ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 107 ไม่รู้จักพูดเอาเสียเลย
บทที่ 107 ไม่รู้จักพูดเอาเสียเลย
ซ่งชิงหลันบังคับเกวียนมาที่สำนักศึกษา เพื่อรอรับซ่งชิงซีและซ่งชิงเป่ยกลับบ้านด้วยกัน
ซ่งชิงเป่ยเดินออกมาถึงหน้าประตูสำนักศึกษา เมื่อเห็นว่าท่านพี่กับพี่สามอยู่บนเกวียนจึงกระโดดตามขึ้นไปอย่างรวดเร็วราวกับลิงลม “พี่สาม ข้าคิดถึงท่านมากเลย ไม่ได้เจอกันตั้งครึ่งเดือนแล้ว”
“ฮ่าฮ่าฮ่า” อู่เชียนเชียนหัวเราะเสียงดังแล้วหยอกเย้าขึ้น “ดูชิงเป่ยพูดกับพี่ชายเข้าสิ หากไม่รู้จักเขา ข้าคงคิดว่าเป็นคำพูดของคู่รักหนุ่มสาว”
ชิงเป่ยไม่ได้รู้สึกเขินอาย เด็กชายนิ่วหน้าแล้ววางมือลงบนไหล่ของซ่งชิงหนาน “นั่นก็เพราะว่าเราเป็นพี่น้องคลานตามกันมาน่ะสิ แต่ท่าน…”
ซ่งชิงเป่ยชะงักไป หันไปสบตาอู่เชียนเชียนแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูอู่ มาบ้านเราบ่อยเช่นนี้ อยากเป็นพี่สะใภ้ของเราหรือขอรับ?”
อู่เชียนเชียนจ้องกลับอย่างไม่พอใจโดยพลัน “พูดอันใดไร้สาระกันเจ้าหนู”
แม้แต่ซิงหนานเองก็หันไปดุน้องชาย จนเจ้าน้องเล็กต้องหุบปากลงทันที
ซ่งชิงหลันเริ่มเปลี่ยนเรื่องเพื่อให้บรรยากาศดีขึ้น จึงหันไปถามอู่เชียนเชียนพร้อมรอยยิ้ม “เชียนเชียน เจ้าอยากกินสิ่งใดเป็นพิเศษหรือไม่?”
“อืม…” สาวน้อยลูบคางอย่างใช้ความคิด ก่อนจะได้คำตอบ “ข้าอยากกินปลาเจี๋ยนน้ำแดง”
ซ่งชิงเป่ยอดไม่ได้ที่จะอ้าปากบ่นอีกครั้ง “คุณหนูอู่ ท่านรู้จักเลือกเสียจริง คิดอาหารที่ทำยาก ๆ มาให้ท่านพี่ข้าทำอีกแล้ว”
อู่เชียนเชียนเม้มปากแล้วเถียงกลับอย่างมั่นใจ “ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ให้พี่ชิงหลันทำคนเดียวหรอก ข้าต้องช่วยพี่ชิงหลันทำอยู่แล้ว”
หากแต่ซ่งชิงเป่ยยังไม่ลดละ “ฮ่าฮ่า ข้าว่าท่านไม่หาเรื่องปวดหัวมาให้ก็ดีมากแล้วนะขอรับ”
อู่เชียนเชียนได้ยินแบบนั้นก็เบิกตากว้าง “เจ้า…”
ซ่งชิงหนานทนไม่ไหวอีกต่อไป ต้องเข้าไปห้ามปรามน้องชายอย่างจริงจัง “นี่ เจ้าห้า เลิกหาเรื่องศิษย์พี่ข้าเสียทีเถิด”
น้องชายคนเล็กกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อ “โห พี่สาม เลือดต้องข้นกว่าน้ำไม่ใช่หรืออย่างไร? เหตุใดท่านถึงไปเข้าข้างศิษย์พี่มากกว่าน้องชายอย่างข้ากันเล่า”
ทางด้านอู่เชียนเชียนกลับหัวเราะอย่างมีความสุข ชกแขนซ่งชิงหนานแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ “ต้องอย่างนี้สิศิษย์น้องของข้า”
ในที่สุดทุกคนก็กลับมาถึงบ้านตระกูลซ่งท่ามกลางเสียงโหวกเหวกไม่หยุดตลอดทาง
แม่เฒ่าซ่งที่ได้ยินเสียงดังมาจากลานบ้านจึงได้เปิดประตูออกมาดู
เมื่อเห็นว่าสาวน้อยอู่เชียนเชียนในชุดยาวสีชมพูเดินเข้ามาด้วย ก็เอ่ยทักทายอย่างมีความสุข “เชียนเชียน เจ้ามาด้วยหรือนี่?”
ซ่งชิงเป่ยกระโดดลงจากเกวียนอย่างรวดเร็ว มองไปที่ท่านย่าแล้วถามขึ้น “ท่านย่า พี่สามก็กลับมาด้วยขอรับ ท่านไม่เห็นเขาหรืออย่างไร เหตุใดท่านถึงทักแต่คุณหนูอู่เล่า”
“เด็กคนนี้ นับวันยิ่งลามปามใหญ่แล้วนะ” แม่เฒ่าซ่งเอ็ดแล้วเคาะหัวหลานชาย “ข้าไม่ได้ตาบอด ก็ต้องเห็นพี่สามของเจ้าอยู่แล้วสิ”
พูดจบหญิงชราก็เดินออกมาจับมือซ่งชิงหนานแล้วพูดอย่างเป็นห่วง “ชิงหนาน เจ้าดูผอมลงหรือไม่?”
ซ่งชิงหนานยิ้มตอบ “ท่านย่า ข้าไม่ได้ผอมลงขอรับ แต่กำลังโตเป็นหนุ่มต่างหากเล่า น้ำหนักก็เพิ่มขึ้นด้วยขอรับ”
ซ่งชิงหลันกล่าวเสริม “ใช่เจ้าค่ะ เขาสูงขึ้นมากจริง ๆ”
พูดจบพี่ใหญ่ก็หันไปบอกกับน้องชายคนเล็กของนาง “ชิงเป่ย ช่วยข้าเอาของกินเข้าไปในครัวหน่อยสิ”
“ขอรับ” ซ่งชิงเป่ยตอบระหว่างนั้นก็ตั้งใจมองอู่เชียนเชียนเป็นพิเศษ
อู่เชียนเชียนรู้ตัวในทันทีว่าสายตาเช่นนั้นหมายถึงอะไร จึงรีบอาสาขึ้นมา “พี่ชิงหลัน ข้าก็จะช่วยด้วยเจ้าค่ะ”
ครึ่งชั่วยามผ่านไป กับข้าวสี่อย่างกับแกงอีกหนึ่งอย่างก็เสร็จสรรพ
มีปลาเจี๋ยนน้ำแดง ซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวาน ยำมันฝรั่งฝอย มะเขือยาวมันฝรั่งผัดพริกหยวก กับแกงหัวปลาเต้าหู้อ่อนหนึ่งหม้อ ทุกอย่างดูน่ากินไปเสียหมด
อู่เชียนเชียนคีบปลาหนึ่งชิ้นมาใส่ปากแล้วเอ่ยชม “อื้ม… อร่อยมากจริง ๆ เจ้าค่ะ พี่ชิงหลัน น่าเสียดายที่คนมีฝีมืออย่างท่านไม่ทำร้านอาหารนะเจ้าคะ”
ซ่งชิงหลันยิ้ม คีบปลาที่แกะก้างแล้วให้ท่านย่า “ว่าไปแล้วก็น่าสนใจนะเชียนเชียน เอาไว้ข้าจะไปลองคิดดู”
อู่เชียนเชียนพูดต่ออย่างไม่เข้าใจ “ไม่เห็นจะต้องคิดเลยเจ้าค่ะ หากท่านเปิดร้าน ข้าจะชวนทุกคนจากโรงฝึกไปอุดหนุนทุกวันเลย จริงหรือไม่ศิษย์น้อง”
ซ่งชิงหนานตอบอย่างจริงจัง “แต่พวกเราต้องฝึกนะ จะไปกินข้าวเย็นที่ร้านบ่อย ๆ ได้อย่างไรกันขอรับ”
สาวน้อยกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย “ศิษย์น้อง เจ้าก็ไม่รู้จักพูดเอาเสียเลย”
….
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเป็นไปอย่างมีความสุข
ซ่งชิงซีและซ่งชิงเป่ยช่วยกันล้างจานและเก็บกวาด ส่วนอู่เชียนเชียนก็กำลังจะกลับบ้านไปอย่างอิ่มท้อง
ซ่งชิงหลันขยิบตาให้น้องชายแล้วพูดอย่างรวดเร็ว “ชิงหนาน ไปส่งศิษย์พี่เจ้ากลับสิ เร็วเข้า”
“ขอรับ” ซ่งชิงหนานรับคำอย่างว่าง่าย
“ไม่ต้องไปส่งข้าก็ได้นะ” อู่เชียนเชียนกลับปฏิเสธ “นี่ยังไม่ค่ำเลย ข้ากลับเองได้ นาน ๆ ทีเจ้าจะได้ใช้เวลากับครอบครัว อยู่บ้านไปเถิด ข้าขอตัวก่อน”
ซ่งชิงหลันพยักหน้าตามใจ “อย่างนั้นก็ได้ เช่นนั้นเจ้าก็กลับดี ๆ นะ”
อู่เชียนเชียนโบกมือให้พี่สาวระหว่างที่เดินไปด้วย “เจ้าค่ะ ไว้เจอกันนะเจ้าคะ”
เมื่อในบ้านเหลือเพียงน้องชายกับพี่สาว ซ่งชิงหนานก็ถามขึ้น “ท่านพี่ เหตุใดจู่ ๆ ถึงให้พี่รองไปอวี๋เฉิงล่ะขอรับ นี่ใกล้จะวันปีใหม่แล้วด้วย”
ซ่งชิงหลันเอาสายวัดออกมาวัดตัวน้องชาย แล้วตอบขึ้นพร้อมกับจดจำตัวเลขในหัว “ข้าให้เขาไปร้านผ้าที่อวี๋เฉิง ถึงจะใกล้วันปีใหม่ แต่เราต้องใส่ใจกิจการก่อน ต้องรีบหาโอกาสใหม่ ๆ เข้าไว้ จะรอช้าไม่ได้ ไม่อย่างนั้นก็จะตามไม่ทันคนอื่นเขา”
ซ่งชิงหนานขมวดคิ้วพร้อมเอ่ยชมพี่ทั้งสอง “ท่านพี่ ข้าเห็นท่านกับพี่รองทำงานหนักกันเพียงนี้ ก็อดรู้สึกละอายไม่ได้ขอรับ น้องชายอย่างข้าควรแบ่งเบาภาระให้ท่านบ้าง”
“ชิงหนาน เจ้าพูดเรื่องอันใดกัน?” ซ่งชิงหลันถึงกับต้องเอาความลับระหว่างสองพี่น้องออกมาพูดอย่างจริงจัง “หากเจ้าไม่ยอมขายตัวเองเพื่อเอาเงินทุนมาให้เรา ก็ไม่มีทางที่ครอบครัวเราจะกินดีอยู่ดีอย่างทุกวันนี้หรอก ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะความเสียสละของเจ้า”
ซ่งชิงหนานเม้มปากแล้วเอ่ยต่อ “ท่านพี่ ท่านไม่ต้องห่วง ข้าจะตั้งใจฝึกอย่างหนัก เพื่อที่จะได้เป็นแม่ทัพในอนาคตขอรับ”
“ชิงหนาน เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องที่บ้าน ตอนนี้ทุกอย่างดีมากแล้ว เจ้าสามารถทำสิ่งที่อยากทำได้อย่างเต็มที่ ข้าหวังเพียงให้ท่านย่าแข็งแรง เฉินเฉินกับเยว่เยว่เติบโตอย่างมีความสุข และเห็นพวกเจ้าทั้งสี่มีครอบครัวของตัวเอง”
“ครอบครัวสามารถมีเมื่อไรก็ได้ขอรับ ข้าอยากจะเป็นแม่ทัพให้ได้ก่อนค่อยคิดเรื่องสร้างครอบครัว”
ซ่งชิงหลันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้น “อย่างไรกัน เหตุใดเจ้าถึงได้อยากเป็นแม่ทัพถึงเพียงนี้์”
สีหน้ายากจะเข้าใจปรากฏบนใบหน้าของซ่งชิงหนาน “ท่านพี่ ข้าว่าจะฝึกร่างกายอีกสักหน่อยขอรับ”
พูดจบเขาก็เดินออกไปที่ลานบ้านอีกครั้ง
YOU MAY ALSO LIKE
Pchaya
ชิงหนานชิงหนานแอบรักศิษย์พี่เสียแล้ว