ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 105 โชคดีที่สามีข้าอายุสั้น

บทที่ 105 โชคดีที่สามีข้าอายุสั้น

“เจ้าค่ะ” หลิงซีเหยียนยิ้มหวาน แสดงความเขินอายอย่างน่าเอ็นดูแล้วหันไปพูดกับสาวใช้ชิงจูที่อยู่ข้าง ๆ “เจ้ามาช่วยข้าทีนะชิงจู”

“เจ้าค่ะท่านหญิง” ชิงจูรับคำ แล้วเดินตามท่านหญิงเข้าไปด้านใน

ตอนนี้จึงเหลือเพียงซ่งชิงหลันและเหวยจือหล่างภายในห้องซึ่งมีบรรยากาศน่าอึดอัดล่องลอยอยู่เล็กน้อย

ท่านผู้ว่าหันมามองนางแล้วเอ่ยขึ้น “แม่นางซ่ง เชิญนั่งลงก่อนเถิด”

“ขอบคุณมากเจ้าค่ะท่านผู้ว่า” ซ่งชิงหลันตอบอย่างสุภาพ และนั่งลงหลังจากที่เห็นว่าผู้สูงศักดิ์นั่งลงก่อน

เหวยจือหล่างยกชาขึ้นจิบแล้วเอ่ยอย่างสบาย ๆ “ข้าได้ยินท่านหญิงพูดถึงเจ้าบ่อย ๆ วันนี้ได้เจอแม่นางซ่งแล้ว เมื่อเห็นว่าเจ้ายังเป็นสาวน้อย แต่กลับประสบความสำเร็จในการทำกิจการเช่นนี้ น่ายกย่องมากจริง ๆ”

ซ่งชิงหลันยิ้มจาง ๆ “ที่ท่านกล่าวไม่เกินจริงแม้แต่น้อยเจ้าค่ะ ลำพังสตรีตัวเล็ก ๆ แค่จะมีชีวิตให้รอดก็ลำบากยากเย็น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการทำมาหากินให้ประสบความสำเร็จ”

เหวยจือหล่างประหลาดใจมากที่เห็นว่านางไม่ได้มีท่าทีถ่อมตัวหรือประจบประแจง ชายหนุ่มจึงหรี่ตามองสตรีตรงหน้าอย่างระมัดระวัง

รูปร่างหน้าตาโดดเด่น นิสัยใจคอเด็ดขาด คำพูดให้ความรู้สึกดึงดูด…

จากนั้นไม่นานเหวยจือหล่างก็กล่าวออกมาท่ามกลางความเงียบ “ว่าไปแล้ว ข้ายังไม่ได้ขอบคุณแม่นางเลย ได้ยินว่าเจ้าช่วยท่านหญิงเอาไว้ตอนที่นางล้มป่วยที่ร้านของเจ้า ต้องขอบคุณเจ้ามากที่ช่วยภรรยาข้าเอาไว้”

หญิงสาวยิ้มเล็กน้อย “มีเหตุฉุกเฉินเกิดขึ้นในร้านตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดก็ไม่อาจนิ่งเฉยได้เจ้าค่ะ ฉะนั้นไม่จำเป็นที่ท่านจะต้องขอบคุณข้า”

ดวงตาของท่านผู้ว่าพลันส่องประกายขึ้นมา “แม่นางซ่งเชี่ยวชาญเรื่องการแพทย์ด้วยหรือ?”

ซ่งชิงหลันยิ้มตอบ “ไม่ถึงขนาดเชี่ยวชาญเจ้าค่ะ เพียงมีความรู้ติดตัวอยู่บ้างเท่านั้น”

เหวยจือหล่างขมวดคิ้วเข้าหากันแล้วเริ่มเอ่ยต่อ “ข้าอยากจะรู้ว่าแม่นางซ่ง…”

แต่ไม่ทันที่ท่านผู้ว่าจะเอ่ยจบประโยค หลิงซีเหยียนก็เดินออกมาจากในห้องพร้อมรอยยิ้มกว้าง มองสามีด้วยดวงตาเป็นประกาย “สามี ท่านคิดว่าเป็นอย่างไรบ้าง”

เหวยจือหล่างรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เดินตรงเข้าไปหาภรรยาแล้วยิ้มอ่อนโยนให้นาง “สวยมาก เป็นเสื้อผ้าที่ทำให้เจ้าดูโดดเด่นยิ่งขึ้นเสียจริง”

หลิงซีเหยียนไม่อาจหลบซ่อนประกายแห่งความสุขเอาไว้ได้ นางมองสามีอย่างเขินอายแล้วเอ็ดขึ้นมาเสียงเบา “สามี ท่านกลายเป็นคนปากหวานเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน”

เหวยจือหล่างยิ้มตอบ “ข้าพูดความจริงทั้งสิ้น”

“พอเถิด ชิงหลันมองอยู่”

ซ่งชิงหลันรู้สึกว่าตนเองเป็นก้างขวางคอของคนทั้งคู่ที่กำลังหวานหยดย้อย จึงรีบลุกขึ้นเพื่อขอตัวลา “ข้ายังมีเรื่องต้องทำที่ร้านอีก ดังนั้นไม่รบกวนพวกท่านแล้วดีกว่าเจ้าค่ะ”

แต่หลิงซีเหยียนหยุดนางไว้ก่อน “ชิงหลัน เจ้ารอสักครู่”

ว่าจบก็หันไปขยิบตาให้ชิงจู

สาวใช้จึงได้หยิบเอากล่องขนมสามกล่องส่งให้ซ่งชิงหลัน

ซ่งชิงหลันรับมาแล้วก็เอ่ยถามอย่างสงสัย “ท่านพี่ซีเหยียน… นี่คือ…”

หลิงซีเหยียนเดินเข้ามาใกล้และอธิบาย “นี่คือของว่างจากเถียนซินจือ ข้าได้ชิมแล้วรู้สึกว่าอร่อยมาก ก็เลยเอามาฝากเจ้าด้วย”

หญิงสาวยิ้มรับ “เช่นนั้นข้าจะไม่เกรงใจและขอรับไว้นะเจ้าคะ ขอบคุณพี่ซีเหยียนมาก”

“ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณเจ้าสำหรับเสื้อผ้าสวย ๆ ชุดนี้ อย่างไรข้าจะไปหาเจ้าที่ร้านเสื้อชิงเยว่อีกแน่”

“ได้เจ้าค่ะ ถ้าเช่นนั้นวันนี้ข้าต้องขอตัวก่อน”

ชิงจูออกไปส่งซ่งชิงหลันด้านหน้าด้วยท่าทีร้อนรน

จากนั้นนางก็เลี้ยวเข้ามุมหนึ่งอย่างกะทันหัน เพราะพบกับหญิงชราท่าทางสง่างามแต่งกายหรูหราเข้าระหว่างทาง

ชิงจูมีท่าทางตื่นตกใจ ร่างเล็กสั่นเทาอย่างไม่รู้ตัว ก้มหน้าลงอย่างรวดเร็วเพื่อทักทาย “นายหญิงอาวุโส”

หญิงชราท่าทางไม่เป็นมิตรผู้นี้คือมารดาของเหวยจือหล่าง

ซ่งชิงหลันมองอย่างสงสัยว่าเหตุใดนางถึงมีปฏิกิริยาเช่นนี้ ระหว่างที่อีกฝ่ายถามขึ้น “นี่เป็นสาวใช้ของผู้ใดกัน”

หลังจากนั้นหญิงชราอีกคนที่อยู่ข้างกายนายหญิงเหวยจึงกระซิบข้างหู “นายหญิงอาวุโสเจ้าคะ นี่คือชิงจู สาวใช้คนสนิทของท่านหญิงเจ้าค่ะ”

เมื่อนายหญิงเหวยได้ยินดังนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างมาก พูดออกมาอย่างเย็นชาและท่าทางไม่สบอารมณ์ “อ้อ ถึงว่า แล้วคนข้าง ๆ นี่ผู้ใดกัน ดูไม่รู้เรื่องรู้ราว ไม่ใช่คนของจวนเราหรือ?”

ระหว่างที่ถามก็มองซ่งชิงหลันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเย็นชา

ชิงจูรีบอธิบายด้วยเสียงสั่นเครือ “เรียนนายหญิงอาวุโส แม่นางเป็นเถ้าแก่เนี้ยร้านเสื้อชิงเยว่เจ้าค่ะ นางมาที่นี่เพื่อเอาเสื้อผ้าที่เพิ่งทำเสร็จมามอบให้ท่านหญิง”

เมื่อได้รับการแนะนำเช่นนี้ ซ่งชิงหลันจึงต้องเอ่ยทักทาย “ยินดีที่ได้พบนายหญิงเหวยเจ้าค่ะ”

หญิงชรากลับไม่รับคำ เพียงมองซ่งชิงหลันอย่างเย็นชาแล้วเดินจากไป

ก่อนที่จะพ้นจากหญิงสาวทั้งสอง ก็ได้ยินเสียงพึมพำขึ้นมา “สตรีนางนั้นนี่อย่างไรกัน เอาแต่แต่งตัวสวยไปวัน ๆ งานในบ้านก็ไม่ได้เรื่อง แต่งเข้ามาก็นานแล้วจะมีลูกชายให้ก็ไม่ได้ ไร้ประโยชน์เสียจริง”

ได้ยินแบบนั้นซ่งชิงหลันถึงกับขมวดคิ้วทันที

ชิงจูที่อยู่ข้าง ๆ จึงรีบดึงแขนเสื้อนางมากระซิบ “แม่นางซ่ง รีบไปกันเถิดเจ้าค่ะ”

ซ่งชิงหลันสัมผัสได้ถึงความกลัวของสาวใช้ตัวน้อย “อ้อ… ใช่…ไปเถิด”

ชิงจูเริ่มบอกเล่าขณะที่เดินออกไปด้วยกัน “แม่นางซ่ง อย่าสนใจที่นายหญิงอาวุโสพูดเลยเจ้าค่ะ นางไม่ชอบท่านหญิง เพราะเช่นนั้นถึงได้หยาบคายกับเรา”

ซ่งชิงหลันถามต่อ “เหตุใดนางถึงไม่ชอบท่านพี่ซีเหยียนเล่า”

ชิงจูเพียงยิ้ม “ข้าเองก็ไม่รู้สาเหตุเจ้าค่ะ เพราะเพิ่งเข้ามาทำงานที่นี่ได้ไม่นาน และไม่กล้าถามผู้ใดเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย”

ซ่งชิงหลันรู้ว่าชิงจูทราบเหตุผลดี ทว่านางไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะพูดเรื่องเหล่านี้ได้

นางจึงไม่ได้ถามอะไรต่อเพื่อสร้างความลำบากใจให้สาวใช้ และแสร้งทำเป็นเชื่ออย่างนั้น

สองสาวเดินมาถึงหน้าประตูจวนท่านผู้ว่า

ชิงจูส่งกล่องขนมทั้งหมดให้ซ่งชิงหลัน และเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แม่นางซ่งเดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ ข้าต้องขอตัวก่อน”

ซ่งชิงหลันโบกมือให้นางแล้วยิ้มตอบ “ขอบใจมาก เจ้าไปเถิด”

หญิงสาวมองประตูบานใหญ่ที่ค่อย ๆ ปิดลงอย่างช้า ๆ อดไม่ได้ที่จะคิดกับตัวเองว่าการเป็นภรรยาขุนนางใหญ่เช่นนี้แสนลำบาก อาจจะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายแต่ไม่คุ้มค่าเลยสักนิด อีกอย่างตอนนี้ตัวนางสามารถหาเงินใช้ได้มากมายแล้ว การอยู่คนเดียวเช่นนี้นั้นแสนสบายใจ

ก่อนที่หญิงสาวจะทิ้งตัวนั่งในเกี้ยวก็ลอบถอนหายใจกับตนเอง “โชคดีที่สามีข้าอายุสั้น”

ทันทีที่เถ้าแก่เนี้ยสาวกลับมาถึงร้านเสื้อชิงเยว่ นางก็เริ่มแจกจ่ายของว่างที่ได้รับมาให้ทุกคนได้กิน

หลี่ซิ่วซิ่วกินด้วยใบหน้าอิ่มเอม “เป็นครั้งแรกที่ได้กินของว่างอร่อยเพียงนี้ ท่านหญิงใจดีกับเรามากจริง ๆ”

เหอไห่หลิงยิ้มแล้วพูดต่อ “นี่เป็นของจากร้านเถียนซินจือเชียวนะ ต้องอร่อยอยู่แล้ว เพียงสองสามชิ้นในกล่องนี้ก็ราคาเท่าเงินเดือนทั้งเดือนได้แล้ว”

เมื่อสาวน้อยได้ยินแบบนั้นดวงตาก็เบิกกว้างทันที ยกมือขึ้นมาเท้าคางแล้วพูดขึ้น “แพงเช่นนี้ ต้องกินอย่างช้า ๆ ลิ้มรสอย่างดี ไม่ให้เสียเปล่าเจ้าค่ะ”

ซ่งชิงหลันอดหัวเราะกับคำพูดของนางไม่ได้ “ไม่เป็นอันใด เจ้าทำเสื้อผ้าของท่านพี่ซีเหยียนมากที่สุด ข้าให้เจ้าเยอะกว่าผู้ใดเลย”

จู่ ๆ หลี่ซิ่วซิ่วก็เริ่มถามอย่างสนอกสนใจ “ว่าไปแล้ว พี่ชิงหลัน จวนท่านผู้ว่าเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ใหญ่โตสวยงามมากเลยใช่หรือไม่?”