พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 956 รู้สึกเสียใจกับเธอ

ตอนที่ 956

รู้สึกเสียใจกับเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงยุ่งอยู่กับงาน เธอขยี้ตาและจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นเวลานาน มันแย่สำหรับดวงตามาก จริง ๆ

หลังจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวจัดการโครงการเสร็จแล้ว เธอก็ลุกขึ้นยืนโดยตั้งใจจะเดินออกไปสูดอากาศ เธอไม่สามารถหักโหมทำงานได้ตลอดเวลา เธอต้องทำงานและพักผ่อนร่วมด้วยเพื่อที่งานจะได้ออกมามีประสิทธิภาพ

แต่หลังจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวลุกขึ้นยืน เธอก็เห็นซ่งฉิงอยู่ไม่ไกล

ซ่งฉิงนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ กำลังพิมพ์แป้นพิมพ์ตรงหน้า น่าจะกำลังพิมพ์งานบางอย่างอยู่ ดูจากสีหน้าท่าทางแล้ว ดูเหมือนว่าจะจริงจังมาก

ก็น่าจะทำงานนั่นแหละ ทันใดนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็นึกถึงคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับลิ่นอวี๋เหยียนได้ เธอจึงจะต้องไปถามซ่งฉิงว่าเต็มใจจะเข้าร่วมการถ่ายทำภาพยนตร์ในครั้งนี้หรือไม่

เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปหาซ่งฉิงจากทางด้านข้าง ยืนอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ และมองดูซ่งฉิงที่กำลังตั้งใจทำงาน อย่างไรก็ตามเธอไม่ได้รีบร้อนพูดขัดจังหวะเวลาทำงานของซ่งฉิง

จนกระทั่งซ่งฉิงหันกลับมาเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวยืนอยู่ด้านข้างก็ตกใจมาก

“หนู… มาหาแม่มีอะไรหรือเปล่า?” ซ่งฉิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดถาม

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดเสียงแผ่วว่า “หนูอยากจะมาคุยเรื่องถ่ายหนังกับแม่ทูนหัวน่ะค่ะ”

แม้ว่าซ่งฉิงจะไม่ได้แสดงสีหน้าว่ามีความสุข แต่ซ่งฉิงก็ลุกขึ้นยืน “ปะ เราไปคุยกันข้างนอกเถอะ”

แน่นอนว่าพวกเธอไม่สามารถพูดคุยเรื่องนี้ในที่ทำงานได้ ทั้งสองจึงเดินขึ้นไปบนดาดฟ้า

ซ่งฉิงดูลังเลราวกับกำลังคิดพิจารณาว่าจะพูดถึงเรื่องนี้ดีหรือไม่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยืนรอเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง และเธอไม่ได้พูดอะไรออกมาก่อน

เธอเพิ่งจะเล่าเรื่องการถ่ายทำภาพยนตร์ให้ซ่งฉิงฟังและบอกว่าต้องการหารือเรื่องนี้กับอีกฝ่าย พอเห็นสีหน้าของซ่งฉิงในตอนนี้ เธอก็คิดว่าเธอจะต้องให้เวลาซ่งฉิงคิดสักหน่อย

“แม่ไม่อยากทำหรอก” หลังจากนั้นไม่นาน ซ่งฉิงก็กัดปากและพูดตอบออกมาเบา ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า เธอพอจะคาดเดาคำตอบนี้ได้ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าทำไมแต่เธอก็มีลางสังหรณ์ใจอยู่

“หนูมีคำถามบางอย่าง แม่ช่วยตอบหนูหน่อยได้มั้ยคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามอย่างสุภาพ

ซ่งฉิงพยักหน้าเบา ๆ “ไม่มีปัญหา ว่ามาสิ”

“ที่จริงหนูอยากรู้มาตลอดเลยว่าทำไมแม่ถึงตัดสินใจกลับมาที่นี่เหรอคะ หนูขอถามได้ไหมว่าเพราะอะไร แต่ถ้าไม่อยากพูดถึงก็ไม่เป็นไรนะคะ หนูแค่สงสัยเฉย ๆ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปิดปากออกและพูดถามคำถามที่ค้างคาในใจ

ซ่งฉิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำถาม

“แม่… ไม่มีอะไรหรอก…” ซ่งฉิงพูดเกริ่นและเงียบลงอีกครั้ง ราวกับว่าตอนแรกตั้งใจจะพูดบอกแต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจ

เดิมทีมันเป็นเรื่องปกติที่ซ่งฉิงจะพูดปฏิเสธ แต่ท่าทางลังเลของเธอทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยากรู้เหตุผลมากขึ้น

เธอจะเชื่อว่าไม่มีอะไรและปล่อยมันไปได้ยังไง เธอจึงถามต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เหตุผลคืออะไรเหรอคะ ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูไม่เอาไปบอกใครหรอก”

หลังจากได้ยินเช่นนั้น ซ่งฉิงก็เงยหน้ามอง ถงเหมี่ยวเหมี่ยว แสดงสีหน้าเขินอายเล็กน้อยและส่ายหัวว่าไม่ต้องการพูด

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก้าวไปข้างหน้าแล้วจับแขนซ่งฉิง เขย่าแขนเธอเบา ๆ และพูดติดตลกว่า “บอกหนูหน่อยน้า หนูอยากรู้จริง ๆ มันเกี่ยวกับความสัมพันธ์ก่อนหน้าของแม่ทูนหัวใช่มั้ยคะ?”

เธอคาดเดา

พอได้ยินคำพูดเหล่านั้น สีหน้าของซ่งฉิงก็เปลี่ยนไปทันที

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูสีหน้าของอีกฝ่ายแล้วตระหนักได้ว่าเธออาจจะเผลอพูดบาดใจซ่งฉิง

“ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจว่าอย่างนั้น แค่สงสัย แต่ถ้าแม่ทูนหัวไม่อยากพูดก็ไม่ต้อง…” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกล่าวขอโทษโดยรู้สึกว่าคำถามของเธอล้วงลึกความเป็นส่วนมากเกินไปเล็กน้อย แต่กลับนึกไม่ถึงว่าก่อนที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะพูดจบ ซ่งฉิงจะเอ่ยปากพูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อน

“ไม่เป็นไร ไม่ใช่ว่าพูดถึงไม่ได้ แต่จริง ๆ แล้วที่แม่กลับมาที่นี่ก็เพราะความรัก” ซ่งฉิงแสดงสีหน้าราวกับว่ากำลังฝืนยิ้ม และความรู้สึกที่เหมือนกับการจำใจยอมรับก็ทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกเศร้าอย่างอธิบายไม่ได้

เธออดไม่ได้ที่จะกัดริมฝีปากล่างและถามด้วยความ คลาแคลงใจ “ความรักเหรอคะ?”

ซ่งฉิงพยักหน้าเบา ๆ และพูดสารภาพ “เหตุผลที่แม่กลับมาที่นี่ก็เพราะผู้ชายคนหนึ่ง ตอนนั้นแม่ยังเด็กเกินกว่าจะแยกแยะลำดับความสำคัญของสิ่งต่าง ๆ ได้ ระหว่างความรักกับอาชีพการงาน แม่เลือกการงานเป็นอันดับแรก ตอนนั้นก็ไม่ได้รู้สึกว่าทำอะไรผิดนะ รู้สึกแค่ว่าการงานควรจะเป็นอันดับแรกเหนือทุกสิ่ง แต่เพิ่งจะมาค้นพบในวัยนี้ว่าคนเราสามารถทำงานได้ทุกช่วงเวลา แต่ความรักถ้าพลาดไปแล้วก็พลาดไปเลย ไม่สามารถทวงคืนความรักกลับมาได้อีก”

ซ่งฉิงพูดแล้วยิ้มอย่างขมขื่น จนทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกซับซ้อน

แม้ว่าจะไม่เคยมีประสบการณ์ส่วนตัว แต่หลังจากได้ยินว่าอีกฝ่ายเสียใจเพราะเหตุการณ์นั้น เธอก็รู้สึกสะเทือนใจขึ้นมา

“งั้น… เรื่องนี้เองสินะที่ทำให้แม่ทูนหัวกลับมาที่นี่ แล้วได้ไปตามหาผู้ชายคนนั้นไหมคะ?” หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ถามข้อสงสัยที่มีอยู่ในใจออกไป

แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น ซ่งฉิงก็กลับมาที่นี่นานแล้ว แล้วทำไมถึงยังไม่ไปตามหาผู้ชายคนนั้นสักทีล่ะ?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดเรื่องนี้แล้วรู้สึกสับสน

ซ่งฉิงสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับว่าไม่ต้องการพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าดูเศร้าหมองลงเล็กน้อยและน้ำเสียงก็แผ่วเบาลง “แม่ไปตามหาเขามาแล้ว แต่พอแม่กลับมา ผู้ชายคนนั้นก็แต่งงานไปแล้ว พวกเราไม่สามารถย้อนกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก แม่พลาดไปแล้ว และเสียโอกาสนั้นไป”

คำพูดเหล่านั้นทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกทุกข์ใจแทน ซ่งฉิง

แม้ว่าทุกอย่างจะมีเหตุผลเชื่อมโยงกัน การตัดสินใจของซ่งฉิงในตอนนั้นก็นำมาสู่ผลลัพธ์ในตอนนี้ แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกเสียใจกับเธอ

เธอนึกไม่ออกว่าซ่งฉิงจะต้องกล้าหาญขนาดไหนถึงกับยอมละทิ้งอาชีพที่ทำในต่างประเทศมายาวนานเพื่อกลับมาตามหาผู้ชายคนนั้นที่นี่ แต่สุดท้ายผลลัพธ์กลับทำให้เธอต้องผิดหวัง เธอจะเสียใจขนาดไหนกันนะ?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงียบไปหลังจากได้ยินเช่นนั้น เธอไม่คาดคิดว่าคำถามของเธอจะได้รับคำตอบเช่นนี้ และนี่คือสาเหตุที่ซ่งฉิงกลับมาที่นี่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงกลับทำอะไรไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง ทำได้เพียงพูดปลอบโยนด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ “อย่าคิดมากไปเลยค่ะ ในตอนนี้มันเป็นแบบนี้แล้ว บางทีพวกแม่อาจจะไม่เหมาะสมกันก็ได้ค่ะ หนูว่าจะต้องมีคนที่เหมาะสมกว่านี้รอแม่อยู่ในอนาคต บางทีแม่กับเขาอาจจะได้เจอกันที่ไหนสักแห่งก็ได้นะคะ?”

ซ่งฉิงที่ได้ยินคำพูดดังกล่าวถึงกับหลุดหัวเราะออกมา แม้ว่ามันจะฟังดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลนัก แต่พอได้ยินแล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาจริง ๆ มันทำให้ความโศกเศร้าบนใบหน้าของซ่งฉิงจางหายไป เธอยิ้มบาง ๆ แล้วพูดตอบอย่างเฉยเมยว่า “เรื่องนี้มันผ่านไปนานแล้ว ไม่ได้สำคัญอะไรกับแม่แล้วล่ะ”