ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 110 ไม่สามารถตัดใจทิ้งผู้ใดไปได้

บทที่ 110 ไม่สามารถตัดใจทิ้งผู้ใดไปได้

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ซ่งชิงหลันก็เดินทางกลับบ้าน

นางเข้าไปด้านในก็รู้สึกว่าวันนี้ที่บ้านแสนจะมีชีวิตชีวาและอบอุ่น

ซ่งชิงซีกำลังเขียนคำอวยพรสำหรับปีใหม่ ส่วนซ่งชิงเป่ยกำลังช่วยแม่เฒ่าซ่งตัดกระดาษสำหรับตกแต่ง ซ่งชิงตงและซ่งชิงหนานกำลังจัดการเชือดไก่และหั่นหมู สองแฝดตัวน้อยซ่งชิงเฉินและซ่งชิงเยว่สวมชุดสีแดงตัวใหม่กำลังเขย่าของเล่นอยู่ในเปล

รอบตัวนางตอนนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศของการเฉลิมฉลองวันสิ้นปี

ซ่งชิงหลันหัวเราะออกมาอย่างไม่รู้ตัว “เตรียมกันเร็วเสียจริง”

แม่เฒ่าซ่งก็หัวเราะด้วย “นี่เริ่มจะสายแล้ว ต้องเริ่มเตรียมทุกอย่างกันตั้งแต่ตอนนี้ คืนนี้จะได้กินอาหารส่งท้ายปีด้วยกันพร้อมหน้าอย่างไรเล่า”

ซ่งชิงตงก็เงยหน้ามาพูดเช่นกัน “ท่านพี่ ที่ร้านเรียบร้อยดีหรือไม่ขอรับ”

“ไม่ต้องห่วง เรียบร้อยหมดแล้ว” ซ่งชิงหลันตอบพลางเดินไปนั่งข้างท่านย่า หยิบกรรไกรและกระดาษแดงขึ้นมาช่วยตัดเพื่อใช้สำหรับประดับที่หน้าต่าง

จากนั้นไม่นานกระดาษแดงตกแต่งหน้าต่างก็ค่อย ๆ เสร็จสิ้นทีละชิ้นสองชิ้น

ซ่งชิงเป่ยแทบรอไม่ไหวที่จะเอามันไปติด เมื่อซ่งชิงซีเขียนคำอวยพรเสร็จ พวกเขาก็ช่วยกันเอาของทั้งหมดไปตกแต่งที่ประตูและแขวนโคมแดงจนครบชุด

หลานสาวคนโตกำลังจะลุกขึ้นไปช่วย แต่ถูกท่านย่าจับมือเอาไว้เสียก่อน “หลันหลัน…”

นางหันกลับไปมองหญิงชราด้วยความสงสัย “มีอันใดหรือเจ้าคะ ท่านย่า”

ท่านย่าเม้มริมฝีปาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น “หลันหลัน ถึงแม้ว่าอาสะใภ้ของเจ้าจะปากไม่ดี แต่นางก็ไม่ได้เลวร้ายถึงขั้นนั้น บ้านอาเล็กของเจ้าก็ใช่ว่าจะมีฐานะ พวกเขาคงไม่ได้ฉลองปีใหม่อย่างสบาย ๆ เช่นนี้ เงินซื้อเสื้อผ้าใหม่ก็คงจะไม่มี…”

ซ่งชิงหลันเข้าใจสิ่งที่ท่านย่าต้องการจะสื่อทันที

นางยิ้มแล้วเอ่ยตอบกลับอย่างรวดเร็ว “ท่านย่า ข้าเข้าใจที่ท่านพูด ข้าเตรียมเสื้อผ้าไว้สำหรับครอบครัวท่านอาเล็กแล้ว ประเดี๋ยวจะเอาไปให้พวกเขาเองเจ้าค่ะ”

ว่าจบนางก็หยิบเสื้อผ้าใหม่สี่ชุดออกมาจากตู้ข้างตัว

หญิงชราเห็นดังนั้นก็หัวเราะอย่างมีความสุข “หลันหลัน เจ้าช่างเป็นคนใจดีจริง ๆ เอาไปให้พวกเขาเถิด”

ถึงอย่างไรนางก็เป็นผู้อาวุโส ไม่สามารถตัดใจทิ้งผู้ใดไปได้ ทำให้หญิงชรายังเป็นห่วงลูก ๆ หลาน ๆ อยู่ดี อยากให้พวกเขาสุขสบายไม่ว่าจะเป็นบ้านใด

“ข้าไปตอนนี้เลยดีกว่าเจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันหยิบเสื้อผ้าทั้งหมดขึ้นมา ตรงไปที่บ้านของซ่งอวิ๋นเฟิงที่อยู่ข้างกัน

เมื่อซ่งชิงหลันไปถึง ก็พบว่าซ่งชิงหยวนและซ่งชิงหลินกำลังช่วยกันถอนขนไก่ที่เชือดแล้วอยู่ ส่วนหลิวกุ้ยเสียก็กำลังผ่าฟืนอยู่ที่ลานบ้าน

ซ่งชิงหยวนเป็นคนแรกที่เห็นว่านางมาหา จึงเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม “ท่านพี่ชิงหลัน ท่านมาทำอันใดที่นี่ขอรับ เรากำลังเชือดไก่อยู่พอดี คืนนี้มากินข้าวส่งท้ายปีด้วยกันหรือไม่ขอรับ”

ซ่งชิงหลันยิ้มกำลังจะอ้าปากตอบ

แต่แม่ของเด็กทั้งสองที่กำลังผ่าฟืนพูดขึ้นมาก่อน “เจ้านี่ทำเป็นหน้าใหญ่ใจโต เรามีไก่แค่ตัวเดียวสำหรับวันสิ้นปี ยังจะกล้าชวนผู้ใดมากินด้วยอีกหรือ แล้วจะเหลือสิ่งใดให้เรากิน ตีนไก่หรืออย่างไร?”

แม้หลิวกุ้ยเสียไม่ได้เอ่ยปากด่าซ่งชิงหลันออกมา แต่ก็เข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ได้ไม่ยาก

สีหน้าละอายใจปรากฏจากใบหน้าของซ่งชิงหยวน ลูกพี่ลูกน้องเอ่ยขึ้นอย่างอ้อมแอ้ม “ท่านพี่ชิงหลัน… คือข้า…”

ซ่งชิงหลันไม่ต้องการให้น้องชายทั้งสองต้องลำบากใจ จึงยิ้มแล้วพูดต่อ “ชิงหยวน ชิงหลิน ข้าเอาเสื้อผ้ามาฝากพวกเจ้า ลองดูว่าใส่ได้หรือไม่”

“ไอ๊หยา มีเสื้อใหม่สำหรับปีใหม่ด้วย” ซ่งชิงหลินวางมือจากงานอย่างตื่นเต้น มารับเสื้อผ้าอย่างมีความสุข

พอดีกับที่ซ่งอวิ๋นเฟิงกลับมาจากข้างนอก จึงทักทายด้วยรอยยิ้ม “มีเรื่องดี ๆ หรืออย่างไร พ่อได้ยินเสียงเจ้าเอะอะมาแต่ไกล”

ซ่งชิงหลินสวมเสื้อผ้าใหม่อย่างรวดเร็วแล้วเอาให้ซ่งอวิ๋นเฟิงดูด้วยความดีใจ “ท่านพ่อขอรับ ดูนี่เร็ว พี่ชิงหลันเอาเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้เรา ทั้งสวยทั้งอุ่น ข้าชอบมากเลย”

ซ่งชิงหยวนก็เอาชุดใหม่มาลองใส่เช่นกัน จากนั้นก็ยิ้มให้ท่านพี่ “ท่านพี่ชิงหลัน ชุดนี้เข้ากับข้ามากและยังอุ่นมากอีกด้วยขอรับ”

ท่านพี่ยิ้มรับ “พวกเจ้าชอบก็ดีแล้ว”

จากนั้นลูกชายคนเล็กก็เริ่มเรียกพ่อกับแม่ “ท่านพ่อ ท่านแม่ มาดูสิขอรับมีของพวกท่านด้วย”

หลิวกุ้ยเสียชำเลืองมองด้วยความใคร่รู้ ใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะกลับมาทำเป็นนิ่งดังเดิม และเริ่มพูดอย่างฉุนเฉียว “เสื้อผ้าพวกนี้มองดูก็รู้ว่าเป็นของแพง จะมาเหมาะกับคนยากจนทำงานใช้แรงแบบเราได้อย่างไร”

นั่นทำให้คนเป็นสามีมองอย่างไม่พอใจ “พูดอันใดของเจ้ากัน หลันหลันอุตส่าห์เอาเสื้อผ้าดี ๆ มาให้เราถึงบ้าน ยังจะมาพูดจาเช่นนี้อีกไม่ละอายใจบ้างเลยหรืออย่างไร”

หลิวกุ้ยเสียเม้มริมฝีปากแล้วหยุดพูดไป

ซ่งอวิ๋นเฟิงก้าวเข้าไปใกล้หลานสาว “หลันหลัน เสื้อผ้าพวกนี้ราคาไม่น้อยเลย ไม่เห็นต้องเสียเงินมากขนาดนี้ซื้อมาให้ พวกเรายังพอมีเสื้อผ้าใส่กันอยู่”

“ท่านอาเล็ก เสื้อผ้าพวกนี้ข้าเอามาจากที่ร้านเสื้อชิงเยว่ของข้า ไม่ได้เสียเงินซื้อมาเจ้าค่ะ”

“ถึงอย่างนั้นก็เถิด กว่าเจ้าจะหาเงินมาได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายอยู่ดี”

อยู่ ๆ หลิวกุ้ยเสียก็พูดขึ้นอีก “จะมีผู้ใดหาเงินมาได้อย่างยากลำบากเท่าเจ้าอีกเล่า”

ซ่งอวิ๋นเฟิงระงับความโกรธเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป จึงหันไปทางหลิวกุ้ยเสียแล้วตำหนินาง “เหตุใดเจ้าถึงได้พูดมากนัก อยากทะเลาะกันรับปีใหม่หรือ?”

“เออ ไม่อยากให้พูด ข้าไม่พูดก็ได้” นางมองสามีตาขวาง ลุกขึ้นยืนทิ้งขวานในมือแล้วหนีเข้าบ้านไปอย่างกระฟัดกระเฟียด

ซ่งอวิ๋นเฟิงมองซ่งชิงหลันอย่างละอายใจแล้วพูดเสียงเบา “หลันหลัน เจ้าก็รู้ว่านางปากเสีย อย่าไปสนใจเลย”

ซ่งชิงหลันส่ายหน้าตอบยิ้ม ๆ “ท่านอาเล็ก ไม่ต้องกังวลไป ข้าเข้าใจดีเจ้าค่ะ เพียงแต่ว่า…”

หลานสาวขยับเข้าไปใกล้อาของนางแล้วกระซิบด้วยรอยยิ้ม “ข้ารู้สึกว่านางเชื่อฟังท่านมากขึ้น ผิดจากเมื่อก่อนมากเลยนะเจ้าคะ”

“จริงด้วย” ซ่งอวิ๋นเฟิงเงยหน้าขึ้นอย่างมีชัย จากนั้นก็กระซิบตอบ “ความจริงแล้วตั้งแต่อาสะใภ้เจ้ากลับมาที่บ้านหลังทะเลาะกันครั้งใหญ่วันนั้น นางก็ดูจะควบคุมตัวเองได้ดี แล้วก็ไม่โกหกอีกแล้ว ตอนนี้อาน่าจะควบคุมนางได้แล้ว”

“อ้อ จริงสิ…” ซ่งอวิ๋นเฟิงยกของในมือขึ้นมาทันทีแล้วเอ่ยชวน “เจ้านายของอาให้หมูมาห้าชั่งสำหรับปีใหม่ หลันหลันเจ้ามาแบ่งไปกินได้นะ”

อาสะใภ้ที่แอบฟังอยู่ในบ้านก็ร้อนรนขึ้นมา จึงรีบตะโกนเสียงดัง “ชิงหยวน บอกพ่อเจ้าด้วย ว่าเนื้อสัตว์บ้านเราหมดแล้ว!”

ซ่งชิงหยวนมองไปทางพ่ออย่างลำบากใจ “ท่านพ่อขอรับ… คือว่า…”

ซ่งอวิ๋นเฟิงขมวดคิ้วตอบ “อย่าไปสนใจนางเลย ชิงหยวนไปเอามีดมาทีเถิด”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันรีบห้ามเอาไว้ “ท่านอาไม่จำเป็นต้องแบ่งเนื้อหมูให้เรา ที่บ้านข้าซื้อหมูไว้ครึ่งตัวแล้วสำหรับวันสิ้นปีนี้ พวกเรามีหมูเยอะมาก ประเดี๋ยวจะให้ชิงตงเอามาแบ่งให้ท่านด้วย มีขาหมูแล้วก็พวกเอ็นด้วย น่าจะเหมาะสำหรับทำหมูตุ๋นมาก”

ซ่งชิงหลินกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุขทันที “ข้าชอบขาหมูตุ๋นขอรับ! ดีเลย บ้านเราจะได้กินขาหมูตุ๋นปีใหม่กับเขาด้วย”

ซ่งอวิ๋นเฟิงดูเกรงใจ “หลันหลัน…. นี่มันน่าอายเสียจริง”

แต่หลานสาวกลับโบกมือไปมา “ท่านอาเล็ก เราครอบครัวเดียวกัน ไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันเลยเจ้าค่ะ”