ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 121 อันใดทำให้พวกเขามีความสุขนัก?

บทที่ 121 อันใดทำให้พวกเขามีความสุขนัก?

เมื่อสองพี่น้องก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน ก็ได้กลิ่นหอมของอาหารฟุ้งออกมา

และยังได้ยินเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของซ่งชิงเฉินกับซ่งชิงเยว่จากห้องของแม่เฒ่าซ่งอีกด้วย

ซ่งชิงหลันแทบรอไม่ไหวที่จะผลักประตูเข้าไปในบ้าน “เหตุใดวันนี้เด็ก ๆ หัวเราะดังเพียงนั้นได้ อันใดทำให้พวกเขามีความสุขนัก”

ระหว่างที่เอ่ยถามนั้นเองก็พบว่ามีคนพิเศษปรากฏตัวขึ้น ท่านพี่คนโตเห็นว่าเป็นใครก็รีบเอ่ยถามอย่างมีความสุข “ชิงหนาน เหตุใดเจ้าถึงกลับมาได้เล่า”

ซ่งชิงหนานวางซ่งชิงเฉินที่กำลังเล่นกับเขาด้วยการชูหลานขึ้นที่สูงอยู่เมื่อครู่ลงแล้วตอบซ่งชิงหลัน “ศิษย์พี่เล่าว่านางเจอท่านพี่กับพี่รองอยู่ด้วยกัน ข้าก็เลยกลับมาบ้านเพื่อมาเจอพี่รองเสียหน่อยขอรับ”

ท่านย่าเข้ามาจับมือซ่งชิงตงทันที ดวงตาของหญิงชราเต็มไปด้วยความสุข และมีรอยยิ้มประดับใบหน้า “ชิงตง ดีใจจริง ๆ ที่เจ้ากลับมา ย่าเป็นห่วงว่าเจ้าจะกลับทันเทศกาลโคมหรือไม่ เช่นนี้เยี่ยมไปเลย”

ซ่งชิงตงโอบไหล่ท่านย่าเบา ๆ แล้วตอบพร้อมยิ้ม “ท่านย่า ข้าบอกท่านแล้วว่าจะกลับมาทันก่อนเทศกาล”

“คิกคิก“

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะของทารกแฝดก็ดังขึ้นจากบนเตียง

ทั้งสี่คนจึงมองตามไปยังหนูน้อยที่กำลังโยกตัวไปมาแล้วหัวเราะอยู่

ซ่งชิงหลันเข้าไปอุ้มลูกขึ้นมาแล้วเริ่มพูด “เฉินเฉินกับเยว่เยว่รู้ว่าวันนี้ท่านน้าทั้งสองกลับมาที่บ้าน เพราะอย่างนั้นถึงได้มีความสุขมากขนาดนี้”

“ใช่แล้ว เจ้าเด็กแฝดคู่นี้ฉลาดมาก” ท่านย่าเดินเข้ามาใกล้อย่างเอ็นดู

จากนั้นทุกคนก็ได้ยินเสียงเรียกจากในครัวของซ่งชิงเป่ย “อาหารพร้อมแล้วขอรับ มากินกันเถิด”

ครอบครัวได้กลับมารวมกันอีกครั้ง ทุกคนนั่งกินมื้อเย็นด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา

ซ่งชิงตงมองไปที่โต๊ะซึ่งเต็มไปด้วยอาหารมากมาย เลิกคิ้วมองซ่งชิงซีและซ่งชิงเป่ย “ไม่เลวเลยจริง ๆ พวกเจ้าทำอาหารเก่งขึ้นเรื่อย ๆ เลย”

ซ่งชิงเป่ยถูปลายจมูกแล้วตอบอย่างไม่ถ่อมตัว “ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วขอรับ เพราะข้าคอยช่วยท่านพี่ทำอาหารอยู่ทุกวัน แม้จะยังไม่ได้เก่งเท่านาง แต่ก็คล้ายกับที่ท่านพี่ทำสักห้าถึงหกส่วน พวกท่านลองชิมดูได้เลย”

ซ่งชิงหลันคีบไก่ชิ้นหนึ่งเข้าปาก ชิมมันอย่างตั้งอกตั้งใจแล้วเอ่ยชม “อืม… รสชาติดี เอาไว้ข้าเปิดร้านอาหารเมื่อไรเจ้าน่าจะช่วยข้าเรื่องนี้ได้”

เมื่อซ่งชิงเป่ยได้ยินดังนั้น ก็ดูสนอกสนใจขึ้นมาทันที จึงรีบถามขึ้น “ท่านพี่ ท่านวางแผนจะเปิดร้านอาหารหรือขอรับ?”

ทุกคนคิดว่าซ่งชิงหลันเพียงพูดเล่นเท่านั้น แต่มีเพียงซ่งชิงเป่ยที่ดูจริงจัง

แม่เฒ่าซ่งมองอย่างไม่ใส่ใจ “เด็กโง่ ฟังไม่ออกหรือว่าท่านพี่เจ้าพูดเล่น”

ซ่งชิงหลันรีบตอบออกมาโดยที่ไม่มีใครคาดคิด “ข้าไม่ได้ล้อเล่น นี่เป็นเรื่องจริงจัง”

ซ่งชิงตงหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วถามขึ้น “ท่านพี่ ท่านจะเปิดร้านจริงหรือขอรับ?”

หญิงสาวพยักหน้ารับ

ทั้งโต๊ะอาหารเย็นเกิดความเงียบขึ้นอย่างกะทันหัน ทุกคนต่างตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง

ในที่สุด ซ่งชิงซีก็ถามขึ้นเป็นคนแรก “ท่านพี่ ท่านวางแผนไว้ตั้งแต่เมื่อไรกัน เหตุใดข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”

ซ่งชิงหนานคืบอาหารให้ท่านย่าอย่างเงียบ ๆ แล้วพลันคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

น้องชายรองเงยหน้ามองท่านพี่แล้วถามบ้าง “ท่านพี่ ท่านตั้งใจจะเปิดร้านอาหาร เพียงเพราะคำพูดของศิษย์พี่ใช่หรือไม่ขอรับ”

ซ่งชิงหลันวางตะเกียบลงแล้วอธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าไม่ได้ตัดสินใจเพียงเพราะคำพูดนั่น จริง ๆ การเปิดร้านอาหารเป็นเรื่องที่ข้าคิดเอาไว้นานแล้ว เพียงแต่รอให้ร้านเสื้อมั่นคงขึ้นก่อนจึงคิดจะลงมืออย่างจริงจัง และตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้ว”

ซ่งชิงตงพยักหน้าตาม เข้าใจสิ่งที่ซ่งชิงหลันพูดดีที่สุดในครอบครัว เขารู้เสมอว่าท่านพี่มีความทะเยอทะยานในการขยับขยายธุรกิจ และต้องการเพิ่มความมั่นคงให้ครอบครัวอยู่เสมอ

จึงได้เอ่ยถามเรื่องสำคัญที่สุดขึ้นมา “แล้วท่านพบทำเลดี ๆ สำหรับตั้งร้านหรือยังขอรับ”

“อ้อ… ข้าคิดว่าเจอแล้ว”

ซ่งชิงเป่ยถามพลางกะพริบตาปริบ ๆ “หมายความว่าอย่างไรขอรับ?”

“ง่าย ๆ ก็คือ ข้าต้องการเปิดร้านอาหาร แต่ตอนนี้กำลังอยู่ในขั้นเตรียมการ ระหว่างที่รอให้ทุกอย่างเรียบร้อย อยากจะให้ทุกคนรอฟังข่าวดีอย่างใจเย็นกันก่อน”

ซ่งชิงตงวางตะเกียบลงเช่นกัน แล้วพูดอย่างจริงจัง “ท่านพี่ ท่านกำลังเจอปัญหาใดอยู่หรือ เหตุใดถึงไม่บอกเราขอรับ พวกเราจะได้ช่วยกัน”

ซ่งชิงหลันตบไหล่เขาเบา ๆ

น้องชายคนโตผู้นี้เป็นคนที่มีเหตุผลเสมอและเข้าใจความคิดของนางดีที่สุด

ในทางเดียวกัน นางเองก็เข้าใจความคิดและความตั้งใจของซ่งชิงตงเป็นอย่างดีไม่ต่างกัน

หญิงสาวเพียงส่ายหน้าพร้อมยิ้มแล้วพูดขึ้น “ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจัดการทุกอย่างได้ เจ้าเอาเวลาไปจัดการกับงานของตัวเองอย่างสบายใจเถิด”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ซ่งชิงเป่ยก็เป็นคนที่รู้สึกตื่นเต้นมากที่สุดอีกเช่นเคย

น้องชายคนเล็กสะกิดสีข้างของซ่งชิงตงแล้วถามอย่างตื่นเต้น “พี่รอง ครั้งนี้ท่านซื้อของใดมาจากอวี๋เฉิงบ้างขอรับ ข้าอยากเห็นแล้ว”

ซ่งชิงตงอธิบายว่า “ตอนนี้สินค้าที่ซื้อมาถูกเอาไปเก็บไว้ที่ร้านเสื้อชิงเยว่ก่อน พอถึงวันเทศกาลโคมไฟข้าจะเอาออกมาขาย ตอนนั้นอาจจะต้องให้เจ้ามาช่วยด้วย”

“โอ้ เยี่ยมไปเลย ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปช่วยท่านเอง” ซ่งชิงเป่ยลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างมีความสุข

เขาต้องไปเรียนหนังสือทุกวันในช่วงนี้ จึงตื่นเต้นมากที่จะมีโอกาสไปเล่นสนุกบ้าง แค่คิดอย่างนั้นก็ทำให้มีความสุขขึ้นมาแล้ว

ซ่งชิงหนานลุกขึ้นดันน้องชายให้นั่งลงที่เก้าอี้ พูดเสียงเบา “อย่าโหวกเหวกตอนกินข้าว ยังดีที่ที่นี่ไม่มีกฎ หากเป็นที่โรงฝึก เจ้าจะต้องถูกลงโทษให้ไปยืนท่าม้าย่องเป็นแน่”

ซ่งชิงเป่ยสีหน้าบูดบึ้ง

น้องชายเม้มริมฝีปากแล้วเอ่ยต่อ “พี่สาม ตอนนี้เราอยู่ที่บ้านแล้ว ไม่ใช่โรงฝึกจิงอู่เสียหน่อย ท่านไม่เห็นต้องเข้มงวดถึงขนาดนี้เลย”

ซ่งชิงซีหยิบตะเกียบมาเคาะหัวซ่งชิงเป่ย แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าเอาแต่อยากเล่นตลอดเวลา พี่สามก็แค่อยากให้เจ้าสงบลงบ้าง”

“ข้ารู้แล้วขอรับ” ซ่งชิงเป่ยโบกมือ เดินไปด้านข้าง อุ้มซ่งชิงเฉินขึ้นมาจากเปลแล้วกระซิบกับหลานเสียงเบา “เฉินเฉิน เมื่อไรเจ้าจะโตเสียที น้าเล็กจะได้พาเจ้าออกไปเล่นด้วยกัน”

หลังอาหารเย็นจบลง ทุกคนก็แยกย้ายกันเข้าห้องไปพักผ่อน

ซ่งชิงหลันก็จุดเทียนเพื่อออกแบบเสื้อผ้าเช่นเคย ไม่นานนักก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

เมื่อได้ยินเสียงนั้น ก็สามารถเดาได้ทันทีว่าเป็นใคร จึงยิ้มออกมาแล้วเอ่ยปากเชิญ “ชิงตง เข้ามาเถิด ข้าไม่ได้ลงกลอนประตู”

ซ่งชิงตงที่ยืนอยู่หน้าประตูได้ยินก็ตกใจ แต่เมื่อคิดว่าท่านพี่เป็นคนหลักแหลมเพียงใดก็ไม่แปลกใจที่นางจะรู้ว่าเป็นเขา

ซ่งชิงตงค่อย ๆ เปิดประตูออกแล้วพูดขึ้น “ท่านพี่ ท่านยังไม่นอนอีกหรือ?”

ซ่งชิงหลันยังไม่หยุดมือจากการวาดลวดลายผ้าเอ่ยตอบไปด้วย “ใช่ ตอนนี้เสื้อผ้าที่ร้านกำลังขายดี ลูกค้าแต่ละคนก็ซื้อของมากขึ้นเรื่อย ๆ ข้าต้องออกแบบไว้ให้มาก”

หลังจากพูดจบ มือเรียวก็วางพู่กันลงมองน้องชายคนโตอย่างสนใจ ถามด้วยรอยยิ้ม “เป็นอันใดไป มีเรื่องอยากถามข้าหรือ?”