดทักทาย

ลิ่นอวี๋เหยียนตกใจมากเช่นกัน เธอกำลังจะพูดทักทายผู้กำกับที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพามา เธอดีใจมากที่จะได้ถ่ายทำภาพยนตร์แล้วแต่รอยยิ้มกลับต้องแข็งค้างอยู่บนใบหน้า

เธอพึมพำอย่างงุนงงว่า “กู้…”

แซ่นี้ดูเหมือนว่าจะเป็นหลักฐานยืนยันจากลิ่นอวี๋เหยียนได้ว่าคือเขาคนนั้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูฉากตรงหน้าแล้วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจ ทำไมบรรยากาศถึงได้ดูอึดอัดขั้นมา ไหนจะท่าทางแข็งทื่อของสองคนนี้อีก หรือว่าพวกเขาสองคนจะเคยรู้จักกันมาก่อน?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดคาดเดาในใจ

แต่ทว่าจะปล่อยให้บรรยากาศเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงเปิดปากพูดทำลายความเงียบ “แม่คะ เคยรู้จักกับผู้กำกับกู้มาก่อนเหรอคะ?”

ดวงตาของถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองสลับไปสลับมาระหว่างพวกเขา เพราะเธอไม่รู้ว่าจะมองใครจริง ๆ

“อืม เราเคยรู้จักกันมาก่อนน่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรอคำตอบอยู่นานแค่ลิ่นอวี๋เหยียนก็ยังไม่ยอมพูดอะไรสักที ทว่าผู้กำกับกู้ผู้เคร่งขรึมกลับเป็นฝ่ายพูดแทน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกะพริบตาด้วยความสงสัย สงสัยว่าทำไมคนสองคนที่เคยรู้จักกันมาก่อนถึงได้มีปฏิกิริยาเช่นนี้?

ปฏิกิริยาระหว่างเพื่อนเก่าไม่น่าจะเป็นแบบนี้ ควรจะทักทายกันอย่างอบอุ่นและนั่งร่วมระลึกความหลังกันไม่ใช่เหรอ?

ลิ่นอวี๋เหยียนควักมือเรียกถงเหมี่ยวเหมี่ยว แล้วยื่นหน้าไปกระซิบอะไรบางอย่างกับเธอ

จากนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ได้รับรู้ว่าผู้หญิงที่ผู้กำกับกู้ชอบคือลิ่นอวี๋เหยียน และที่ผู้กำกับกู้ตัดสินใจช่วยถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ก็เพราะว่าเนื้อเรื่องนั้นเหมือนกับเรื่องราวของลิ่นอวี๋เหยียนมากจนเขาอยากจะช่วยถ่ายทำมันเอง

เหตุการณ์นี้ทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวประหลาดใจมากและไม่เคยนึกเลยว่ามันจะเป็นแบบนี้ มันบังเอิญมากจริง ๆ

แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับรู้สึกว่ามันน่าสนใจดี ลิ่นอวี๋เหยียนก็ไม่ได้สนใจอะไร ตอบตกลงโดยคิดว่าเรื่องนี้ผ่านมานานหลายปีแล้ว การได้เจอกันอีกครั้งนั้นถือว่าเป็นโชคชะตา นอกจากนี้ผู้กำกับกู้ก็มีฝีมือดีมากจนเป็นที่ประจักษ์ต่อทุกคน การได้เขามาช่วยถ่ายทำภาพยนตร์ถือว่าเป็นเรื่องดีมาก

หากจะมีใครสักคนที่ไม่มีความสุขคงจะเป็นมู่หงจวิ้นคนเดียว

และนี่คือการพูดคุยกันลับ ๆ ระหว่างลิ่นอวี๋เหยียนกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว