ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 111 แบ่งเนื้อหมูให้อาเล็ก

บทที่ 111 แบ่งเนื้อหมูให้อาเล็ก

ซ่งชิงหลันเดินกลับมาที่บ้านตนเอง

แม่เฒ่าซ่งเมื่อเห็นว่านางกลับมาแล้วก็เอ่ยถาม “หลันหลัน เจ้าโกรธหรือไม่?”

ทั้งสองครอบครัวห่างกันเพียงกำแพงกั้น ท่านย่าจึงสามารถได้ยินลูกสะใภ้พูดจาแย่ ๆ ออกมาได้อย่างชัดเจน

ซ่งชิงหลันโบกมือตอบหญิงชราอย่างไม่ได้ใส่ใจ “ไม่เจ้าค่ะ ข้ารู้จักนางดี ปล่อยให้นางพูดไปเถิด ไม่อยากจะไปถือสา”

จากนั้นซ่งชิงหลันก็หันไปถามซ่งชิงตงและซ่งชิงหนานที่อยู่ไม่ห่างออกไปนัก “พวกเจ้าสองคนเตรียมหมูเสร็จหรือยัง?”

เป็นซ่งชิงตงพยักหน้าแล้วตอบ “เรียบร้อยแล้วขอรับ เราจะเก็บส่วนที่เหลือเอาไว้ในห้องใต้ดิน”

คนเป็นพี่จึงหันไปเอ่ยกับน้องชายต่อ “หั่นขาหมูออกมาก่อน จากนั้นแบ่งเอ็นกับสามชั้นให้บ้านอาเล็กด้วย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซ่งชิงเป่ยก็เม้มปากด้วยความขุ่นเคือง “ท่านพี่ ท่านอาสะใภ้พูดจาแย่กับท่านมาก เหตุใดเราต้องแบ่งเนื้อหมูให้พวกเขาด้วยเล่า”

ซ่งชิงซีหันมาพูดกับน้องชาย “เจ้าลืมไปแล้วหรือ ท่านอาจารย์สอนให้เราระงับความขุ่นเคืองใจด้วยคุณธรรม อีกอย่างพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ควรที่จะทอดทิ้งพวกเขา”

ซ่งชิงเป่ยถอนหายใจ “เกรงว่านางจะไม่รู้สึกถึงความใจดีของเรานี่สิ”

หญิงสาวเคาะหัวของน้องชาย “เอาเถิด เพราะเจ้าพูดมาก ข้าจะให้เจ้าเอาหมูไปให้บ้านท่านอาเล็กกับพี่สี่เจ้าด้วย”

“อันใดนะ ให้ข้าไปด้วยหรือขอรับ?” ซ่งชิงเป่ยจ้องเขม็งอย่างไม่พอใจ

พี่สี่เอาเนื้อหมูส่งให้ทันที “ไปกันเถิด”

เมื่อสองพี่น้องเอาเนื้อหมูมาให้ครั้งนี้ หลิวกุ้ยเสียก็เริ่มเห็นถึงผลประโยชน์ที่ได้รับจึงทำตัวดีขึ้น

นางเห็นว่ามีเนื้อหมูมากมายก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันทีและพูดขึ้น “หายากจริง ๆ ที่นางจะคิดถึงเรา เหตุใดไม่มากินมื้อเย็นส่งท้ายปีด้วยกันเล่า”

พวกเขารู้ทันทีว่านี่เป็นเพียงคำพูดแบบขอไปทีเท่านั้น จึงได้โบกมืออย่างรวดเร็ว “ไม่จำเป็นหรอกขอรับ เราเตรียมอาหารที่บ้านเสร็จแล้ว ประเดี๋ยวต้องกลับไปกินที่บ้านเรา”

พี่น้องซ่งทั้งห้าคนเตรียมอาหารและข้าวของด้วยกันตั้งแต่บ่าย มีอาหารอย่างดีมากมาย ไม่นานก็พร้อมกินในเวลาอันรวดเร็ว

มีทั้งปลาตุ๋น ไก่ตุ๋นเห็ด วุ้นเส้นตุ๋นผักกาดขาวหมูสามชั้น ขาหมูตุ๋น ป้านลาผี ลูกชิ้นทอด และเกี๊ยวปีใหม่แบบแป้งบางไส้แน่นอวบ

เมื่อเห็นทุกคนพร้อมหน้าพร้อมตาที่โต๊ะอาหาร แม่เฒ่าซ่งก็ยิ้มไม่หุบ พูดอย่างอารมณ์ดี “ดีเหลือเกินที่ได้กินมื้อเย็นส่งท้ายปีด้วยกันแบบพร้อมหน้าพร้อมตา มีทั้งพวกเจ้าและเฉินเฉิน เยว่เยว่ ย่ามีความสุขมากจริง ๆ …”

ระหว่างที่พูดหญิงชราก็มีน้ำตาแห่งความสุขเอ่อล้นออกมา

ซ่งชิงหลันนั่งลงข้างหญิงชรา รีบจับมือแล้วพูดเบา ๆ “ท่านย่า วันนี้เป็นวันดี อย่าร้องไห้สิเจ้าคะ”

“ย่าร้องไห้เพราะมีความสุข หลันหลัน ย่ามีความสุขมากเสียจริง” แม่เฒ่าซ่งน้ำตาไหลที่หางตา

“เวลานี้เมื่อปีก่อน ตอนที่ย่าอยู่กับน้อง ๆ เจ้าสี่คน เราได้กินแค่หมั่นโถวกับผักดองเพื่อฉลองปีใหม่ ผู้ใดจะไปคิดว่าเราจะได้กินอาหารดี ๆ มากมายเพียงนี้”

ซ่งชิงหลันคีบปลาชิ้นหนึ่งขึ้นมาให้แม่เฒ่าซ่ง แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ท่านย่า ช่วงเวลาที่ยากลำบากของเราสิ้นสุดลงแล้ว ต่อไปครอบครัวเราจะดีขึ้นเรื่อย ๆ เราจะมีของดี ๆ กินไปอีกทุกปีเจ้าค่ะ”

ซ่งชิงตงยังพูดต่ออีก “ท่านย่า ท่านต้องสุขภาพแข็งแรง เพื่อที่จะอยู่ให้เราดูแลต่อไปนาน ๆ นะขอรับ”

ซ่งชิงหนานกล่าวต่อ “ท่านย่า นี่เกี๊ยวขอรับ” ระหว่างที่พูด ก็ตักเกี๊ยวใส่ลงในชามแม่เฒ่าซ่ง

ท่านย่ากินอย่างมีความสุขแล้วยิ้มออกมา “อร่อยเสียจริง”

ซ่งชิงซียิ้มอย่างอ่อนโยน “ท่านย่า ท่านกินเกี๊ยวไส้หวานแล้ว หมายความว่าต่อไปท่านจะพบกับความสุขโดยไม่ต้องกังวลกับอันใดอีกแล้วขอรับ”

เมื่อแม่เฒ่าซ่งได้ยินแบบนี้ก็มีความสุขขึ้นมาทันที “เยี่ยมจริง ๆ นี่เป็นเกี๊ยวที่อร่อยมาก พวกเจ้ารีบกินเร็วเข้าอย่าช้า จะได้รู้ว่าได้ไส้ใด”

ซ่งชิงตงได้เห็นแบบนั้น ก็แตะแขนน้องชาย “ชิงหนาน นี่เจ้าจงใจเลือกเกี๊ยวอย่างนั้นหรือ?”

น้องชายยกยิ้มที่มุมปาก “ก็เพื่อความสุขของท่านย่าต่างหากขอรับ”

ซ่งชิงเป่ยเอาเกี๊ยวใส่ปาก แล้วพูดเสียงดังอย่างมีความสุข “ไอ๊หยา ข้าได้เหรียญในเกี๊ยว*[1] แสดงว่าจะมีโชคลาภในอนาคต ฮ่าฮ่า”

หลังจากนั้นทุกคนก็กินเกี๊ยวด้วยกันอย่างมีความสุข

“ของข้าเป็นพุทราจีน”

“ข้าได้ถั่วลิสง”

“ข้าได้ไส้หวาน”

ซ่งชิงซีขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้น “แปลกจริง ข้าไม่เห็นจะกินเจอไส้พวกนี้เลย เอามาให้ข้ากินอีก…”

หลังอาหารค่ำส่งท้ายปี ครอบครัวก็รวมตัวกันเพื่อพูดคุยเรื่องต่าง ๆ ตลอดปีที่ผ่านมา

เด็กน้อยทั้งสองซ่งชิงเฉินและซ่งชิงเยว่ ไม่สามารถทนความง่วงได้อีกและผล็อยหลับไป

เมื่อมองตุ๊กตาตัวน้อยทั้งสองที่หลับสนิทในอ้อมแขน ซ่งชิงหลันก็อดที่คิดขึ้นมาไม่ได้ว่านางได้ผ่านเรื่องราวมามากมายในช่วงไม่กี่เดือนมานี้

ในที่สุด ซ่งชิงหลันก็หลับไปเพราะความง่วง

พริบตาเดียวแสงของวันใหม่ก็สาดส่องเข้ามา หญิงสาวตื่นขึ้นเพราะเสียงประทัด

นางผลักประตูออกไปและพบว่าเมื่อคืนนี้มีหิมะตก บริเวณโดยรอบปกคลุมไปด้วยสีขาวโพลน ดูเวิ้งว้างเสียจริง

แต่เพราะประทัดสีแดงตัดกับหิมะ ทำให้ความเวิ้งว้างในใจนางลดลงไปมาก

ส่วนซ่งชิงตงและน้องชายก็กำลังเล่นประทัดอยู่หน้าบ้าน เมื่อเห็นว่าท่านพี่ตื่นขึ้นมาก็โบกมือให้นางอย่างรวดเร็ว “ท่านพี่ มาตรงนี้สิขอรับ”

ซ่งชิงหลันโบกมือตอบ “พวกเจ้าเล่นกันเถิด ประเดี๋ยวข้าจะเตรียมเกี๊ยวเป็นมื้อเช้าไว้ให้”

เมื่อเกี๊ยวที่ซ่งชิงหลันทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว น้องชายทั้งสี่ก็กลับมา

ซ่งชิงเป่ยยังคงมีแววของความสนุกสนานอยู่บนใบหน้า “สนุกมากจริง ๆ เป็นครั้งแรกที่เราได้เล่นประทัดมากเพียงนี้ เมื่อเราก่อนทำได้แค่มองคนอื่นเล่น แต่ปีนี้เราได้เล่นกันจนหนำใจเลยขอรับ”

ซ่งชิงซีชำเลืองมองและเอ่ยเตือนขึ้น “เจ้าห้า อย่าเพิ่งสนใจแต่เรื่องเล่นอยู่เลย สนใจเรื่องการเรียนบ้างเถิด เพื่ออนาคตของตัวเจ้าเอง”

“พี่สี่ ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ ข้ากำลังคิดเรื่องจะทำงานที่สามารถเที่ยวเล่นไปพร้อมกันได้ เช่นนั้นก็เหมือนได้ทั้งสองอย่างในการใช้ความพยายามครั้งเดียวเลยนะขอรับ”

…

วันที่สองของปีใหม่

พี่น้องตระกูลซ่งไปที่บ้านของท่านตาเพื่ออวยพรปีใหม่ให้พวกเขาด้วยกัน

ทันทีที่ห้าพี่น้องมาถึงบ้านตระกูลหลี่ ทุกคนก็ได้กลิ่นหอม ๆ ของเนื้อตุ๋น

เหวยหมิ่นจือและเหอไห่หลิงรีบออกไปทักทายหลาน ๆ แล้วพูดว่า “เรากำลังคุยกันอยู่เลยว่าพวกเจ้าจะมาถึงเมื่อใด”

หลังจากนั้น ทั้งสองก็อุ้มเด็กแฝดขึ้นมาทีละคน

เหวยหมิ่นจือเอ่ยชมขึ้นมาว่า “ไอ๊หยา เฉินเฉินของเราหล่อมาก”

เหอไห่หลิงพูดต่อ “เยว่เยว่ก็เหมือนกัน โตขึ้นแล้วต้องสวยมากแน่”

ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วถามขึ้น “มีอันใดให้พวกเราช่วยหรือไม่เจ้าคะ”

เหอไห่หลิงรีบตอบ “ไม่เป็นอันใด รีบเข้าไปหาท่านตาท่านยายเถิด พวกท่านเอาแต่ถามหาเจ้าตลอดเวลา”

ทุกคนกินอาหารและพูดคุยกันจนดึก

ซ่งชิงหลันช่วยล้างจานอยู่ในครัว จู่ ๆ เหอไห่หลิงและเหวยหมิ่นจือก็ดึงนางมาเพื่อพูดเรื่องสำคัญบางอย่าง ด้วยเสียงแผ่วเบา “หลันหลัน ป้ามีเรื่องจะต้องเตือนเจ้า”

[1] เหรียญในเกี๊ยว วันปีใหม่คนจีนจะสุ่มใส่เหรียญลงไปในไส้เกี๊ยว เมื่อกินเกี๊ยวฉลองปีใหม่แล้วเจอเหรียญทำนายได้ว่าจะมีโชคลาภเงินทอง