พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 955 แปรเปลี่ยนเป็นความเสียใจ

ตอนที่ 955

แปรเปลี่ยนเป็นความเสียใจ

“ไม่เป็นไรหรอก” ลิ่นอวี๋เหยียนคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มานานแล้วและเรื่องทั้งหมดก็ล้วนเป็นอดีตไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องมานั่งกังวลอีกต่อไป

แต่ทว่ามู่หงจวิ้นกลับไม่คิดอย่างนั้น

ถึงแม้ว่าเขาจะอยากให้ตัวเองใจเย็นลงกว่านี้ ไม่มานั่งสนใจเรื่องนี้เหมือนในอดีต แต่เขาก็ทำไม่ได้ เขาควบคุมตัวเองไม่ให้รู้สึกโกรธกับเรื่องนี้ไม่ได้

เมื่อได้ยินคำพูดของลิ่นอวี๋เหยียน เขาก็พยายามกดความไม่พอใจในใจลงไป แต่ใบหน้าของเขายังคงดูเคร่งเครียดและไม่ได้พูดอะไรออกมา

ลิ่นอวี๋เหยียนเห็นท่าทางเช่นนั้นก็รู้ว่ามู่หงจวิ้นยังคงใส่ใจเรื่องนี้อยู่ จึงไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากถอนหายใจแล้วก้าวไปข้างหน้า จับมือมู่หงจวิ้นขึ้นตบปลอบเบา ๆ และพูดปลอบด้วยเสียงอ่อนโยน

“ไอหยา อย่าคิดมากเลย เรื่องนี้มันผ่านไปแล้ว เราก็ไม่ใช่เด็ก ๆ กันแล้วนะ เรื่องพวกนั้นอย่าไปเก็บมันมาใส่ใจเลย” ลิ่นอวี๋เหยียนจับมือมู่หงจวิ้นไว้แน่น พยายามปลอบใจเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“ผม… ก็ได้ เพื่อคุณหรอกนะ ผมจะอดทน” มู่หงจวิ้นหลุดคำพูดออกมา มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตาของเขาจ้องมองไปที่ลิ่นอวี๋เหยียนด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง

แต่ในความเป็นจริงแล้ว มู่หงจวิ้นไม่ได้ทำตามที่ตัวเองพูดไว้ว่าจะอดทนให้ได้ ในภายหลังเมื่อผู้กำกับกู้เชิญ ลิ่นอวี๋เหยียนไปหารือเรื่องหนัง แม้ว่ามู่หงจวิ้นจะบอกว่าจะอดทน แต่เขาก็ยังคงตามลิ่นอวี๋เหยียนไปไม่ห่าง

เขาต้องการติดตามเธอไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ฉันแค่จะไปคุยเรื่องหนังกับเขา ทำไมจะต้องตามฉันมาด้วย?” ลิ่นอวี๋เหยียนรู้สึกเบื่อหน่ายกับพฤติกรรมที่ดูเด็กเกินไปของเขาแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง เพียงแค่ถอนหายใจแล้วถามด้วยความสงสัย

“ไม่มีอะไรหรอก แต่คุณไปคนเดียวไม่ปลอดภัย ผมเลยจะตามไปปกป้องคุณ” มู่หงจวิ้นหาข้อแก้ตัวที่ดูจะเป็นแกลมบังคับมากกว่า ซึ่งฟังแล้วก็รู้ทันทีว่าเป็นข้ออ้างที่มโนขึ้นมา

ลิ่นอวี๋เหยียนรู้สึกเหนื่อยใจ ส่ายหัวแล้วไม่พูดอะไรต่อ

แล้วมันก็เป็นเช่นนั้น มู่หงจวิ้นติดตามเธอมาไม่ห่างเลย ลิ่นอวี๋เหยียนและผู้กำกับกู้มาพบกันและหารือเกี่ยวกับรายละเอียดของภาพยนตร์ โดยที่ไม่มีกิจกรรมอื่นใดเพิ่มเติม เพราะทุกการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ในสายตาของมู่หงจวิ้นที่จ้องมองมาอย่างไม่ละสายตา ทุกอย่างดูจะร้อนระอุเกินไปมาก จึงไม่มีใครกล้าแสดงท่าทางใกล้ชิดสนิทสนมแม้แต่การจับมือทักทายธรรมดาทั่วไปก็ไม่มี

จนกระทั่งในเวลาต่อมา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ได้ยินเรื่องนี้จากลิ่นอวี๋เหยียน

พอได้ยินเธอก็ถึงกับทำอะไรไม่ถูก และไม่สามารถทำอะไรได้กับพฤติกรรมของมู่หงจวิ้น

สุดท้ายจึงพูดปลอบอย่างอ่อนโยนว่า “พ่อเขาก็แค่หึงเท่านั้นเองค่ะ จริง ๆ ก็เพราะเขาใส่ใจแม่มากไป แม่ก็ต้องอดทนและเข้าใจเขาหน่อย นะคะ มันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วล่ะค่ะ”

ลิ่นอวี๋เหยียนถอนหายใจยาวแล้วพยักหน้าตอบ “ใช่ แม่เข้าใจดี เขาจะตามมาก็ตามเถอะเพราะยังไงระหว่างแม่กับ ผู้กำกับกู้ก็ไม่มีอะไรอยู่แล้ว ไม่มีอะไรต้องปิดบัง ไม่ได้กลัวที่เขาตามมาหรอก”

พอพูดถึงตรงนี้ลิ่นอวี๋เหยียนก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ เหมือนกับว่าเพิ่งนึกอะไรบางอย่างออก เธอยกมือขึ้นกลางอากาศด้วยท่าทางลังเลเล็กน้อย ก่อนจะถามด้วยความสงสัยว่า “แม่เพิ่งนึกขึ้นได้ ซ่งฉิงอยากจะมาร่วมถ่ายหนังด้วยมั้ย?”

“แม่ทูนหัวน่ะเหรอคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ยินคำถามก็ชะงักไปเล็กน้อย เธอลืมเรื่องนี้ไปสนิท พอได้ยินลิ่นอวี๋เหยียนถามขึ้นมาถึงนึกขึ้นได้

“หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนจะอ้าปากตอบ เธอไม่รู้จริง ๆ

ซ่งฉิงอาจจะไม่อยากเข้าร่วมก็ได้

“แม่ก็ลืมถามเธอไปสนิทเลย เหมี่ยวเหมี่ยว เธอคิดว่า ซ่งฉิงเขาจะสนใจเรื่องนี้มั้ย แม่รู้สึกว่าการถ่ายทำหนังมันก็น่าตื่นเต้นดีนะ แถมยังเป็นเรื่องราวจากชีวิตจริงของเราเอง แม่ว่า ซ่งฉิงน่าจะชอบนะ?”

ลิ่นอวี๋เหยียนยกมือขึ้นมาเท้าคางแล้วคิดหนัก อันที่จริงเธอเองก็ไม่มั่นใจว่าซ่งฉิงจะคิดยังไง นี่เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกลำบากใจ เม้มปากแล้วยกมือขึ้นมาเกาหัวอย่างงุ่มง่าม ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แอบเก้อเขินว่า “หนูว่ามันก็ไม่แน่หรอกนะคะ หนูยังจำได้ว่าแต่ก่อนแม่ทูนหัวออกเดินทางไปต่างประเทศก็เพราะมีปัญหากับที่บ้าน เพราะงั้นเธอจะร่วมหรือไม่ก็บอกไม่ได้จริง ๆ ค่ะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดถึงตรงนี้ก็หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดทบทวนแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “เพราะในหนังมันก็ต้องมีเรื่องราวเกี่ยวกับแม่ทูนหัวอยู่ด้วย และคงจะมีแต่แม่ทูนหัวเท่านั้นแหละค่ะที่รู้ว่าตัวเธอจะยอมรับได้มั้ย”

ทั้งสองคนต่างตกอยู่ในความเงียบ ไม่ใช่ว่าพวกเธอไม่เข้าใจซ่งฉิง แต่เรื่องแบบนี้มันยากที่จะคาดเดาความรู้สึกหรือการตัดสินใจของคนอื่น อีกอย่างเรื่องนี้ย่อมเกี่ยวข้องกับความรู้สึกภายในของซ่งฉิงด้วย

แต่คนแรกที่ทำลายความเงียบคือถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เธอเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเบา ๆ หลังจากเคาะอยู่หลายครั้งก็ปริปากพูดว่า “หนูรู้แล้วค่ะ ให้หนูไปถามแม่ซ่งฉิงก่อนดีกว่าเพราะพวกเราเดาไปเรื่อยยังไงก็ไม่ได้คำตอบอยู่ดี ไปถามแม่ซ่งฉิงตรง ๆ เลยน่าจะดีที่สุด เพราะยังไงก็ไม่ต้องปิดบังอะไรกันอยู่แล้ว มันเป็นแค่การถ่ายหนัง ถ้าแม่ซ่งฉิงเต็มใจทำ ทุกอย่างก็จะออกมาดีเอง ถ้าแต่แม่ซ่งฉิงไม่เต็มใจก็ลืมมันไปค่ะ ถึง แม่ซ่งฉิงจะไม่มาถ่ายหนังให้เรา เราก็แค่ต้องถ่ายตามแผนการที่วางเอาไว้ แม่คิดว่าอย่างนี้พอจะโอเคมั้ยคะ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามความคิดเห็นของลิ่นอวี๋เหยียนก่อน เธอไม่ได้ตัดสินใจเอง เพราะในบรรดาสามคนนี้เธออายุน้อยที่สุด พูดอะไรออกไปก็คงไม่เป็นผล

ดวงตาของลิ่นอวี๋เหยียนเป็นประกายทันทีเมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว จากที่เคยรู้สึกหนักใจและไม่สามารถหาทางออกได้ สายตาของเธอจึงกลับมาสดใสและมีประกายขึ้นทันที

“ใช่แล้ว! ทำไมแม่ถึงคิดไม่ได้นะ มัวแต่คิดวนเวียนอยู่ในหัวอยู่นั่นแหละ คิดมากไปทำไมก็แค่ถามตรง ๆ ไปเลยก็ได้ ไม่เห็นต้องมานั่งลังเลหรือไขปริศนาให้ปวดหัวแบบนี้เลย” พูดถึงตรงนี้ ลิ่นอวี๋เหยียนก็หยุดชั่วครู่ คิดอะไรบางอย่างแล้วจึงเปิดปากพูดต่ออีกครั้ง “ถ้าอย่างนั้นฝากลูกไปถามซ่งฉิงให้หน่อยนะ”

ลิ่นอวี๋เหยียนพูดบอกด้วยรอบยิ้ม ใบหน้าแสดงออกถึงความขอบคุณ และพยักหน้าเบา ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นแบบนั้นก็โบกมือด้วยความเขินอาย “ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ แค่เรื่องเล็กน้อย หนูเทียวไปเทียวมาครั้งสองครั้งไม่เป็นไรหรอกค่ะ ขอแค่แม่มีความสุขก็พอ หนูก็ยินดีจะทำทุกอย่าง”

ลิ่นอวี๋เหยียนดีใจมากที่ได้รับคำพูดเข้าอกเข้าใจจาก ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ดีใจจนไม่สามารถปกปิดสีหน้าได้และอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา แต่แล้วความคิดของเธอก็กลับไปจดจ่อกับซ่งฉิงอีกครั้งและพูดว่า “ที่จริงใจแม่ก็หวังอยากจะให้ซ่งฉิงเข้ามามีส่วนร่วมในการถ่ายทำหนังของแม่ เพราะยังไงเรื่องที่เกิดขึ้นมันก็เป็นเรื่องสมัยสาว ๆ และเรื่องราวเหล่านั้นก็มีซ่งฉิงอยู่ข้าง ๆ แม่เสมอ เธอคอยเผชิญหน้าเรื่องต่าง ๆ ด้วยกัน ถ้าซ่งฉิงไม่ยอมเข้าร่วมถ่ายทำหนังเรื่องนี้ แม่ว่าลึก ๆ แม่ก็คงจะรู้สึกเสียใจแหละ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้นรู้สึกสั่นสะท้านทันที และจู่ ๆ ก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมา โดยคิดว่าเธอจะต้องพูดโน้มน้าวซ่งฉิงให้ได้