พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 984 ไม่ถูกรังแก

ตอนที่ 984

ไม่ถูกรังแก

มู่อวี้เฉิงพาภรรยาและลูก ๆ มาที่ร้านอาหารตะวันตก หลังจากสั่งอาหารเสร็จแล้วเขาก็เห็นครอบครัวของกู้ชิงกำลังเดินเข้ามา

สีหน้าของมู่อวี้เฉิงเปลี่ยนเป็นหมองคล้ำทันใด เขาอยากจะรีบอุ้มลูกสาวในอ้อมแขนหนีไป แต่กู้ชิงเห็นครอบครัวของมู่อวี้เฉิงแล้วเช่นกันและกำลังเดินเข้ามาทักทาย ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“เหมี่ยวเหมี่ยว บังเอิญจัง! พวกเธอก็มากินข้าวที่นี่เหรอ” กู้ชิงเดินอุ้มฉินจื่อเข้าไปหาถงเหมี่ยวเหมี่ยว ยิ้มและพูดทักทาย ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นครอบครัวของกู้ชิงเดินเข้ามาหาจึงยิ้มทักทายกู้ชิง

“ใช่ บังเอิญจัง เสี่ยวฉินจื่อ ไม่เจอกันนานเลยนะ!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่งยิ้มให้ฉินจื่อที่อยู่ในอ้อมแขนของกู้ชิง

“สวัสดีครับพี่คนสวย” ฉินจื่อพูดกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยน้ำเสียงแบบเด็ก ๆ

“เด็กดี!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดตอบขณะลูบหัวฉินจื่อ

ฉินคั่วเดินเข้ามาทักทายมู่อวี้เฉิงเช่นกัน แต่ทว่ามู่อวี้เฉิงกลับไม่ได้สนใจพวกเขาเลย

เสี่ยวเป่ากล่าวทักทายฉินคั่วกับกู้ชิง โดยบอกว่าสวัสดีครับป้ากู้ชิงลุงฉินคั่ว

มู่เสี่ยวซือสังเกตเห็นฉินจื่อและยังพอจดจำฉินจื่อได้อยู่ข้างจึงอยากจะไปเล่นกับฉินจื่อ แต่มู่อวี้เฉิงไม่เห็นด้วย เขาไม่อยากให้ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนติดต่อกับครอบครัวนี้จึงตั้งใจจะพาตัวมู่เสี่ยวซือออกไป

ถึงอย่างนั้นมู่เสี่ยวซือกลับไม่เต็มใจจะออกไปเสียทีเดียว กว่าจะเจอเพื่อนเล่นในวัยเดียวกันนั้นไม่ง่าย เธอจึงอยากจะเล่นกับเขา!

แต่มู่อวี้เฉิงมุ่งมั่นจะพาตัวลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนออกไป ไม่ยอมให้มู่เสี่ยวซือได้มีโอกาสติดต่อกับไอเด็กแสบฉินจื่อ

มู่อวี้เฉิงคิดในใจว่าไอเด็กแสบตระกูลฉินนี่อยากจะแต่งงานกับลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเขาล่ะสิ ไม่มีทางเสียหรอก แม้แต่โอกาสก็ไม่มี!!

มู่เสี่ยวซือมองดูเพื่อนเล่นในวัยเดียวกันซึ่งกำลังห่างออกไปเรื่อย ๆ ก็รู้สึกแสบจมูกขึ้นมาและเริ่มร้องไห้โยเย

เมื่อถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ยินลูกสาวร้องไห้ เธอก็หันกลับมามองและเห็นว่ามู่อวี้เฉิงกำลังอุ้มลูกสาวออกไป เธอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจึงรีบเดินเข้าไปคว้าตัวมู่อวี้เฉิง แย่งมู่เสี่ยวซือมาส่งต่อให้เสี่ยวเป่าและบอกเสี่ยวเป่าว่าให้ช่วยกล่อมน้องที

เธอจ้องมองมู่อวี้เฉิงด้วยสีหน้าเข้มงวดแล้วถามตรง ๆ ว่า “ซือซือเป็นอะไร คุณทำอะไร!!”

มู่อวี้เฉิงไม่รู้จะทำอย่างไรเมื่อเห็นลูกสาวร้องไห้ แต่เมื่อหันกลับมาได้ยินคำถามของภรรยา เขาก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที แน่นอนว่าความไม่สบายใจดังกล่าวกำลังมุ่งเป้าไปที่ครอบครัวของฉินคั่ว

“ไม่มีอะไร ผมแค่อยากพาซือซือออกไปข้างนอก!”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ยินคำตอบของมู่อวี้เฉิงก็รับรู้ได้ในทันทีว่าสามีของเธอต้องการจะทำอะไร เธอจ้องเขม็งไปที่ มู่อวี้เฉิงแล้วทำเป็นไม่สนใจเขา หันกลับไปดูลูกสาวที่เลิกร้องไห้แล้วและกำลังเล่นอยู่กับฉินจื่อ

เธอจึงยิ้มอย่างจนใจ

ฉินคั่วมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าก่อนจะเดินเข้าไปหา มู่อวี้เฉิงและพูดกับเขาว่า “ดูเด็กสองคนนี้สิ ชอบเล่นด้วยกันขนาดไหน เรามาจัดงานหมั้นและสรุปเรื่องนี้กันเลยดีกว่ามั้ย”

มู่อวี้เฉิงที่ได้ยินเช่นกันก็ทำหน้าตาบึ้งตึง สีหน้ามืดมนลงราวกับก้นหม้อ จากนั้นเขาก็หันมาพูดหนึ่งคำกับฉินคั่ว “ไม่!!”

ตอนนี้มู่อวี้เฉิงเกลียดไอสารเลวนี้สุด ๆ นับตั้งแต่อีกฝ่ายอยากให้ลูกชายแต่งงานกับลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเขา เขาก็ไม่อยากจะมองหน้าทำตัวญาติดีด้วยเลย

ผลที่ตามมาคือเขาเริ่มรู้สึกไม่พอใจฉินจื่อมากขึ้นเรื่อย ๆ เจ้าเด็กนี่ชอบโผล่มายุ่งวุ่นวายอยู่ตรงหน้าเขาโดยไม่มีสาเหตุ ถ้าเกิดฉินจื่อสืบทอดสติปัญหาของไอหมอนี่มาจริง ๆ ล่ะก็ เขาก็ไม่อยากจะจินตนาการถึงมันเลย

เขาไม่มีทางยอมยกลูกสาวให้กับไอเด็กนี่ได้ ตอนนี้เขากำลังเร่งคิดหาวิธีการทำให้เรื่องนี้จบลงโดยเร็วที่สุด และถ้าจะต้องพูดถึงเรื่องนี้ มู่อวี้เฉิงก็อยากจะบอกว่าฝันไปเถอะ!!

ฉินคั่วมองดูชายตรงหน้าที่ปฏิเสธเสียงแข็ง แต่แทนที่จะโกรธเขากลับหัวเราะชอบใจ ฉินคั่วมองดูสีหน้าไม่พอใจของอีกฝ่ายแล้วรู้สึกแอบมีความสุขในใจ ไม่ว่าเขาจะเคยทำอะไรมาก่อน ไอหมอนี่ก็มองหน้าเขาเหมือนจะเก็บศพตลอดเวลา สีหน้าของมันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นตัวตลกทุกครั้ง พอตอนนี้ได้เห็นอีกฝ่ายทำหน้าบึ้งตึง ขมุกขมัวเหมือนก้นหม้อ เขาก็รู้สึกดีใจสุด ๆ!

มู่อวี้เฉิงมองดูชายตรงหน้าที่หัวเราะอย่างไม่ยี่หระแล้วรู้สึกไม่พอใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาพยายามหักห้ามใจไม่ให้ทุบตีคนตรงหน้าก่อนจะหันหน้าหนีอีกฝ่าย

ขณะเดียวกัน มู่อวี้เฉิงได้ยินถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับกู้ชิงกำลังหารือเรื่องการหมั้นหมาย และถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ตอบตกลงการหมั้นแล้ว เขาจึงเกิดความกังวลขึ้นมา รีบลุกจากเก้าอี้เดินเข้าไปหาถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วพูดเสียงดังฟังชัดว่า “ผมไม่เห็นด้วย!”

“ลูกของเรายังเด็กอยู่ คุณจะมาตัดสินชีวิตให้ลูกตั้งแต่ตอนนี้ได้ยังไง!” มู่อวี้เฉิงดึงถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปด้านข้างและพูดถามเธอโดยตรง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูสามี นับตั้งแต่ที่ลูกสาวเกิดมา นิสัยความเป็นทาสลูกสาวก็ถูกปลุกขึ้นมาอย่างสมบูรณ์

การหมั้นหมายของลูกสาวในตอนนี้ก็เหมือนกับการมาพรากชีวิตของเขาไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาไม่พอใจครอบครัวของฉินคั่วมากเป็นพิเศษ เขาจึงตั้งแง่อีกหลายชั้นและก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าฉินคั่วไปยั่วโมโหอะไร สามีเธอถึงได้โกรธจัดขนาดนี้

ในความเป็นจริง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงเห็นด้วยกับการหมั้นหมาย เพราะท้ายที่สุดแล้วครอบครัวของเธอกับครอบครัวของฉินคั่วค่อนข้างสนิทสนมกันและรู้จักกันเป็นอย่างดี อีกอย่างเด็กฉินจื่อคนนี้ก็ได้รับการอบรบสั่งสอนจากเธอด้วย

อย่างน้อยลูกสาวแต่งงานเข้าไปก็จะไม่ถูกเขารังแก ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ดีมาก นับว่าเป็นความใกล้ชิดยิ่งขึ้น!

หลังจากคิดพิจารณาเรื่องต่าง ๆ แล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็อธิบายให้มู่อวี้เฉิงฟังด้วยเหตุผลและอารมณ์ พยายามบอก มู่อวี้เฉิงให้เข้าใจว่าเธอทำทั้งหมดนี้เพื่อลูกสาว ไม่ใช่ไม่คิดอะไรโดยไม่ไตร่ตรอง

แต่ไม่ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะพูดอย่างไร มู่อวี้เฉิงก็ไม่ยอมแพ้ ยืนกรานว่าเขาจะปล่อยให้ลูกสาวเลือกเส้นทางด้วยตัวเอง!

ท้ายที่สุดถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็หมดหนทางสู้ และทำได้แค่ปฏิเสธคำขอของกู้ชิงอย่างสุภาพ ว่ากันตามตรงมันเป็นเพราะว่าสามีอีกฝ่ายทำให้สามีเธอโมโห สามีเธอจึงรู้สึกไม่พอใจ

เขาเป็นพ่อเด็ก แม้ว่าเขาจะตอบปฏิเสธก็ไม่มีใครสามารถทำอะไรเขาได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้แค่รู้สึกอายเท่านั้น

หลังจากได้ยินเช่นนั้น กู้ชิงก็แค่ยิ้มและไม่พูดอะไรอีก เพียงบอกให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพามู่เสี่ยวซือออกมาเล่นกับฉินจื่อบ่อย ๆ เพื่อที่เด็กทั้งสองจะได้พัฒนาความรู้สึกต่อกัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ปฏิเสธและยอมตกลงแต่โดยดี

หลังจากนั้นทั้งสองครอบครัวก็กล่าวอำลาและแยกย้ายกันไป เหตุการณ์นี้ทำให้พวกเขาไม่ได้กินอาหารเลยและต้องเดินทางกลับบ้านทันที

ระหว่างทางกลับบ้าน มู่อวี้เฉิงยังคงรู้สึกไม่สบายใจ เขามีสีหน้าเศร้าหมองและไม่พูดอะไรสักคำ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นสามีเธอเป็นแบบนี้ก็ทำอะไรไม่ถูก เขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้วแต่ยังคงทำตัวเหมือนเด็กที่เที่ยวโกรธคนอื่นไปเรื่อย แม้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะคิดว่าสิ่งที่เธอทำนั้นถูกต้องแล้วแต่เธอก็ยังกลับมาพูดปลอบสามี

“ที่รัก ฉันบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ? อย่าทำหน้าเศร้าแบบนี้สิ! ฉันหดหู่จะแย่แล้ว!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันไปพูดกับมู่อวี้เฉิง ส่งยิ้มให้เขาและยังหอมแก้มเขาอีกด้วย

เดิมทีมู่อวี้เฉิงไม่ได้ตั้งใจจะทำหน้าตาบูดบึ้งต่อหน้าภรรยา พอได้ยินเช่นนั้นเขาก็คลี่ยิ้มทันที