พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 989 ถูกรังแก

ตอนที่ 989

ถูกรังแก

หลังถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้โจวฮุ่ยเคอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อ เธอก็เดินเข้ามาบอกมู่อวี้เฉิงก่อนแล้วพาโจวฮุ่ยเคอไปหา ลิ่นอวี๋เหยียน เพื่อที่จะได้บอกอีกฝ่ายว่าตอนนี้เธอกับมู่อวี้เฉิงได้รับโจวฮุ่ยเคอมาเป็นลูกบุญธรรมแล้ว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพาโจวฮุ่ยเคอขึ้นรถและตรงไปที่คฤหาสน์ของลิ่นอวี๋เหยียน

จากนั้นไม่นานพวกเขาก็เดินทางมาถึงบ้านหลังเก่าของลิ่นอวี๋เหยียน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพาโจวฮุ่ยเคอเดินเข้าไปข้างในและเห็นว่าลิ่นอวี๋เหยียนกำลังนั่งดื่มชาอยู่

“แม่คะ!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทักทายลิ่นอวี๋เหยียน

ลิ่นอวี๋เหยียนได้ยินเสียงเรียกแม่และพบว่านั่นเป็นเสียงที่คุ้นเคยจึงมองไปทางต้นตอของเสียง จากนั้นก็เห็น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับเด็กหญิงคนหนึ่งที่เธอไม่รู้จัก

ลิ่นอวี๋เหยียนประหลาดใจมากและรีบเดินเข้าไปหา ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“เหมี่ยวเหมี่ยว กลับมากันแล้วเหรอ! ทำไมไม่โทรมาบอกแม่ล่ะ!” ลิ่นอวี๋เหยียนดีใจมากที่เห็นลูกสะใภ้แวะมาเยี่ยม แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพูดด้วยน้ำเสียงตำหนิ

“หนูอยากเซอร์ไพรส์แม่น่ะค่ะ! เสี่ยวฮุ่ย เรียกคุณย่าสิ!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่งยิ้มให้ลิ่นอวี๋เหยียน ก่อนจะหันกลับมาดึงตัวโจวฮุ่ยเคอและบอกให้เธอเรียกอีกฝ่ายว่าคุณย่า

โจวฮุ่ยเคอได้ยินคำพูดของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ส่งเสียงเรียกคุณย่าอย่างเชื่อฟัง

ลิ่นอวี๋เหยียนตกใจมากเมื่อเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวดึงเด็กหญิงที่เธอไม่คุ้นหน้าออกมาและให้เด็กเรียกเธอว่าคุณย่า

“เหมี่ยวเหมี่ยว นี่มันเรื่องอะไร หรือว่าเด็กคนนี้จะเป็นลูกของเธอกับอวี้เฉิงก่อนหน้านี้เหรอ พวกเธอเก็บมันเป็นความลับเอาไว้ ไม่ยอมบอกแม่ใช่มั้ย!” ลิ่นอวี๋เหยียนมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสายตาประหลาดใจ ดวงตาที่จ้องมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวเต็มไปด้วยความรู้เหลือเชื่อ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่าสายตาของลิ่นอวี๋เหยียนเต็มไปด้วยความสับสนและครุ่นคิดก็ตระหนักได้ในทันที เธอยิ้มอย่างขมขื่นและแอบบ่นแม่สามีในใจว่าช่างมีจินตนาการเหลือล้น

“แม่ คิดอะไรอยู่คะเนี่ย มันจะเป็นไปได้ยังไง! นี่ลูกบุญธรรมของหนูกับอวี้เฉิงค่ะ!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่าแม่สามีเริ่มคิดไปไกลก็เกรงว่าจะเกิดเรื่องประหลาดอีกจึงรีบพูดดักคอ

ลิ่นอวี๋เหยียนได้ยินคำพูดของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกอับอายไปชั่วขณะ เธอเพิ่งตระหนักได้ว่าเธอคิดผิด แต่หลังจากได้ยินถงเหมี่ยวเหมี่ยวบอกว่าเป็นลูกบุญธรรม เธอก็ตกตะลึงอีกครั้งและถามว่า “ลูกบุญธรรม? เกิดอะไรขึ้น พวกเธอไม่ได้ไปเที่ยวกันเหรอ แล้วทำไมถึงพาลูกบุญธรรมกลับมาด้วย?”

ลิ่นอวี๋เหยียนอยากรู้มากว่าเกิดอะไรขึ้น จึงรีบดึง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้นั่งลงและถามไถ่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูสีหน้าวิตกกังวลของแม่สามีแล้วยิ้มแย้ม ก่อนจะตอบว่า “แม่ ไม่ต้องกังวลค่ะ ค่อย ๆ ฟังหนูเล่าเรื่องก่อน เรื่องนี้เริ่มตั้งแต่เราลงจากเครื่องบินเลย! ตอนที่พวกเราเดินทางไปถึงโรงแรม เสี่ยวเป่าเห็นว่าเด็กคนนี้กำลังถูกรังแกอยู่ แม่ก็รู้ว่าเจ้าหลานชายตัวดีของแม่ชอบปกป้องคนที่อ่อนแอกว่า เขาก็เลยรีบพุ่งตัวเข้าไปช่วย หลังจากนั้นหนูกับอวี้เฉิงมาเห็นว่าคนพวกนั้นพยายามจะตีเสี่ยวเป่า พวกหนูก็ไม่ยอมแน่นอน โชคดีที่อวี้เฉิงขับไล่คนพวกนั้นออกไปได้ พอเราเดินเข้าไปถามก็รู้มาว่าชีวิตของหนูน้อยคนนี้น่าสงสารมาก แม่เสียชีวิตด้วยโรคร้าย พ่อติดเหล้าติดการพนัน ชอบใช้ความรุนแรง และเอาตัวลูกสาวมาค้ำหนี้”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเล่ามาถึงตรงนี้ก็อดไม่ได้ที่จะกัดฟันแน่น ขณะที่ลิ่นอวี๋เหยียนสบถเบา ๆ และเรียกพ่อของเด็กหญิงว่าไอสารเลว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงเล่าต่อไป “พอได้ยินเรื่องทั้งหมดหนูก็ตัดสินใจช่วยเหลือเด็กคนนี้ทันที เสี่ยวเป่าดูจะไม่พอใจเหมือนกันเลยตัดสินใจกันว่าจะช่วยเด็กคนนี้ให้ได้”

หลังจากลิ่นอวี๋เหยียนได้ยินเรื่องราวทั้งหมด เธอก็เห็นด้วยกับการกระทำของพวกเขา

“ถ้าแม่อยู่ที่นั่นแม่ก็จะทำเหมือนกัน! ไอสารเลวนั่นไม่ควรอยู่บนโลกนี้!” ลิ่นอวี๋เหยียนพูดและหันไปมองโจวฮุ่ยเคอที่อยู่ข้างหลังถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความสงสาร

“ยังไม่จบแค่นี้ค่ะ! ต่อมาอวี้เฉิงห่วงว่าถ้าพวกเราไปที่นั่นกันเองจะเกิดอันตราย เลยสั่งให้บอดี้การ์ดตามพวกเรามาด้วย หนูก็พาเด็กไปหาพ่อ แม่จินตนาการไม่ออกหรอกว่าพ่อของเด็กชั่วร้ายขนาดไหน พอเขาเห็นเด็กพาเราไปที่นั่นเขาก็ขู่ว่าทุบเด็กจนตาย แน่นอนว่าหนูไม่ยอมหรอก หนูก็เลยสั่งให้บอดี้การ์ดจับตัวเขาไว้และโทรแจ้งตำรวจ ตำรวจตั้งข้อหาเขาค้ามนุษย์ เลยทำให้เด็กกลายเป็นคนไร้บ้าน”

ลิ่นอวี๋เหยียนได้ยินเช่นนั้นก็ถามว่า “พวกเธอก็เลยรับเด็กคนนี้เป็นลูกบุญธรรมเหรอ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฟังคำถามของลิ่นอวี๋เหยียน ยิ้มเบา ๆ และตอบว่า “ยังค่ะ! หลังจากนั้นหนูก็ไล่ถามญาติของเด็ก โทรไปถามทีละคนว่ามีใครจะรับเด็กไปอยู่ด้วยมั้ย แต่คำตอบที่ได้มากลับทำให้หนูผิดหวัง ไม่มีใครยอมรับเด็กเลย และไม่มีใครพูดจาดี ๆ ด้วยซ้ำ ทุกคนเอาแต่พูดเรื่องแย่ ๆ ของเด็ก”

ตอนนั้นเธอกังวลอยู่ตั้งนานแน่ะ!

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่ายหัวแล้วยิ้มอย่างขมขื่น

“โชคดีที่คำพูดของอวี้เฉิงทำให้หนูได้สติ เขาบอกหนูว่าเรื่องนี้ง่ายมากและเราสามารถรับเด็กคนนี้มาเลี้ยงดูเองได้! ตอนได้ยินอวี้เฉิงพูดแบบนั้นหนูก็ตกใจมาก แล้วก็คิดได้ว่าแบบนั้นมันก็ดีนะ อย่างน้อยเราก็มีลูกสาวที่น่ารักเพิ่มมาอีกคน หนูเลยถามเด็กว่าอยากมากับพวกเรามั้ย? พอเด็กตอบตกลงหนูก็เลยรับมาเลี้ยงดูค่ะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดเล่าเรื่องทั้งหมดและอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือออกไปลูบหัวของโจวฮุ่ยเคอ โจวฮุ่ยเคอก็ออดอ้อนอย่างเป็นธรรมชาติราวกับลูกแมว

ลิ่นอวี๋เหยียนมองดูคู่แม่ลูกและยิ้มให้อย่างอ่อนโยน พอเห็นว่าโจวฮุ่ยเคอดูมีความสุขมาก เธอก็รู้สึกสงสารจับใจ

เธอจึงเดินเข้าไปหาโจวฮุ่ยเคอและดึงเด็กหญิงเข้ามากอด

“เด็กดี นับตั้งแต่นี้ไปนี่คือบ้านของหนู และฉันจะเป็นย่าให้หนูเอง!” ลิ่นอวี๋เหยียนกอดโจวฮุ่ยเคอและพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

โจวฮุ่ยเคอพยักหน้าในอ้อมกอดของลิ่นอวี๋เหยียนและตอบว่า “ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะคุณย่า”

หลังจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับโจวฮุ่ยเคอนั่งคุยกับ ลิ่นอวี๋เหยียนได้สักพัก พวกเขาก็ขอตัวกลับ

ระหว่างทางกลับบ้าน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามโจวฮุ่ยเคอว่า “เด็กดี เคยไปโรงเรียนมั้ย? เรียนชั้นไหนแล้ว?”

“เคยเรียนค่ะ ก่อนจะเจอพวกหม่ามี้หนูก็เคยไปโรงเรียนนะ!” โจวฮุ่ยเคอตอบรับอย่างเชื่อฟัง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ยินเช่นนั้นก็ถามอีกครั้ง “งั้นยังอยากไปโรงเรียนมั้ย? ให้หม่ามี้ช่วยดูโรงเรียนให้เอาเปล่า?”

“ค่ะ เอาที่หม่ามี้ว่าเลย!” โจวฮุ่ยเคอพยักหน้า

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่าเธอเป็นเด็กดีมากจึงเข้าไปกอดเธออีกครั้ง

กระทั่งกลับมาถึงบ้าน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็หารือเรื่องโรงเรียนของโจวฮุ่ยเคอกับมู่อวี้เฉิง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนึกถึงโรงเรียนหลายแห่งแต่กลับพบว่าไม่มีที่ไหนเหมาะสมเลย เธอกลัวว่าลูกสาวคนดีของเธอจะถูกรังแกหลังจากเข้าเรียนที่นั่น

หลังจากลังเลอยู่นาน ในที่สุดพวกเขาก็ตัดสินใจจะส่งโจวฮุ่ยเคอไปเข้าเรียนโรงเรียนเดียวกับเสี่ยวเป่า เสี่ยวเป่ากับ โจวฮุ่ยเคออายุไล่เลี่ยกันจึงน่าจะดูแลได้ง่ายกว่า