ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 100 เดินทางไกล

บทที่ 100 เดินทางไกล

ซ่งชิงหลันและอู่เชียนเชียนยืนอยู่หน้าร้าน มองเกี้ยวของหลิงซีเหยียนจากไป

จนกระทั่งนางลับสายตาไป ทั้งสองจึงเปิดประตูกลับเข้าไปในร้านเสื้อผ้าอีกครั้ง

อู่เชียนเชียนนั่งลงจิบชาพลางมองหน้าซ่งชิงหลันแล้วพูดขึ้น “ตอนข้าเห็นนางหน้าซีดก็รู้สึกใจหายแทบแย่ กลัวว่าจะ… พี่ชิงหลัน ท่านเก่งมากจริง ๆ ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าท่านรู้เรื่องการแพทย์ด้วย”

ซ่งชิงหลันยิ้มตอบพลางจิบชา รู้สึกชุ่มคอขึ้นมาหน่อย “ข้าพอรู้มาบ้าง”

อู่เชียนเชียนหรี่ตาลงเล็กน้อย พูดติดตลกด้วยรอยยิ้ม “พี่ชิงหลัน ท่านไม่จำเป็นต้องถ่อมตัวเพียงนั้นหรอกเจ้าค่ะ ขนาดคนไม่รู้อันใดเลยอย่างข้ายังมองออกว่าท่านเก่งเรื่องนี้มาก”

เหวยหมิ่นจือนำของว่างมาให้ทั้งคู่แล้วพูดขึ้น “บอกตามตรงว่าข้ากลัวมาก ทุกอย่างมันวุ่นวายไปหมด”

อู่เชียนเชียนพูดต่อ “ตอนนี้ไม่เป็นอันใดแล้วเจ้าค่ะ ภรรยาของท่านผู้ว่าและพี่ชิงหลันกลายเป็นคนสนิทกันแล้ว ร้านชิงเยว่จะต้องรุ่งเรืองขึ้นแน่”

หลังจากที่พูดแบบนั้น อู่เชียนเชียนก็เม้มปากแล้วพูดกับซ่งชิงหลันด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พี่ชิงหลัน ท่านมีภรรยาท่านผู้ว่าเป็นเพื่อนแล้วอย่าลืมข้านะ”

ซ่งชิงหลันมองน้องสาว “สาวน้อย เจ้าคิดไปถึงที่ใดแล้ว มิตรภาพของเราจะตัดขาดได้อย่างไรกัน”

…

แน่นอนว่าคำพูดของอู่เชียนเชียนไม่เกินจริงเลย

หลังจากที่เรื่องราวของภรรยาท่านผู้ว่าเริ่มกระจายออกไปว่า นางได้รับความช่วยเหลือจากซ่งชิงหลัน ผู้คนที่อยากรู้อยากเห็นจำนวนมากก็พากันมาที่ร้าน และสินค้าก็ยิ่งขายดิบขายดีกว่าเดิม

นอกจากนี้ ยังมีคนไม่น้อยที่เห็นว่าเสื้อผ้าของหลิงซีเหยียนสวยงามมาก จึงได้ตามมาซื้อไปสวมใส่บ้าง

วันนี้หลิงซีเหยียนเองก็มาที่ร้านเช่นกัน นางเข้ามาพบซ่งชิงหลันถึงในห้องทำงาน

เมื่อเห็นว่าซ่งชิงหลันกำลังออกแบบเสื้อผ้าอยู่ ก็อดเอ่ยชมขึ้นมาเสียไม่ได้ “ชิงหลัน เจ้าเป็นคนมีความสามารถเสียจริง คิดแบบเสื้อผ้าสวย ๆ ออกมาตั้งมาก ข้าไม่แปลกใจเลยที่สาว ๆ ทั้งเมืองต่างแข่งขันกันเพื่อจะได้เสื้อผ้าของร้านเจ้าไปสวมใส่”

ซ่งชิงหลันยิ้มตอบ “ท่านพี่ซีเหยียน ท่านเองก็เป็นคนที่ไม่มีผู้ใดเทียบได้เช่นเดียวกันเจ้าค่ะ ว่าแต่วันนี้มีอันใดหรือไม่เจ้าคะถึงได้มาหาข้าที่นี่”

ซ่งชิงหลันเห็นตั้งแต่อีกฝ่ายมาถึงว่า สาวใช้ชิงจูกำลังหอบหิ้วของมากมายมาในมือ

หลิงซีเหยียนยิ้มและดึงคนอายุน้อยกว่าให้นั่งลง “อย่างนั้นข้าไม่อ้อมค้อมเลยนะ ข้ามาหาเจ้าเพราะอยากให้เจ้าออกแบบเสื้อผ้าให้สำหรับวันปีใหม่น่ะ”

ซ่งชิงหลันถามต่อ “ท่านเลือกผ้ามาเองอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”

“ใช่แล้ว” หลิงซีเหยียนตอบพร้อมขยิบตาให้ชิงจูที่ยืนยู่ด้านหลัง

สาวน้อยเดินมาพร้อมของในมือ เปิดกล่องออก ก็พบว่าภายในเป็นผ้าแพรชั้นดีพับหนึ่ง

หลิงซีเหยียนอธิบายอย่างรวดเร็ว “นี่คือผ้าที่พี่ชายข้านำหลับมาจากอวี๋เฉิง ตอนที่ได้มา ข้าไม่แน่ใจว่าจะตัดเย็บมันออกมาอย่างไรไม่ให้เสียของ แต่พอมาเจอร้านเสื้อชิงเยว่ของเจ้า จึงคิดว่าเจ้าน่าจะนำผ้าพับนี้ไปใช้งานได้อย่างที่ข้าหวัง”

ซ่งชิงหลันขยับเข้ามาใกล้ ค่อย ๆ สัมผัสผ้าแพรผืนนั้น มันเป็นผ้าเนื้อดี ทั้งยังนุ่มมาก

เจ้าของร้านสาวอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น “เป็นผ้าแพรเนื้อดีมากจริง ๆ พี่ซีเหยียนท่านบอกว่าได้มาจากที่ใดนะเจ้าคะ”

“อวี๋เฉิงน่ะ” ระหว่างที่เล่าก็มีท่าทีราวกับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้แล้วพูดต่อ “ชิงหลัน หากเจ้าตั้งใจจะขายของให้ลูกค้าคนใหญ่คนโต ข้าคิดว่าผ้าชนิดนี้น่าสนใจมาก เท่าที่รู้มา เหล่าภรรยาขุนนางหลายคนสนใจเรื่องเนื้อผ้าชั้นดีนี้กันมาก”

“ท่านพี่ซีเหยียน ท่านพูดถูก ข้าต้องศึกษาเรื่องเนื้อผ้าให้มากขึ้น”

ซ่งชิงหลันคิดเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลา มันวนเวียนอยู่ในหัวจนทำให้นางเหม่อลอยจนกระทั่งถึงเวลากลับบ้าน

หลังอาหารเย็น ซ่งชิงตงเริ่มถามขึ้นอย่างเป็นห่วง “ท่านพี่ เกิดอันใดขึ้นหรือขอรับ? เหตุใดท่านถึงได้เอาแต่เหม่อตั้งแต่กลับมาที่บ้าน มีเรื่องไม่ดีที่ร้านหรือ?”

เมื่อได้ยินเสียงของน้องชายคนโต ซ่งชิงหลันก็หลุดจากภวังค์

ทันใดนั้นก็มองหน้าน้องชายอย่างจริงจังแล้วเอ่ยตอบ “ชิงตง ข้าอยากให้เจ้าช่วยเสียหน่อย”

“ได้ขอรับ ท่านบอกมาได้เลย” ซ่งชิงตงตอบอย่างไม่หยุดคิด

จากนั้นก็ถามขึ้นอย่างระมัดระวัง “มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นหรือขอรับ?”

“ข้าได้ยินมาว่ามีผ้าแพรชั้นดีอยู่ที่อวี๋เฉิง เป็นผ้าแบบที่มีวางขายที่ร้านหรูอี้ แต่ราคาของมันไม่น้อยเลย หากต้องซื้อผ้าจากพวกเขาทุนก็จะสูงขึ้น ข้าเลยอยากให้เจ้าไปที่อวี๋เฉิงเพื่อตามหาร้านผ้าใหม่ ๆ มาทำการค้ากับร้านชิงเยว่ และอีกอย่าง ช่วยตามหาผ้าหายากให้ข้าด้วยได้หรือไม่?”

หลังจากอธิบายทุกอย่าง ซ่งชิงหลันก็หยิบตัวอย่างผ้าออกมาส่งให้น้องชายดู “นี่คือผ้าที่ใช้อยู่ในร้านเรา เจ้าสามารถเอาไปใช้เปรียบเทียบได้”

ซ่งชิงตงรับไปอย่างรวดเร็ว “ขอรับท่านพี่ ท่านจะให้ข้าเดินทางเมื่อใดขอรับ?”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เช้าวันพรุ่ง เจ้าออกเดินทางแต่เช้า ยังมีเวลาอีกหนึ่งเดือนก่อนจะถึงวันปีใหม่ รีบกลับมาก่อนจะถึงช่วงนั้น”

“ขอรับ” ซ่งชิงตงพยักหน้ารับ แต่ก็นึกอะไรได้บางอย่างจึงพูดขึ้น “ท่านพี่ แล้วร้านอาหารเช้าล่ะขอรับ”

“พี่หนิวกับภรรยาทำงานจนคล่องแคล่วแล้ว ไม่มีอันใดต้องกังวล วันพรุ่งข้าจะไปดูที่ร้านให้ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง รีบเข้าห้องไปนอนเถิด วันพรุ่งจะได้ตื่นเช้ามาเก็บข้าวของ”

“ขอรับ ท่านพี่ ท่านก็ควรรีบเข้านอนเช่นกัน” ว่าจบ ซ่งชิงตงก็ลุกขึ้นและเดินเข้าห้องตัวเองไป

วันต่อมา

เมื่อซ่งชิงตงตื่นขึ้นก็เริ่มเก็บสัมภาระ และซ่งชิงหลันเอาเงินให้น้องชายติดตัวไปด้วย

หลังจากที่แม่เฒ่าซ่งรู้ว่าซ่งชิงตงกำลังเดินทางไกลจึงรู้สึกเป็นห่วงมาก “เหตุใดเขาถึงได้ออกเดินทางกะทันหันเพียงนี้ ประเดี๋ยวก็จะถึงวันปีใหม่แล้ว อีกทั้งเดินทางไกลครั้งแรกต้องระวังตัวให้มากนะ”

ซ่งชิงตงหันมาปลอบโยนท่านย่า “ท่านย่า ไม่ต้องกังวลขอรับ ข้าจะระวังตัว ตอนนี้ข้าโตพอที่จะดูแลตัวเองได้ อีกทั้งจะได้เปิดหูเปิดตาด้วย ออกไปข้างนอกได้เห็นสิ่งใหม่ ๆ ตั้งมาก”

ฝ่ายพี่สาวคนโตก็พยักหน้าอย่างชื่นชม จากนั้นก็พูดกับหญิงชรา “ใช่เจ้าค่ะ การที่ข้าให้ชิงตงออกไปครั้งนี้ก็เพื่อร้านของเรา อีกทั้งยังเป็นประสบกาณ์แก่เขาอีกด้วย ชิงตงจะได้เติบโตขึ้น”

ซ่งชิงเป่ยพูดอย่างอิจฉา “ข้าก็อยากออกไปเปิดหูเปิดตาเช่นกัน เหตุใดท่านไม่พาข้าไปด้วยขอรับ”

ซ่งชิงหลัน “ไม่ได้”

ซ่งชิงตง “ไม่ได้”

ซ่งชิงเป่ยทำได้เพียงเม้มปากแล้วพูดขึ้น “เหตุใดเล่าขอรับ”

ซ่งชิงหลันตอบขึ้นมา “ตอนนี้เจ้าต้องตั้งใจเล่าเรียน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”

จากนั้นทั้งครอบครัวก็ออกไปส่งซ่งชิงตงที่ท่าเรือด้วยกัน

ก่อนขึ้นเรือ ซ่งชิงหลันก็กำชับกับเขาอีกครั้ง “เดินทางระวังด้วยนะ ดูแลตัวเองให้ดี กินให้อิ่มนอนให้หลับ”

ซ่งชิงตงพยักหน้า “ขอรับท่านพี่… ข้า…”

ซ่งชิงหลันรู้ว่าน้องชายจะพูดอะไร จึงยิ้มแล้วเอ่ยกับเขา “ไม่ต้องกังวล ข้าจะบอกซิ่วซิ่วให้เองว่าเจ้าจะไปอวี๋เฉิงสักพัก”