ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 109 วันส่งท้ายปีเก่า

บทที่ 109 วันส่งท้ายปีเก่า

ซ่งชิงหลันรีบเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมอาหาร

น้องชายคนโตเห็นดังนั้นจึงรีบเดินตามนางเข้าไป “ท่านพี่ ข้าจะช่วยท่านเองขอรับ”

แต่นางโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้อง ๆ เจ้าเดินทางมาเหนื่อย ๆ ไปพักสักหน่อยเถิด”

และในตอนนั้นซ่งชิงซีและซ่งชิงเป่ยก็กลับมาจากสำนักศึกษาพอดี

“พี่รอง!”

“พี่รอง!”

สองพี่น้องร้องตะโกนออกมาพร้อมกัน จากนั้นก็ตรงเข้าไปหาพี่ชายของพวกเขาอย่างรวดเร็ว

ซ่งชิงตงเองก็ทักทายน้องทั้งสองอย่างมีความสุขเช่นกัน “เป็นอย่างไรบ้างเจ้าสี่เจ้าห้า”

แม้แต่ซ่งชิงซีซึ่งปกติแล้วจะสุขุมที่สุด ก็ยังมีท่าทางตื่นเต้นเมื่อเห็นว่าพี่ชายกลับมาแล้ว “พี่รอง ท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อไรขอรับ”

“เมื่อเช้านี้เอง”

ซ่งชิงเป่ยขยับเข้ามาใกล้ “พี่รอง พี่รองขอรับ ไปอวี๋เฉิงไม่ใช่เรื่องง่ายแน่ อุตส่าห์ไปถึงที่นั่นมีของฝากมาให้พวกเราหรือไม่”

ซ่งชิงซีกลอกตาไปทางน้องเล็ก “เจ้านี่มันจริง ๆ เลย เอาแต่เล่นอยู่ได้ พี่รองไปทำงานไม่ได้ไปเที่ยวเสียหน่อย”

ซ่งชิงเป่ยเม้มปาก “พี่สี่ ท่านพูดอันใดกัน ไปทำงานหรือไปเที่ยวไม่เห็นเกี่ยวกับการซื้อของมาฝากเลย จริงหรือไม่ขอรับพี่รอง”

ซ่งชิงตงยิ้ม “เอาเถิด ๆ เลิกเถียงกัน ข้าซื้อของมาฝากทุกคนนั่นแหละ ประเดี๋ยวจะเอามาให้ดู”

ว่าจบซ่งชิงตงก็เอาข้าวของที่ซื้อกลับมาออกจากกระเป๋าสัมภาระข้างตัว มีทั้งอาหาร ของใช้ และของเล่นต่าง ๆ

ซ่งชิงเป่ยมองของเหล่านั้นก็เกิดความสนใจอย่างมาก เริ่มอิจฉาพี่รองขึ้นมา “ไอ๊หยา มีแต่ของน่าสนใจทั้งนั้นเลยขอรับ แค่มองก็รู้ว่าอวี๋เฉิงต้องเป็นที่ที่น่าสนใจมากแน่ ข้าเองก็อยากจะไปที่นั่นบ้าง”

ซ่งชิงซีเคาะหัวน้องชาย “เลิกเพ้อเจ้อแล้วไปช่วยท่านพี่ทำอาหารเถิด”

มื้อเย็นวันนี้ครอบครัวได้รวมตัวกันกินข้าวแบบพร้อมหน้าพร้อมตาอีกครั้ง

โต๊ะอาหารเต็มไปด้วยกับข้าวมากมาย ไก่ตุ๋นทรงเครื่อง ซี่โครงหมูอบ หมูทอดผัดเปรี้ยวหวาน ป้านลาผี*[1] และหมูสามชั้นตุ๋นเต้าหู้ผักกาด

ซ่งชิงเป่ยกลืนน้ำลายแล้วพูดขึ้น “มื้อเย็นวันนี้มีแต่ของที่พี่รองชอบกินทั้งนั้นเลยนะขอรับ”

ซ่งชิงหลันเหลือบมองน้องเล็กแล้วแกล้งถามต่อ “อย่างไรเล่า แล้วเจ้าไม่ชอบอย่างนั้นหรือ?”

ซ่งชิงเป่ยต้องรีบอธิบาย “ไม่ใช่อย่างนั้นท่านพี่ สิ่งใดที่ท่านพี่ทำข้าล้วนชอบกินทั้งสิ้นขอรับ”

ท่านพี่พ่วงด้วยตำแหน่งแม่ครัวประจำบ้านได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะออกมา “เจ้านี่มันเป็นเด็กกะล่อนขึ้นทุกวัน ตั้งแต่ไปเรียนนี่รู้จักใช้คำพูดคำจาเหลือเกินนะ”

ซ่งชิงซีจัดการกับอาหารอย่างช้า ๆ แล้วเอ่ยเสริมขึ้น “เพราะเรื่องที่เขาสนใจยิ่งกว่าการเรียนหนังสือก็คือการเข้าสังคมกับเพื่อน ๆ ที่โรงเรียนอย่างไรเล่า มีหรือจะไม่เพิ่มพูนทักษะการพูด เพราะเขาได้ฝึกฝนจนคล่องปากถึงเพียงนี้แล้วอย่างไรเล่า”

ซ่งชิงเป่ยเม้มปากแล้วเล่าบ้าง “พี่สี่ ท่านไม่เข้าใจหรือ ผูกมิตรกับผู้คนให้มากเอาไว้เป็นการปูทางไปสู่อนาคต ข้าเขียนอ่านไม่เก่งเท่าท่านก็จริง แต่มีเพื่อนดี ๆ มากเลยนะขอรับ”

การมีมิตรมากเป็นลู่ทางอนาคตที่ดีก็จริงอย่างที่น้องชายว่า ซ่งชิงหลันจึงไม่ได้คัดค้านความคิดนั้นของเขา

เพียงเอ่ยเตือนอย่างแผ่วเบา “ชิงเป่ย เจ้าอยากจะมีเพื่อนมากเท่าไรก็ได้ แต่อย่าละเลยเรื่องเรียนเด็ดขาดเข้าใจหรือไม่”

“ข้ารู้ขอรับ”

……

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็มาถึงวันส่งท้ายปีแล้ว

ร้านเสื้อซิงเยว่ปิดทำการช่วงเทศกาลแล้วในวันนี้

ซ่งชิงหลันจ่ายค่าแรงให้ทุกคน และยังมีเงินพิเศษตอบแทนการทำงานอย่างหนักให้อีกด้วย จะได้เป็นการเริ่มต้นปีอย่างมั่งคั่ง

ทุกคนในร้านมองเงินที่ได้อย่างมีความสุข

“ท่านเถ้าแก่เนี้ย ท่านใจดีกับพวกเรามากจริง ๆ”

“ข้าทำงานมาก็หลายปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่มีเจ้านายใจดีให้เงินพิเศษเช่นนี้”

“เงินเดือนเรามากกว่าลูกจ้างร้านอื่นเสียอีก พอสิ้นปีก็มีซองแดงพิเศษให้มากถึงเพียงนี้ ผู้ใดก็ต้องอิจฉามากแน่”

“พวกเรายินดีมากที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของร้านเสื้อชิงเยว่ และได้ทำงานให้เถ้าแก่เนี้ยชิงหลันนะเจ้าคะ”

…

ซ่งชิงหลันเองก็มีความสุขมากที่ได้ยินคำยินดีพวกนั้นจากลูกจ้างทุกคน “เป็นเพราะพวกเรามีชะตาต้องกัน ทำให้สามารถร่วมงานกันได้อย่างราบรื่น ส่งเสริมกันอย่างดี ร้านเสื้อชิงเยว่ของเราเจริญรุ่งเรืองทั้งที่เพิ่งเริ่มกิจการได้ไม่นานเช่นนี้ หากแต่กิจการที่รุ่งเรืองก็ต้องมาพร้อมกับงานที่หนักขึ้นเช่นกัน ข้าหวังว่าเงินนี้จะช่วยให้ทุกคนมีกำลังใจทำงานหนักกันต่อหลังจากกลับมาจากวันหยุดปีใหม่ มาตั้งใจทำงานไปด้วยกันเถิด”

“อย่างที่ท่านเถ้าแก่เนี้ยว่า เราจะตั้งใจทำงานเจ้าค่ะ”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “เดี๋ยวทุกคนไปที่หน้าร้าน เอาเสื้อผ้าชุดใหม่ไปคนละชุดแล้วกลับบ้านไปฉลองปีใหม่กันได้เลยนะ”

เหวยหมิ่นจือและเหอไห่หลิงแจกเสื้อผ้าให้ลูกจ้างทุกคนแล้วออกไปส่งพวกเขาหน้าร้านอย่างมีความสุข

จากนั้นก็มีเพียงป้าสะใภ้ทั้งสองและซ่งชิงหลันที่ยังอยู่ในร้านเมื่อทุกคนกลับไป

ซ่งชิงหลันเอาเสื้อผ้าออกมาหลายชุด “ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ ท่านป้าสะใภ้รอง เสื้อผ้าพวกนี้เป็นของขวัญให้ท่านยาย ท่านตา ท่านลุงใหญ่ ท่านลุงรอง และลูกพี่ลูกน้องทุกคนของท่าน ท่านเอากลับไปฝากพวกเขาด้วยนะเจ้าคะ”

เหวยหมิ่นจือเอ่ยชม “หลันหลัน เจ้าใส่ใจครอบครัวมากจริง ๆ”

เหอไห่หลิงเองก็รู้สึกดีไม่น้อยไปกว่ากัน “หลันหลันน่าจะเป็นเถ้าแก่เนี้ยที่ใจดีที่สุดในเมืองนี้แล้ว ให้ทั้งเงินพิเศษและยังมีเสื้อผ้าดี ๆ จะหางานที่ดีกว่านี้ได้ที่ใดอีก”

เหวยหมิ่นจือพยักหน้าแล้วเตือนอย่างกังวล “หลันหลัน เรามีความสุขกันทุกคนเมื่อได้รับเงินและของเหล่านี้ แต่เจ้าต้องเข้มงวดขึ้นนะ เพราะอย่างไรเสียเรื่องเงินก็เป็นเรื่องที่ไม่ควรจะหย่อนยาน”

ซ่งชิงหลันพยักหน้าตาม “ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ ข้ารู้เรื่องนี้ดีเจ้าค่ะ แต่เพื่อให้ได้งานที่ดี จำต้องยอมลดความเข้มงวดลงบ้าง ข้ายอมได้เงินน้อยลงหน่อย แต่ให้พวกเขายอมเหนื่อยเพื่อร้านเรามากขึ้น มันจะเป็นประโยชน์ต่อร้านอย่างมากในระยะยาว ตอนนี้ข้าก็ได้รับผลตามที่ตั้งใจแล้วเจ้าค่ะ”

เหอไห่หลิงพูดต่ออย่างรวดเร็ว “คำพูดของหลันหลันมีเหตุผล และข้าเองก็เห็นด้วย เจ้าเหมาะจะทำการค้าขายมากจริง ๆ อย่างที่ป้าคิดไว้ไม่มีผิด”

“เอาเถิดท่านป้าสะใภ้ พวกท่านรีบกลับบ้านได้แล้วเจ้าค่ะ วันนี้ที่บ้านต้องยุ่งมากแน่”

เหวยหมิ่นจือเห็นว่าซ่งชิงหลันยังมีเสื้อผ้าอยู่อีกสองสามชุดจึงเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย “หลันหลัน แล้วเจ้ายังไม่กลับบ้านหรือ?”

หลานสาวเอ่ยตอบ “ข้ายังต้องไปดูที่ร้านอาหารเช้าอีกเจ้าค่ะ”

วันนี้แทบไม่มีผู้คนสัญจรไปมาที่ถนน เพราะทุกคนต่างอยู่บ้านในช่วงวันสิ้นปี

ซ่งชิงหลันมาที่ร้านอาหารเช้า เห็นพี่หนิวและพี่สะใภ้กำลังทำความสะอาดร้าน “พี่หนิว พี่สะใภ้ ข้ามาช้าไปต้องขออภัยด้วย”

พี่หนิวยิ้มซื่อแล้วตอบนาง “ไม่เป็นไร เรากำลังทำความสะอาดร้านกัน จะได้ต้อนรับปีใหม่อย่างสะอาดสดใส”

“นี่คือเงินค่าแรงของพี่ทั้งสองในเดือนนี้” หญิงสาวยื่นถุงเงินให้พวกเขา

สะใภ้หนิวเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน รับเงินด้วยมือทั้งสองข้าง เปิดออกอย่างตื่นเต้น

จากนั้นก็เงยหน้ากลับมาสบตาซ่งชิงหลันอย่างไม่อยากจะเชื่อ “น้องชิงหลัน นี่เจ้าคิดเงินผิดไปหรือไม่ เหตุใดมันถึงได้มากเพียงนี้เล่า”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “นี่เป็นวันสิ้นปีแล้ว ข้ามีเงินพิเศษเพิ่มให้พวกพี่ อ้อ และนี่ด้วย”

ระหว่างที่ตอบก็เอาเสื้อผ้าใหม่เอี่ยมสองสามชุดส่งให้พวกเขาด้วย “เสื้อผ้าเหล่านี้ตัดเย็บจากผ้าที่พอมีเหลืออยู่ในร้าน หากท่านไม่รังเกียจ…”

พี่สะใภ้หนิวยิ้มแล้วพูดต่อ “น้องชิงหลัน เจ้าเป็นคนดีมาก กว่าเราจะซื้อเสื้อผ้าดี ๆ เช่นนี้มาใส่ต้องคิดแล้วคิดอีก เหตุใดจะต้องรังเกียจเล่า”

[1] ป้านลาผี เมนูเส้นแบบหนึ่งของจีน ใช้เส้นคล้ายเส้นใหญ่ คลุกผสมกับเนื้อหมูผัดซอส ไข่เจียว ผักหลายชนิดหั่นฝอย และซอสจากน้ำมันพริก