พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 957 รอเธอ

ตอนที่ 957

รอเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้รีบร้อนในเวลานี้และคอยพูดปลอบซ่งฉิงเบา ๆ

ขณะที่เธอกำลังจะพูดขึ้น จู่ ๆ เธอก็นึกเรื่องบางอย่างออกจึงวางแก้วกาแฟในมือลงแล้วพูดว่า “แม่ทูนหัว เรานัดเจอแม่อวี๋เหยียนกับผู้กับกำกู้กันเลยดีมั้ยคะ ยังไงก็ต้องเจอหน้ากันอยู่แล้ว งั้นเดี๋ยวหนูนัดเวลาให้เลยนะคะ จากนั้นจะได้แนะนำตัวและคุยเรื่องแผนการกัน แม่โอเคมั้ยคะ?”

ซ่งฉิงจิบกาแฟด้วยท่าทางสง่างามแล้วตอบรับว่า “ได้สิ หนูจัดการเลย แม่ยังไงก็ได้”

“ดีเลยค่ะแม่ทูนหัว งั้นเดี๋ยวหนูถามพวกเขาก่อนว่าว่างกันมั้ย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบรับด้วยรอยยิ้ม

แม่ทูนหัวมักจะมีเหตุผลเสมอ ทำให้เธอรู้สึกสบายใจทุกครั้งที่อยู่กับแม่ทูนหัว ในเมื่อตอนนี้แม่ทูนหัวตอบตกลงแล้ว เธอก็จะทำการนัดหมายผู้กำกับกู้โดยเร็วที่สุด

ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดผู้กำกับกู้มีงานยุ่งอะไรอีก กว่าจะนัดหมายเขาได้คงยากและคงจะไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย

จากนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดโทรออก

ไม่นานพวกเขาก็ได้ข้อสรุปตกลงกันว่าจะนัดเจอกันที่ร้านน้ำชาแห่งหนึ่งในวันพรุ่งนี้ตอนบ่าย

แต่ก่อนซ่งฉิงจะออกเดินทาง เธอได้ทำการบำรุงหน้าอย่างพิถีพิถันและแต่งเติมหน้าด้วยเครื่องสำอางเบา ๆ ให้ดูเป็นธรรมชาติ ซ่งฉิงเป็นคนที่มีเสน่ห์เฉพาะตัว ทำให้รู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนและความสง่างามที่แผ่นออกมา

ดั่งคำกลอนที่ว่าในท้องมีหนังสือและบทกวี บุคลิกย่อมสง่าด้วยตนเอง บ่งบอกความเป็นตัวเธอได้อย่างพอดีเป๊ะ เพราะเธอมีความรู้และความสง่างามที่เป็นธรรมชาติ ราวกับว่าความงามพวกนั้นแผ่ขยายออกมาเองโดยไม่ต้องพยายาม

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ขับรถยนต์มารับเธอ

“แม่ทูนหัว ทำไมแต่งตัวสวยจังคะ!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูซ่งฉิงและพูดชื่นชม

“ฮ่าฮ่า ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่แต่งนิด ๆ หน่อย ๆ เพราะคิดว่าจะไปเจอผู้กำกับกู้ก็ควรแต่งตัวให้ดูดีดูสุภาพน่ะ” ซ่งฉิงยิ้มแล้วตอบกลับ

“สวยมากจนหนูมองตาไม่กะพริบเลยค่ะ”

“แหม่ ปากหวานจังเลยนะ” หลังจากพูดจบ เธอก็ลงไปนั่งในรถยนต์และปิดประตูลง

หลังจากนั้นไม่นานทั้งสองคนก็เดินทางไปถึงร้านน้ำชาดังกล่าว

ตอนนี้ลิ่นอวี๋เหยียนกับผู้กำกับกู้ยังมาไม่ถึง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับซ่งฉิงจึงเข้ามานั่งรอพวกเขา

“นัดไว้กี่โมง?” ซ่งฉิงถาม

“บ่ายสามค่ะ เรามาถึงก่อนเวลา” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดตอบ

“ยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมง” ซ่งฉิงยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมามองดูแล้วพูดบอก

“ไม่ต้องรีบ เราดื่มชากันก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวพวกเขาก็คงจะมาถึง” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและพูด

ไม่นานนักผู้กำกับกู้กับลิ่นอวี๋เหยียนก็เดินทางมาถึง

“สวัสดีครับ รอนานเลยสินะ” ผู้กำกับกู้พูดแกลมขอโทษ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบลุกขึ้นยืนเพื่อทักทายเขาทันที

เนื่องจากผู้กำกับกู้ยืนอยู่ด้านข้างซ่งฉิงและหันหลังให้ ซ่งฉิงจึงยังไม่เห็นเธอ

“พวกเราก็เพิ่งมาถึงค่ะ เชิญนั่งก่อนเถอะค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวผายมือออกและพูดชักชวนอย่างสุภาพ

ขณะที่เธอกำลังชักชวนให้ผู้กำกับกู้นั่งลง จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าจะต้องพูดแนะนำซ่งฉิงให้กับผู้กำกับกู้

“ผู้กำกับกู้ นี่แม่ทูนหัวของฉันค่ะชื่อว่าซ่งฉิง เป็นดีไซเนอร์ชื่อดัง” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเขยิบเข้าไปหาซ่งฉิงแล้วพูดแนะนำ

ซ่งฉิงประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของผู้กำกับกู้ชัดเจน

นี่ไม่ใช่?

ไม่ได้เจอเขามานานหลายปีแล้ว ปรากฏว่าผู้กำกับกู้ที่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดถึงก็คือเขานี่เอง

ผู้กำกับกู้ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของซ่งฉิง แต่ความคิดบางอย่างผ่านเข้ามาในหัวเพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้น เขาคิดว่ามันคล้ายคลึงกับชื่อของเพื่อนเก่าแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

กระทั่งเห็นใบหน้าของซ่งฉิง เขาก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ

“ไม่เจอกันหลายปีเลยนะ” ซ่งฉิงชิงพูดทักทายก่อน

“ใช่ ไม่ได้เจอกันหลายปีเลย” ผู้กำกับกู้ตอบกลับ ซ่งฉิงที่อยู่ตรงหน้าเขาดูแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง และก็ดูงดงามและใจดีกว่าตอนเป็นเด็กมาก

“คุณยังเหมือนเดิมเลยนะ แค่เห็นฉันก็จำได้แล้ว” ซ่งฉิงพูดและทำท่าทางเชิญชวนให้ผู้กำกับกู้นั่งลง

หลังจากผู้กำกับกู้กับลิ่นอวี๋เหยียนนั่งลงแล้ว พนักงานเสิร์ฟก็ยกสมุดเมนูออกมาให้

เดิมทีถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับซ่งฉิงตั้งใจจะสั่งชาก่อนที่อีกสองคนจะมาถึง แต่หลังจากปรึกษาหารือกันแล้วพวกเธอต่างคิดว่ามันดูไม่สุภาพจึงตัดสินใจรอพวกเขาก่อนจะสั่งเครื่องดื่ม

“จะดื่มอะไรล่ะ? พวกเธอลองดูสิ” ซ่งฉิงหยิบสมุดเมนูมาวางลงต่อหน้าลิ่นอวี๋เหยียนกับผู้กำกับกู้ตามลำดับ

“ฉันได้หมด พวกเธอเลือกเลย” ลิ่นอวี๋เหยียนยิ้มแล้วพูดบอก

“ซ่งฉิง ฉันยังไม่ได้เล่าเลยนะว่าวันนั้นตอนผู้กำกับกู้แวะมาหาฉันที่บ้าน ฉันก็มีอาการแบบเดียวกับเธอเลย” ลิ่นอวี๋เหยียนพูดต่อ

“เขาเก็บซ่อนตัวเก่งจริง ๆ ตอนนี้เป็นถึงผู้กำกับกู้แล้ว” ซ่งฉิงพูดติดตลก

“ก็แค่ทำมาหากินน่ะ ผู้กำกับกู้อะไรนั่นช่างเถอะ เราอย่าพูดถึงเรื่องนี้กันเลย” ผู้กำกับกู้พูดด้วยท่าทางถ่อมตัว

จากนั้นพวกเขาก็เริ่มพูดถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ผ่านมา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งอยู่สักพักและขอตัวกลับก่อนเพราะมีธุระต้องทำต่อ

หลังจากจิบชาแล้ว ซ่งฉิงก็ลังเลอยู่พักหนึ่ง ไม่แน่ใจว่าควรจะถามออกไปดีหรือไม่

“ฉัน…” เธอกำลังจะพูดแต่จู่ ๆ ก็พูดไม่ออก

“ผมรู้ว่าคุณอยากจะถามอะไร คุณอยากจะถามถึงเขาใช่มั้ย?” ผู้กำกับกู้พูดขึ้นอย่างรู้ทัน

“เอ่อ ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะถามดีมั้ย” จู่ ๆ ซ่งฉิงก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมา นี่มันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว แต่ทุกครั้งที่เธอพูดถึงเขาคนนั้น เธอจะต้องรู้สึกสับสนเสมอ

“เขาถือครองตัวเป็นโสดมานานหลายปีแล้ว ไม่เคยชอบผู้หญิงคนไหนเลย ทุกคนที่อยู่รอบตัวบอกให้เขาหาผู้หญิงมาดูแลให้ได้แต่เขากลับไม่เคยสนใจเลย” ผู้กำกับกู้พูดบอกและถอนหายใจ

หลังจากได้ยินเรื่องนี้ ซ่งฉิงก็ตกใจมากเพราะมันเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคิดเคยฝันมาก่อน

“ยังโสดอยู่เหรอ?” เธอถามด้วยความสงสัย

“อืม” ผู้กำกับกู้พยักหน้าแล้วพูดตอบ

ซ่งฉิงไม่รู้จะพูดอะไรออกไป เธอก้มหน้าลงและไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“ซ่งฉิง พวกเธอสองคนคลาดกันมาหลายปีแล้ว ถ้าเขายังครองตัวเป็นโสดอยู่จนถึงตอนนี้ก็แปลได้ว่าเขายังมีเธออยู่ในใจ กว่าจะผ่านมาแต่ละปีมันไม่ง่ายนะ อย่าคลาดกันอีกเลย” พอเห็นแววตาเศร้าใจของซ่งฉิง ลิ่นอวี๋เหยียนก็อดไม่ได้ที่จะพูดปลอบ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอมองเห็นทุกอย่างชัดเจน บางอย่างคนอื่นอาจจะไม่รู้แต่เธอรู้ดี

ซ่งฉิงอยู่คนเดียวมานานหลายปีก็เพราะว่าเธอรอเขาไม่ใช่เหรอ

คนสองคนยังคงมีกันและกันอยู่ในใจ พวกเขาไม่ควร จะคลาดกันอีก

“ฉันไม่รู้” ซ่งฉิงส่ายหัวอย่างเหม่อลอย เธอเคยคิดว่าเขามีคนใหม่แล้ว แต่เมื่อได้ยินคำพูดของผู้กำกับกู้ แววตาของเธอก็ดูดีใจขึ้นเล็กน้อย

“เธอฟังฉันนะ ไปหาเขาเถอะ จะมาทนเศร้าคนเดียวทำไม? เธออยากคลาดกันอีกเหรอ ถ้าเธอไม่คว้าโอกาสนี้ไว้ พวกเธอสองคนก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้วนะ” ลิ่นอวี๋เหยียนพูดบอกด้วยน้ำเสียงแน่วแน่

“ขอฉันคิดดูก่อนนะ” ซ่งฉิงตอบรับด้วยความสับสน

“ซ่งฉิง ยังมัวคิดอะไรอยู่อีก ที่เขาไม่หาใครน่ะก็เพราะเขารอเธออยู่ไง” ลิ่นอวี๋เหยียนพูดต่อ

“ฉันขอคิดดูก่อน หยุดพูดเถอะ ฉันสับสน” ซ่งฉิงพูดตอบด้วยความรู้สึกเจ็บปวด

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับมาบ้านและเล่าเรื่องซ่งฉิงให้ มู่อวี้เฉิงฟัง

มู่อวี้เฉิงจึงตอบกลับว่า “ไม่ต้องห่วงหรอก ป้าซ่งฉิงเขาเป็นคนเลือกเอง”