ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 106 เจ้าชอบขุนนางคนใดอย่างนั้นหรือ?
บทที่ 106 เจ้าชอบขุนนางคนใดอย่างนั้นหรือ?
เหวยหมิ่นจือเองก็ขยับตัวเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วยความสนใจ “ใช่ ๆ จวนของท่านผู้ว่าต้องสวยงามมากเป็นแน่ ข้าเคยเห็นไกล ๆ ตอนเดินผ่านที่ถนนหัวอัน ถึงจะไม่เคยเข้าไปข้างในก็เถิด”
เหอไห่หลิงยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านคิดอันใดอยู่ อย่างเราแค่เฉียดไปใกล้ ก็ดีมากแล้ว จะไปเคยเห็นข้างในนั้นได้อย่างไรกัน”
แม้แต่ชีวิตที่มีความเป็นอยู่อย่างดีในวันนี้ ก็เป็นเรื่องที่ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเช่นกัน
ซ่งชิงหลันถอนหายใจอย่างแผ่วเบาแล้วพูดว่า “ไม่ต้องคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอกเจ้าค่ะ ไม่ว่าบ้านจะใหญ่โตสวยงามเพียงใด ก็ไม่ได้หมายความว่าคนที่อยู่ในนั้นจะมีความสุขทุกคนนะเจ้าคะ ในความคิดข้า สถานที่เช่นนั้นไม่ต่างอันใดจากกรงขังขนาดใหญ่ที่ต้องอยู่กันแบบไร้อิสระ ชีวิตข้าเช่นนี้ก็สุขสบายดีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องไปอิจฉาพวกเขาแม้แต่น้อย”
หลี่ซิ่วซิ่วพยักหน้าอย่างเข้าใจ “อืม ข้าก็คิดว่าพี่ชิงหลันพูดถูก”
“ฮ่า ๆ” เหอไห่หลิงหัวเราะออกมาเสียงดัง มองทางหลี่ซิ่วซิ่วแล้วเอ่ยเย้า “สาวน้อย เจ้าเข้าใจจริง ๆ หรือ? ที่บอกว่าเห็นด้วยกับหลันหลันน่ะ”
ซ่งชิงหลันหยุดการสนทนาเหล่านี้ลง “เอาล่ะ พวกเราไปหาเงินกันเถิด แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว”
ว่าจบนางก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของตนเอง
หลี่ซิ่วซิ่ววางของว่างในมือลงแล้วกลับไปทำงานในห้องตัดเย็บ เหวยหมิ่นจือและเหอไห่หลิงก็กลับไปที่หน้าร้านเพื่อทำตามหน้าที่
ไม่กี่วันมานี้ ร้านเสื้อชิงเยว่มีลูกค้าหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย จนทำให้ซ่งชิงหลันต้องรับผู้ช่วยดูแลหน้าร้านสองสามคนมาทำงานช่วยเหวยหมิ่นจือและเหอไห่หลิง
ในวันนี้ซ่งชิงหลันกำลังจะออกจากร้านตั้งแต่ยังไม่ทันจะเที่ยงดี
หลี่ซิ่วซิ่วที่กำลังเดินออกจากห้องพร้อมกับผ้าปักลายใหม่ จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “พี่ชิงหลัน เหตุใดวันนี้ท่านออกไปเร็วเล่า เพิ่งจะเที่ยงเท่านั้นเองนะเจ้าคะ”
ซ่งชิงหลันยิ้มและอธิบาย “วันนี้ชิงหนานน้องชายคนรองของข้าได้วันหยุด เลยวางแผนจะไปรับเขาที่โรงฝึกจิงอู่ แล้วก็ไปตลาดซื้อของมาทำอาหารอร่อย ๆ ให้เขากินน่ะ”
ดวงตาของหลี่ซิ่วซิ่วมีแววของความอิจฉา “พี่ชิงหลัน ข้าอิจฉาน้องชายท่านจริง ๆ ที่มีพี่สาวแสนดีถึงเพียงนี้”
ซ่งชิงหลันเลิกคิ้วแล้วยิ้มล้อ “ไม่เห็นต้องอิจฉาเลย หากเจ้ามาเป็นน้องข้าอีกคน ข้าก็ดูแลเจ้าอย่างดีเช่นกัน”
สาวน้อยรู้ทันทีว่าคนอายุมากกว่ากำลังหมายถึงเรื่องอะไร ใบหน้าเล็ก ๆ จึงขึ้นสีแดงก่ำ เริ่มตอบอย่างเขินอาย “พี่ชิงหลัน อย่าล้อข้าสิเจ้าคะ”
ระหว่างที่พูดแบบนั้นก็เอาผ้าในมือส่งให้เจ้าของร้าน ก่อนที่มันจะขาดเป็นชิ้น ๆ ด้วยความเขินอาย
ซ่งชิงหลันรู้ว่าหลี่ซิ่วซิ่วเป็นสาวน้อยขี้อาย จึงหยุดแกล้งแล้วเริ่มจริงจังขึ้นมา “เอาล่ะ ข้าจะไม่แกล้งเจ้าแล้ว มีสิ่งใดมาให้ข้าดู”
“ข้าอยากให้ท่านช่วยดูนี่หน่อยเจ้าค่ะ ข้าปักลายนี้…” หลี่ซิ่วซิ่วเอาผ้าปักขึ้นมาแต่พบว่ามันถูกบิดจนดูแทบไม่เหมือนเดิมไปเสียแล้ว “โอ้ ขออภัยเจ้าค่ะ พี่ชิงหลัน…คือข้า”
ซ่งชิงหลันตบไหล่นางแล้วเอ่ยต่อ “ไม่เป็นอันใด เจ้าทำมาใหม่ก็ได้ ข้าจะไปที่โรงฝึกจิงอู่ก่อน”
หญิงสาวไปถึงหน้าโรงฝึก รออยู่ที่นั่นครู่หนึ่งจากนั้นก็เห็นว่าน้องชายกำลังก็เดินออกมา
คนเป็นพี่จึงอดไม่ได้ที่จะตะโกนเรียกด้วยความดีใจ “ชิงหนาน!”
เมื่อซ่งชิงหนานเห็นท่านพี่ เขาก็รู้สึกประหลาดใจแล้วรีบวิ่งตรงมาทันที “ท่านพี่ เหตุใดท่านมาถึงที่นี่ได้ขอรับ?”
“ไม่กี่วันก่อนเชียนเชียนไปหาข้าที่ร้าน แล้วบอกว่าวันนี้เป็นวันหยุดของเจ้าน่ะ ข้าก็เลยมารอรับที่นี่”
ซ่งชิงหนานขมวดคิ้ว “ข้าไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ แล้ว ท่านไม่เห็นต้องลำบากมารับเลยขอรับ อากาศก็หนาว หากป่วยขึ้นมาคงจะไม่ดี”
“ไม่เป็นไร ข้าอยากเจอเจ้าเร็ว ๆ นี่…” ซ่งชิงหลันลูบหัวน้องชายแล้วเอ่ยพร้อมยิ้ม “ชิงหนาน เหมือนเจ้าจะสูงขึ้นหรือเปล่า?”
ตอนนั้นเอง สาวน้อยชุดสีชมพูก็กระโดดเข้ามาหาทั้งคู่ อู่เชียนเชียนพองแก้มด้วยความหงุดหงิดแล้วพูดขึ้น “ใช่ ตอนนี้ศิษย์น้องสูงกว่าข้าแล้ว น่าหงุดหงิดเสียจริง”
ว่าจบสาวน้อยก็เข้ามาคว้าแขนของศิษย์น้องอย่างถึงเนื้อถึงตัวแบบไม่ทันระวัง
หนุ่มน้อยพลันตัวสั่นพร้อมขมวดคิ้วแต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไรนาง
ทั้งสองยืนข้างกันใกล้ ๆ แบบนี้ยิ่งเห็นความสูงที่แตกต่างได้ชัดเจนมากขึ้น ซ่งชิงหนานสูงกว่าอู่เชียนเชียนเกินครึ่งหัวได้แล้ว
คนเป็นพี่มองสำรวจอย่างถี่ถ้วนและพูดพร้อมยิ้ม “จริงด้วย ตอนแรกข้านึกว่ามีเพียงข้าที่คิดไปเอง ชิงหนานของเราสูงขึ้นจริง ๆ ที่โรงฝึกเลี้ยงดูเจ้าด้วยอาหารอย่างดีสินะ ถึงได้เติบโตขึ้นมากเพียงนี้”
อู่เชียนเชียนได้ยินดังนั้นก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย “ถึงอย่างนั้นก็เถิด พี่ชิงหลัน ข้าว่าอาหารที่ท่านทำอร่อยกว่าอีก”
ว่าจบสาวน้อยก็ขึ้นไปบนเกวียนของซ่งชิงหลันเป็นคนแรก โบกมือให้ซ่งชิงหนานแล้วเรียก “ศิษย์น้อง เหตุใดเจ้ามัวยืนอยู่เล่าขึ้นมาเสียที”
เห็นได้ชัดว่ามีคนจะไปร่วมมื้อเย็นกับพวกเขาอีกหนึ่งคน
หนุ่มน้อยซ่งชิงหนานเม้มริมฝีปากแล้วขึ้นไปบนเกวียนตามที่เด็กสาวบอก
จากนั้นก็นั่งตัวแข็งอยู่ข้างศิษย์พี่
อู่เชียนเชียนพูดคุยกับซ่งชิงหลันอย่างออกรส ส่วนน้องชายได้แต่นั่งฟังอย่างเงียบ ๆ
ด้านอู่เชียนเชียนดึงแขนเสื้อซ่งชิงหลันด้วยความอยากรู้อยากเห็น “พี่ชิงหลัน ข้าได้ยินมาว่าท่านไปจวนท่านผู้ว่าเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา จวนของท่านผู้ว่าเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ? สวยงามอย่างที่เขาร่ำลือกันหรือไม่?”
ซ่งชิงหลันหัวเราะออกมาเสียงดังแล้วพูดอย่างติดตลก “เจ้าดูไม่ใช่คนที่จะมาสนใจเรื่องเช่นนี้เลย เหตุใดถึงได้ถามเช่นนี้ขึ้นมาเล่า?”
อู่เชียนเชียนเม้มริมฝีปากแล้วตอบ “ข้าได้ยินมาว่าเป็นภรรยาขุนนาง ต้องทำตามธรรมเนียมมากมายจริงหรือไม่เจ้าคะ?”
ซ่งชิงหลันเลิกคิ้วถามด้วยความสนใจ “เหตุใดเล่า เจ้าชอบขุนนางคนใดอย่างนั้นหรือ? เจ้ากลัวจะต้องทำตามธรรมเนียมพวกนั้นในอนาคตหรืออย่างไร?”
สาวน้อยยิ้มอย่างเขินอาย และตอบ “พี่ชิงหลัน ท่านรู้อยู่แล้วว่าข้าชอบผู้ใด อย่าล้อกันเล่นเช่นนี้สิเจ้าคะ”
“อ้อ…” ซ่งชิงหลันจงใจตอบเสียงยาว “หมายถึงท่านพี่อู่นี่เองสินะ”
อู่เชียนเชียนพูดอย่างจริงจังอีกครั้ง “ข้าได้ยินจากท่านพ่อ ว่าพี่ต้าหย่งอยากเป็นท่านแม่ทัพ หากเขาได้เป็นแม่ทัพจริง ๆ เขาก็จะได้รับพระราชทานจวนประจำตำแหน่งที่ถนนฮวาอัน ตอนนั้นข้าจะต้องเป็นภรรยาขุนนาง ก็ต้องเรียนรู้ธรรมเนียมพวกนี้เอาไว้จริงหรือไม่”
ซ่งชิงหลันได้ยินนางพูดแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ข้าไม่คาดคิดเลยว่า เจ้าคิดไปถึงเรื่องนั้นแล้ว และตอนนี้เจ้าวางแผนที่จะเป็นภรรยาของท่านแม่ทัพเลยอย่างนั้นหรือ?”
“ฮิฮิฮิ…” เสียงหัวเราะของอู๋เฉียนเชียนช่างไพเราะ
เด็กสาวยิ้มอย่างมีความสุขและพูดว่า “ท่านแม่ทัพ ชื่อนี้ฟังดูดีหรือไม่ ศิษย์น้อง?”
ขณะที่พูดนั้น อู่เชียนเชียนก็หันไปถามซ่งชิงหนานซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ
ซ่งชิงหนานได้ยินคำถามนั้นก็เม้มริมฝีปากแน่น แล้วพยักหน้าโดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ และเอ่ยตอบด้วยเสียงต่ำ “อืม”
YOU MAY ALSO LIKE
Pchaya
ไม่ใช่ว่าศิษย์น้องแอบชอบศิษย์พี่แล้วล่ะ