ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 108 กลับมาอย่างปลอดภัย

บทที่ 108 กลับมาอย่างปลอดภัย

วันต่อมา

ซ่งชิงหลันเอาสัดส่วนของซ่งชิงหนานที่วัดมาใหม่ไปที่ร้านเสื้อและส่งให้หลี่ซิ่วซิ่ว อีกไม่นานจะถึงวันปีใหม่แล้ว นางอยากจะตัดชุดใหม่ให้ทุกคนในครอบครัวได้ใส่กัน

ช่วงใกล้สิ้นปีแบบนี้คำสั่งซื้อเสื้อผ้าของร้านก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน ทุกคนในร้านต่างทำงานกันอย่างขันแข็ง

เมื่อตั้งใจทำงานวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันที่ยี่สิบแปดของเดือนสิบสองมาถึงในชั่วพริบตา

และเป็นวันที่ซ่งชิงตงกลับมาถึงอีกด้วย

“ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ ท่านป้าสะใภ้รองขอรับ”

เหวยหมิ่นจือและเหอไห่หลิงที่กำลังรับแขกอยู่ เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็หันมาทันที และพบว่าเป็นซ่งชิงตงที่กลับมาจากอวี๋เฉิงแล้ว พวกนางก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างมีความสุข

เหอไห่หลิงรีบตรงเข้าไปหาหลานชายด้วยความคิดถึง “ชิงตง เจ้ากลับมาแล้วหรือ ป้าเพิ่งคุยกับป้าสะใภ้ใหญ่ของเจ้าไปเมื่อวาน ว่ากลัวเจ้าจะกลับมาไม่ทัน ช่วงวันปีใหม่อย่างไรก็อยากให้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ครอบครัวของเราจะได้อบอุ่น”

ซ่งชิงตงพยักหน้ายิ้ม ๆ แล้วถามต่อ “วันนี้ท่านพี่อยู่ที่ร้านหรือไม่ขอรับ?”

“อ้อ จริงสิ ข้ามัวแต่ดีใจที่เห็นเจ้ากลับมา” เหอไห่หลิงตบหน้าผากตัวเอง “ท่านพี่เจ้าอยู่ในห้องทำงาน รีบไปหาเถิด หากนางได้เจอเจ้าต้องดีใจมากแน่”

“ขอรับ ข้าขอตัวก่อน พวกท่านจะได้ทำงานต่อ”

ว่าจบซ่งชิงตงก็เดินเข้าไปด้านหลังร้าน

ทันทีที่เด็กหนุ่มเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นว่าท่านพี่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะ ออกแบบเสื้อผ้าอย่างจดจ่อ

นางคิดว่าเป็นหลี่ซิ่วซิ่ว จึงถามโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง “มีอันใดหรือ?”

กลับเป็นเสียงทุ้มที่เอ่ยตอบ “ท่านพี่ ข้ากลับมาแล้วขอรับ”

นั่นทำให้ซ่งชิงหลันหยุดมือลง วางพู่กันแล้วเงยหน้าขึ้นทันที นางเห็นน้องชายคนโตยืนอยู่ตรงหน้า ทำให้หญิงสาวรีบลุกขึ้นเดินตรงไปหาเขา “ชิงตง! เจ้ากลับมาแล้ว เจ้าดูผอมไปเยอะเลย ออกจากบ้านไปตั้งไกลคงไม่ง่ายสำหรับเจ้าจริง ๆ”

แววตาของนางแสดงความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด

ซ่งชิงตงยิ้ม “ท่านพี่ ข้าสบายดีขอรับ ถึงงานจะหนักแต่โชคยังดีที่การไปไม่ได้เสียเปล่า ความหวังของท่านเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้วคราวนี้”

ดวงตาของซ่งชิงหลันเป็นประกายขึ้นมาทันที ดึงน้องชายให้นั่งลงที่เก้าอี้ แล้วนั่งลงตรงข้ามเขา “ได้เรื่องอย่างไรบ้าง เล่ามาให้ละเอียดทีเถิด”

ซ่งชิงตงรินชาแล้วยกขึ้นจิบ “ข้าไปติดต่อร้านขายผ้า พวกเขายินดีทำการค้ากับเรา ให้ราคาเพียงครึ่งหนึ่งของร้านผ้าหรูอี้ ข้าคำนวณดูแล้ว รวมค่าส่งมาที่นี่ต้นทุนก็จะลดลงสามส่วนขอรับ”

ท่านพี่ถามต่ออย่างรวดเร็ว “แล้วคุณภาพสินค้าเล่า”

น้องชายพยักหน้ารับ “ท่านไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ขอรับท่านพี่ ข้าตรวจสอบทั้งหมดด้วยตัวเอง ร้านนี้มีผ้าแพรคุณภาพดีตามที่ท่านต้องการ และยังช่วยหาผ้าแบบพิเศษให้ได้อีกด้วย เพียงสั่งซื้อในปริมาณที่มากพอก็จะได้มาในราคาถูก ในอนาคตหากมีของใหม่ ๆ ที่น่าสนใจก็จะช่วยแนะนำให้เราอีกด้วย”

“แล้วเจ้าได้สั่งซื้อไปแล้วหรือยัง”

“ข้าสั่งไว้ตามจำนวนที่ท่านบอก หลังผ่านวันปีใหม่ไปแล้ว ผ้าเหล่านั้นน่าจะส่งมาถึงขอรับ”

เจ้าของร้านสาวพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ไม่ต้องถามเลยว่าตอนนี้นางดูมีความสุขเพียงใด “ชิงตง เจ้าไม่เคยทำให้ข้าผิดหวังเลยจริง ๆ จัดการงานทุกอย่างได้ดีมาก”

ในตอนนั้นเอง หลี่ซิ่วซิ่วก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมผ้าปักในมือแล้วพูดขึ้น “พี่ชิงหลัน ลองดูผ้านี้…”

ไม่ทันที่สาวน้อยจะพูดจบนางก็สบตากับซ่งชิงตงเข้า

หญิงสาวตัวเล็กตกตะลึง หัวใจเต้นถี่รัว ทั้งดีใจและประหลาดใจพร้อมกันจนแสดงสีหน้าไม่ถูก “พะ… พี่ชิงตง? ท่านกลับมาแล้วหรือ… แล้วท่านมาถึงตั้งแต่เมื่อไรกัน?!”

ซ่งชิงตงเองก็มีความสุขเกินจะบรรยาย รีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองไปทางใบหน้าสดใสของสาวน้อยแล้วรีบตอบ “ข้าเพิ่งกลับมาถึง”

ท่าทีตื่นเต้นและเต็มไปด้วยความสุขของทั้งคู่ทำให้ซ่งชิงหลันไม่อยากจะอยู่เป็นก้างขวางคออีกต่อไป จึงลุกขึ้นยืนแล้วขอตัวออกไปก่อน “ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านป้าสะใภ้เสียหน่อย เช่นนั้นขอตัวก่อน”

ว่าจบ ก็ไม่วายสบตาน้องชายอย่างหยอกล้อก่อนจะเดินออกมาจากห้อง แล้วปิดประตูลงให้พวกเขาอยู่ด้วยกันสองคน

ในห้องเหลือเพียงหนุ่มสาว บรรยากาศแปลกประหลาดเริ่มปกคลุมอยู่ภายใน

หลี่ซิ่วซิ่วกัดริมฝีปากอย่างกระวนกระวาย “คือว่า..”

ซ่งชิงตงเองก็พูดขึ้นแทบจะพร้อมกัน “เจ้า…”

ทั้งสองชะงักไปครู่หนึ่งแล้วสบตากันด้วยรอยยิ้ม

สาวน้อยก้มหน้าอย่างเขินอาย เอ่ยเสียงแผ่วเบา “พี่ชิงตง ท่านพูดก่อนเลย”

ซ่งชิงตงยิ้มจาง ๆ แล้วเอ่ยถาม “ช่วงนี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“ข้าสบายดีเจ้าค่ะ เสื้อผ้าที่ร้านขายดิบขายดี ข้ายุ่งอยู่กับงานเย็บปักทุกวัน แต่ก็มีความสุขมากที่เห็นว่าร้านของเราดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว… พี่ชิงตง ท่านเป็นอย่างไรบ้าง คงจะเหนื่อยมาก ดูเหมือนว่าท่านจะผอมลงด้วย”

เด็กหนุ่มยิ้มตอบ “น้ำหนักลดไปนิดหน่อย แต่คงเพราะไม่ชินกับอาหารที่อวี๋เฉิง ในช่วงแรก ๆ ที่ไปถึงท้องเสียอยู่หลายวัน”

หลี่ซิ่วซิ่วเป็นห่วงขึ้นทันที “อ้าว… แล้วตอนนี้ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”

“ข้าไม่เป็นอันใดแล้ว เจ้าไม่ต้องห่วง” ซ่งชิงตงเองก็รีบอธิบาย “ถึงอย่างไร นี่เป็นความลับของเรานะซิ่วซิ่ว ห้ามบอกท่านพี่เรื่องนี้ ประเดี๋ยวนางจะเป็นห่วง”

หลี่ซิ่วซิ่วพยักหน้าตาม “ท่านไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่บอกผู้ใดแน่”

“อ้อ… ยังมีอีกเรื่อง”

จู่ ๆ ซ่งชิงตงก็ดูเขินอายขึ้นมา พลางหยิบเอาเครื่องประดับผมชิ้นหนึ่งออกมายื่นให้สาวน้อย แล้วเริ่มเอ่ยอย่างติด ๆ ขัด ๆ “ข้าเจอสิ่งนี้ที่อวี๋เฉิง… รู้สึกว่ามันสวยดี… ก็เลยซื้อมาฝาก… ไม่รู้ว่าเจ้าจะ… จะชอบหรือไม่”

ดวงตาคู่สวยของหลี่ซิ่วซิ่วทอประกายความสุข รับของชิ้นนั้นด้วยมือทั้งสองข้างแล้วยิ้มหวาน “ที่ติดผมนี้สวยมาก ข้าชอบมากเลยเจ้าค่ะ ขอบคุณพี่ชิงตงมากจริง ๆ”

“เจ้าชอบข้าก็ดีใจแล้ว” ซ่งชิงตงเกาท้ายทอยแก้เก้อแล้วเสนอขึ้น “ข้าติดให้ดีหรือไม่”

สาวน้อยตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าอย่างเขินอาย “เจ้าค่ะ”

จากนั้นซ่งชิงหลันและซ่งชิงตงก็กลับบ้านพร้อมกันก่อนที่ร้านจะปิด

ทันทีที่เข้ามาถึงบ้าน แม่เฒ่าซ่งก็น้ำตาซึมด้วยความยินดีที่เห็นว่าหลานชายคนโตกลับมาแล้ว “โอ้ ! ชิงตง เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัยใช่หรือไม่? ย่ากำลังคิดอยู่เลยว่าอยากจะฉลองวันปีใหม่กับเจ้าด้วย”

ซ่งชิงตงยิ้มให้ท่านย่า “ข้ารับปากกับทุกคนแล้วว่าจะกลับมาให้ทันก่อนวันปีใหม่ อย่างไรก็ต้องกลับมาอยู่แล้วขอรับ”

“เหตุใดเจ้าผอมลงขนาดนี้เล่าหลานชาย กินไม่พอหรือ ได้นอนสบาย ๆ บ้างหรือไม่?”

ซ่งชิงตงรีบปลอบโยน “ข้าสบายดีขอรับ ไม่ได้เจ็บป่วยแต่อย่างใดเลย”

ซ่งชิงหลันรีบตอบอย่างรวดเร็ว “ท่านย่า ท่านไม่ต้องห่วง วันนี้ข้าจะทำน้ำแกงไก่แบบครบเครื่องให้ชิงตงกินบำรุงร่างกาย รับรองว่าต้องกินอิ่ม ร่างกายแข็งแรงแน่เจ้าค่ะ”