พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 987 ตกต่ำ

ตอนที่ 987

ตกต่ำ

ในไม่ช้าเจ้าหน้าที่ตำรวจก็มาถึงที่เกิดเหตุ พวกเขาเดินเข้ามาและเห็นพวกถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังปราบปรามพ่อของเด็กหญิงอยู่จึงก้าวไปข้างหน้าเพื่อสอบถาม

“ใครเป็นคนโทรแจ้งตำรวจครับ?” แม้ปากจะถามแบบนั้น แต่สายตากลับจ้องมองพ่อของเด็กหญิงที่ถูกควบคุมตัวอยู่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเจ้าหน้าที่ตำรวจเดินเข้ามาและดูเหมือนว่าพวกเขาจะเข้าใจผิดคิดว่าพวกเธอเป็นคนร้าย เธอไม่พอใจเล็กน้อยแต่เมื่อมองดูเด็กหญิงขายดอกไม้ที่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังลูกชาย เธอก็ไม่พูดอะไร

ใครใช้ให้เธอเกิดมาเป็นมานางฟ้านางสวรรค์ล่ะ! จากนั้นก็พูดว่า “ฉันโทรแจ้งเองค่ะ!”

เจ้าหน้าที่ตำรวจชะงักไปเมื่อได้ยินการตอบรับจากเธอ นึกไม่ถึงว่าคนที่ได้เปรียบจะเป็นฝ่ายโทรศัพท์แจ้งตำรวจเสียเอง เขานึกว่าผู้ชายคนนั้นถูกกลั่นแกล้งเสียอีก

“โทรแจ้งตำรวจมีอะไรครับ เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่ได้คิดอะไรมากและถามอย่างใจเย็น

“ฉันจะแจ้งจับผู้ชายคนนี้ในข้อหาล่วงละเมิดเด็กและค้ามนุษย์!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้รู้สึกอะไรกับทัศนคติของเจ้าหน้าที่ตำรวจ เธอแค่จ้องมองชายที่ถูกบอดี้การ์ดล็อกตัวเอาไว้แล้วพูดอย่างดุร้าย

ตำรวจมองดูเด็กหญิงขี้กลัวที่ยืนอยู่ตรงนั้นและพอจะคาดเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องปฏิบัติตามขั้นตอนที่ถูกต้อง

“พาตัวผู้ชายคนนั้นไปที่สถานีตำรวจ!” ตำรวจพูดกับเพื่อนร่วมงานและชี้นิ้วไปที่พ่อของเด็กหญิง

จากนั้นก็หันหน้าไปมองถงเหมี่ยวเหมี่ยว พลางคิดในใจว่าคนที่มีบอดี้การ์ดติดตามตัวขนาดนี้จะต้องเป็นพวกเศรษฐีแน่ ๆ ตำรวจตัวเล็กไม่มีปากไม่มีเสียงอย่างเขาไม่สามารถล่วงเกินคนพวกนี้ได้ ดังนั้นเขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่สุภาพมากขึ้น “รบกวนคุณผู้หญิงช่วยพาคนที่เห็นเหตุการณ์ไปให้ปากคำที่สถานที่ตำรวจด้วยนะครับ!”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าแล้วไม่พูดอะไร จากนั้นก็พาทุกคนขึ้นรถยนต์และตรงไปที่สถานีตำรวจ

หลังจากให้ปากคำแล้ว พ่อของเด็กหญิงก็ถูกส่งตัวเข้าไปในเรือนจำข้อหาค้ามนุษย์และล่วงละเมิดเด็ก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดว่าไอสารเลวนี้ควรจะถูกจำคุกตลอดชีวิต

กระทั่งจัดการเรื่องทั้งหมดแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลเมื่อเห็นเด็กหญิงยังคงเดินตามหลังลูกชายของเธออยู่

เธอไม่รู้จะจัดการกับชีวิตที่น่าเวทนาของเด็กหญิงคนนี้อย่างไรดี แต่เธอไม่สามารถปล่อยให้เด็กหญิงติดตามมาตลอดเวลาได้ เพราะนั่นไม่ใช่ความคิดที่ดี!

“หนูมีญาติคนอื่นอีกมั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลงไปนั่ง ยอง ๆ ข้างเด็กหญิง ลูบหัวเธอและพูดถามอย่างใจดี

เด็กหญิงเงยหน้ามองถงเหมี่ยวเหมี่ยว จากนั้นก็ก้มหัวลงและพูดว่า “มีค่ะ มีลุงกับป้า”

“แล้วพอจะรู้มั้ยว่าต้องติดต่อพวกเขายังไง?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองเด็กหญิงด้วยความรู้สึกสงสารและค่อย ๆ พูดถาม

หลังจากเสี่ยวเป่าได้ยินถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามเช่นนี้ เขาก็เดาได้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังจะส่งเด็กหญิงออกไปหาญาติ เขาเปิดปากเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เสี่ยวเป่ารู้ดีว่าการให้เด็กหญิงมาอยู่ด้วยไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก

“รู้ค่ะ” ตอนนี้เด็กหญิงคาดเดาได้แล้วว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรและก้มหน้าลง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลูบหัวเด็กหญิงอย่างอ่อนโยน “งั้นช่วยบอกหน่อยได้มั้ยจ๊ะ? ฉันจะพาหนูกลับบ้าน”

“ได้ค่ะ เบอร์ของลุง133******** เบอร์ของป้า152********” เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นและพูดกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“โอเค ได้แล้วจ๊ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ออกไปโทรศัพท์ ส่วนเธอยังยืนอยู่กับเด็กน้อยทั้งสองคน

หลังจากนั้นไม่นาน บอดี้การ์ดก็เดินกลับมากระซิบบอกถงเหมี่ยวเหมี่ยวว่า “คุณหญิงครับ ลุงกับป้าของเด็กไม่อยากรับเด็กไปอยู่ด้วย และคำพูดของพวกเขาก็แย่มาก!”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว เธอมองตรงไปที่เด็กหญิง ถอนหายใจและไม่รู้จะทำยังไง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเด็กน้อยทั้งสองแล้วพูดกับพวกเขาว่า “กลับโรงแรมกันก่อนเถอะ แด๊ดดี้รออยู่ เดี๋ยวแด๊ดดี้จะเป็นห่วงเอา”

เสี่ยวเป่าพยักหน้าแสดงความเข้าใจ และพาเด็กหญิงเดินไปที่รถยนต์

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูลูกชายตัวเองที่กำลังลากเด็กหญิงผู้น่าสงสารขึ้นรถ จากนั้นเธอก็เดินตามเข้าไปในรถยนต์พลางคิดว่าจะจัดการกับเด็กหญิงที่น่าสงสารนี้อย่างไรดี

จนรถยนต์เคลื่อนตัวมาถึงที่หมาย ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ยังไม่สามารถคิดหาวิธีการแก้ไขที่เหมาะสมได้ เธอจึงคิดว่าจะกลับไปหารือกับมู่อวี้เฉิง

จากนั้นเธอก็พาเด็กทั้งสองกลับมาที่ห้องพัก

เมื่อกลับเข้ามาในห้องพัก เธอก็เห็นมู่อวี้เฉิงกำลังอุ้มลูกสาวอยู่ หยอกล้อลูกสาวขณะตามองดูโทรทัศน์

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพาเด็กน้อยทั้งสองเข้าไปหามู่อวี้เฉิงแล้วพูดกับลูกชายว่า “ลูกพาเด็กคนนั้นกับน้องไปเล่นก่อนไป! แด๊ดดี้กับหม่ามี้จะคุยอะไรกันสักหน่อย”

เสี่ยวเป่าจึงมาอุ้มน้องสาวไปจากอ้อมแขนพ่อและพาเด็กหญิงเข้าไปเล่นในห้องนอนข้าง ๆ อย่างเชื่อฟัง

“มีอะไร ทำไมต้องแอบลูกมาคุยด้วย” มู่อวี้เฉิงมองดู ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดจัดแจงเรื่องทุกอย่างและไม่ได้ห้ามปรามเธอ เพียงแค่เอ่ยถามถงเหมี่ยวเหมี่ยวหลังจากเห็นว่าพวกเด็ก ๆ ออกไปกันแล้ว

“ก็เรื่องของเด็กคนนั้นนั่นแหละ ตอนนี้พ่อของเธอถูกจับเข้าคุกและเธอต้องอยู่ตัวคนเดียว ฉันถามเธอว่ามีญาติคนอื่นมั้ย แต่พอฉันโทรไปหาญาติของเธอ พวกเขากลับปฏิเสธไม่ยอมรับเธอไปอยู่ด้วย!”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยุดไปแป๊บหนึ่งและพูดต่อว่า “ตอนนี้ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าจะต้องจัดการกับเธอยังไง”

มู่อวี้เฉิงมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่กำลังขมวดคิ้ว เขารู้สึกทุกข์ใจแทนเธอมากแต่ก็ยังไม่ได้พูดแสดงความคิดเห็นออกไป เขาแค่เดินเข้าไปหาถงเหมี่ยวเหมี่ยว กอดเธอ ลูบหัวและจูบหน้าผากเธอ ก่อนจะพูดว่า “ปัญหานี้แก้ไขง่ายนิดเดียว คุณเดินเกมผิดตั้งแต่แรกแล้ว ดูสิ เด็กคนนี้ตกต่ำถึงขนาดต้องมาขายดอกไม้ ถ้าเกิดญาติพี่น้องของเธอยินดีจะช่วยเหลือเธอจริง ๆ เธอจะตกต่ำถึงจุดนี้เหรอ”

มู่อวี้เฉิงหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบแล้วพูดต่อ “อีกอย่าง ญาติพวกนั้นก็น่าจะรู้ว่าพ่อเธอเป็นคนแบบไหน ถ้าพวกเขาเต็มใจจะรับเธอไปดูแล พวกเขาก็คงจะทำไปนานแล้ว ทำไมจะต้องรอให้ถึงตอนนี้ด้วยล่ะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นมู่อวี้เฉิงพูดมานานแล้วแต่ก็ยังไม่เข้าประเด็นสำคัญสักที เธอจึงรู้สึกไม่พอใจ เดินไปคว้าแก้วน้ำจากมือเขา จิบน้ำหนึ่งอึกแล้วพูดว่า “เข้าเรื่องเลยเถอะ มัวพูดอยู่ทำไม มาหาวิธีการจัดการเด็กนั่นดีกว่า!”

มู่อวี้เฉิงมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ใจร้อนและยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “ไม่ต้องห่วง ผมจะบอกว่าวิธีจัดการกับเด็กคนนั้นง่ายมาก เรารับเลี้ยงเธอไว้ไม่ดีกว่าเหรอ เด็กคนนั้นอายุไล่เลี่ยกับเสี่ยวเป่า หาเพื่อนเล่นให้ลูกชายสักหน่อยก็น่าดีนะ!”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น ใช่แล้ว ในเมื่อคนอื่นไม่น่าไว้วางใจ เธอก็สามารถเลี้ยงดูฟูมฟักขึ้นมาเองได้ พอคิดได้เช่นนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ถามอีกครั้ง “แล้วถ้าเธอไม่ต้องการล่ะ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกุมขมับด้วยความทุกข์ใจ

มู่อวี้เฉิงเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นแบบนี้ก็เผลอหลุดยิ้ม “เธอจะยอมมั้ยก็ลองถามเธอดูสิ ทำไมจะต้องทำให้มันยุ่งยากด้วย?”

หลังจากได้ยินคำพูดของมู่อวี้เฉิง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็หัวเราะตัวเองที่คิดมากเกินไปและไปเรียกเด็ก ๆ ออกมา

“หนูอยากไปกับพวกเรามั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองเด็กหญิงตรงหน้าและถามอย่างอ่อนโยน

กระทั่งเด็กหญิงได้ยินถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามแบบนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

“ไปได้เหรอคะ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูสายตาที่คาดหวังของเด็กหญิงแล้วพยักหน้าให้อย่างไม่ลังเล

หลังจากตัดสินใจเรื่องราวทุกอย่างและจัดการเรื่องทั้งหมดเสร็จแล้ว พวกเขาก็พาเด็กหญิงมาด้วย