ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 127 พี่ชิงตง ร้านท่านขายดิบขายดีเสียจริง

บทที่ 127 พี่ชิงตง ร้านท่านขายดิบขายดีเสียจริง

อู่เชียนเชียนรีบลากแม่เฒ่าซ่งไปข้างหน้าอย่างรอไม่ไหว ทิ้งซ่งชิงหลันและอู่ต้าหย่งให้เดินตามอยู่ด้านหลัง

แม่เฒ่าซ่งมีความสุขมากที่ได้เจออู่เชียนเชียน ก้าวขาเดินตามสาวน้อยด้วยรอยยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “ไม่ต้องห่วง พี่ชิงตงมีของไว้ให้เจ้าเลือกซื้ออยู่แล้ว”

ซ่งชิงหลันมองไปที่แผ่นหลังของคนสองคนด้านหน้าก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้

อู่ต้าหย่งกำลังมองมาที่นางก็ได้เห็นรอยยิ้มนั้นเข้าทันที

แสงของโคมไฟสาดส่องลงมากระทบบนใบหน้าสวยของหญิงสาวข้างกาย แสงนวลรับกับใบหน้าเล็ก ยิ่งเสริมให้ซ่งชิงหลันดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น และยิ่งนางกำลังยกยิ้มอย่างมีความสุขเช่นนี้ หญิงสาวยิ่งงดงามอ่อนหวานราวกับดอกกล้วยไม้ล้ำค่า หัวใจของอู่ต้าหย่งพองโต ไม่ต่างอะไรกับพืชพรรณที่ผลิดอกออกใบในช่วงฤดูใบไม้ผลิ

เจ้าหน้าที่หนุ่มร่างสูงหัวเราะออกมาโดยไม่ทันรู้ตัว

อยู่ ๆ ก็เกิดความคิดเห็นแก่ตัวขึ้นมาในหัวของเขา หากเขาได้เป็นเจ้าของรอยยิ้มงดงามนี้ จับจองไว้เชยชมตลอดเวลาจะสุขใจเพียงใดกัน

ซ่งชิงหลันเองก็รู้สึกได้ถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของอู่ต้าหย่ง นางผินหน้ามาทางเขาเล็กน้อยเป็นจังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มหัวเราะเสียงเบา

หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามขึ้น “ท่านพี่อู่ ท่านเป็นอันใดไปเจ้าคะ?”

อู่ต้าหย่งสะดุ้งตกใจ สีหน้าร้อนรนกลัวจะถูกจับได้

เขายิ้มอย่างเชื่องช้า ควานหาคำตอบในลำคอ เอ่ยออกไปอย่างตะกุกตะกัก “เอ่อ… ข้า… ข้าตลกเชียนเชียน นางดูเหมือนเด็กไม่รู้จักโต ดูแล้วเหมือนตอนยังเล็กที่ซุกซนมาก”

“นั่นเป็นบุคลิกที่แสนสดใสมีชีวิตชีวาเสียมากกว่า” ซ่งชิงหลันพยักหน้าด้วยรอยยิ้มแล้วว่าต่อ “สตรีเช่นนางมีเสน่ห์มาก ท่านย่าของข้าจึงถูกชะตาเอามาก ๆ”

ว่าจบหญิงสาวก็มองชายหนุ่มด้วยแววตาแฝงความหมายลึกซึ้งบางอย่าง

อู่ต้าหย่งไม่ได้ตอบ แต่เปลี่ยนเรื่อง “ว่าไปแล้ว ข้าไม่ได้เจอแม่นางซ่งมาพักใหญ่ ช่วงนี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

ซ่งชิงหลันนิ่งไปพักหนึ่งด้วยความสงสัยในหัว ‘เมื่อครู่เราไม่ได้คุยเรื่องอู่เชียนเชียนกันอยู่หรือ เหตุใดถึงได้กลับมาเรื่องข้าอีกแล้ว’

ตามด้วยการยกยิ้มจาง ๆ หลบสายตาของชายหนุ่ม “ข้าสบายดีเจ้าค่ะ แต่งานที่ร้านเสื้อชิงเยว่ค่อนข้างยุ่ง”

อู่ต้าหย่งมีท่าทีสนอกสนใจ “แล้วเจ้า…”

ก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดจบ ก็ถูกอู่เชียนเชียนขัดจังหวะขึ้นมา ซึ่งนางที่อยู่ห่างออกไปกำลังหันมองมาทางนี้

สาวน้อยเห็นว่าทั้งคู่ไม่เดินตามมาเสียที จึงทนรอไม่ไหวหันมาตะโกนเรียกทั้งสองคน “พวกท่านกำลังทำอันใดกันเจ้าคะ รีบตามมาเร็วเข้า!”

“เข้าใจแล้ว ข้ากำลังไป” ซ่งชิงหลันรีบตอบกลับไป

นางหันหน้ามามองอู่ต้าหย่งอีกครั้ง “ท่านพี่อู่ เร็วเข้าเถิดเจ้าค่ะ ไม่อย่างนั้นประเดี๋ยวเชียนเชียนก็คงเสียงดังอีก”

พูดจบซ่งชิงหลันก็รีบสาวเท้านำหน้าไปจับมืออีกข้างของท่านย่า

อู่ต้าหย่งจำต้องยิ้มเจื่อนเดินตามหลังอย่างช่วยไม่ได้

ไม่นานนักทุกคนก็กลับมาถึงที่แผงขายของ

เมื่อเห็นกลุ่มคนรอบ ๆ ร้าน สาวน้อยก็อดจะหันมาพูดอย่างประหลาดใจไม่ได้ “คนเยอะเหลือเกิน พี่ชิงตงไปได้ของดีใดมาขายกันเจ้าคะ”

ซ่งชิงหลันดึงนางเข้าไปทางร้านค้าแล้วพูดยิ้ม ๆ “เจ้าต้องไปดู ประเดี๋ยวจะรู้เอง”

หญิงสาวพาคุณหนูเข้าไปในร้านด้วยกัน

อู่เชียนเชียนพลันสังเกตเห็นว่าซ่งชิงหนานกำลังอุ้มซ่งชิงเยว่ไว้ในอ้อมแขน และโยกตัวกล่อมหลานสาวตัวน้อยอยู่

นางจึงรีบตรงเข้าไปหาศิษย์น้อง ยื่นมือเรียวไปตบไหล่เขาแล้วพูดขึ้นพร้อมยิ้ม “ศิษย์น้อง เจ้ากล่อมเด็กเป็นด้วยหรือ?”

ซ่งชิงเยว่ลืมตาตื่นขึ้นมา นางยังเด็กมาก ไม่ทันรู้ภาษา จึงงอแงหลังตื่นนอน หนูน้อยร้องไห้ออกมาหลังได้ยินเสียงอู่เชียนเชียน

“โอ๋ ๆ เยว่เยว่ ไม่ต้องกลัว ๆ น้าสองอยู่นี่แล้ว” ซ่งชิงหนานปลอบหลานสาวอย่างอ่อนโยน

จากนั้นก็เอ็ดอู่เชียนเชียนอย่างระอาใจ “ศิษย์พี่ ท่านโหวกเหวกเกินไปแล้วขอรับ ทำเยว่เยว่ร้องไห้ตกใจหมดเลย”

“อย่างไรกัน ข้าไม่ได้โหวกเหวกเสียหน่อย อย่ามาว่ากันนะ”

อู่เชียนเชียนมองเด็กหนุ่มกลับเขม็ง จากนั้นก็ลูบผิวอ่อนเนียนนุ่มของหนูน้อยชิงเยว่อย่างอ่อนโยนพร้อมยิ้มหวาน “เยว่เยว่ของเราชอบข้าที่สุดเลย จริงหรือไม่?”

ซ่งชิงเยว่จำอู่เชียนเชียนได้ก็หัวเราะออกมาในที่สุด “คิกคิก”

จากนั้นลูกค้าที่มาซื้อของก็ค่อย ๆ ทยอยแยกย้ายกันกลับไป

ในที่สุดซ่งชิงตงและคนอื่น ๆ ก็เริ่มจะมีเวลาว่างแล้ว

ซ่งชิงเป่ยอยากจะนอนแผ่ลงที่พื้นเสียตอนนี้ น้องเล็กเอ่ยอย่างหมดแรง “เหนื่อยมากเลยขอรับ การหาเงินนี่ไม่ง่ายเลยจริง ๆ”

“ข้ารู้สึกว่าการทำงานหาเงินนั้นน่าสนุกมาก” ใบหน้าของซ่งชิงหลินเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เขามองซ่งชิงตงอย่างสดใสแล้วพูดต่อ “พี่ชิงตง ครั้งหน้าเราขอมาช่วยท่านอีกได้หรือไม่ขอรับ”

ซ่งชิงหยวนเองก็พยักหน้าด้วยเช่นกัน มองซ่งชิงตงด้วยสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

พี่ชายลูบหัวน้องทั้งสองแล้วรับคำ “แน่นอน ต้องขอบใจพวกเจ้าด้วยที่มาช่วยข้าวันนี้”

พูดจบซ่งชิงตงก็หยิบเงินออกมา แบ่งให้ลูกพี่ลูกน้องทั้งสองและซ่งชิงเป่ย “ก่อนที่งานเทศกาลคืนนี้จะจบ พวกเจ้ารีบไปเดินเล่นซื้อของอร่อย ๆ กินกันเถิด”

ถึงอย่างไรพวกเขาทั้งสามก็ยังคงเป็นเด็ก เมื่อได้ยินว่าสามารถไปเที่ยวเล่นได้ก็ตาเป็นประกายขึ้นมา รีบรับเงินแล้วพากันวิ่งออกไปทันที

ซ่งชิงซีมองพี่ใหญ่ด้วยใบหน้าสุขุม “พี่รอง ท่านจะตามใจพวกเขาเกินไปก็ไม่ดีนะขอรับ”

ซ่งชิงตงกลับหัวเราะ หยิบเงินส่งให้น้องสามด้วยท่าทางหยอกล้อ “เจ้าก็เอาเงินไปซื้อขนมกินด้วยเสียสิ”

ในสายตาของเขา ซ่งชิงซีดูเป็นน้องชายที่โตเกินวัยเสมอ และบางครั้งก็รู้สึกราวกับว่าเป็นพี่ใหญ่เสียด้วยซ้ำ

ดังนั้นเมื่อมีโอกาสในการหยอกล้อน้องคนนี้ จึงไม่อยากจะพลาดมันไปเป็นธรรมดา

ซ่งชิงซีขมวดคิ้วแล้วปฏิเสธอย่างเคร่งขรึม “ไม่ขอรับ พี่รอง ท่านไปนั่งพักเถิด ประเดี๋ยวข้าดูแลตรงนี้ต่อแทนท่านเอง”

แม้ว่าซ่งชิงซีจะไม่ได้พูดอะไร แต่ก็รู้ดีว่าพี่ใหญ่ทำงานหนักเพียงใดในวันนี้

จึงได้แสดงความห่วงใยในรูปแบบของตัวเองออกมา

ซ่งชิงตงยอมไปพักอย่างว่าง่าย พยักหน้าตามแล้วพูดขึ้น “เอาเถิด ขอบใจที่วันนี้มาช่วยงานอย่างหนักนะ”

ซ่งชิงตงหันหลังเดินไปทางท่านพี่และคนอื่น ๆ ที่นั่งรวมกันอยู่

เขามองไปที่อู่ต้าหย่งและอู่เชียนเชียนแล้วทักทายด้วยรอยยิ้ม “ท่านพี่อู่ขอรับ เชียนเชียน อยู่ที่นี่กันหมดเลยหรือนี่?”

อู่เชียนเชียนหัวเราะออกมา “พี่ชิงตง ร้านท่านขายดิบขายดีเสียจริง ของดี ๆ น่าจะขายหมดไปแล้วเป็นแน่”

“ไม่นะ ของดี ๆ ยังมีอยู่อีก อยากไปดูหรือไม่ เผื่อเจอที่ถูกใจ”

“ไปเจ้าค่ะ” อู่เชียนเชียนดูตื่นเต้นมาก นางหันมาคว้าแขนของอู่ต้าหย่งให้เดินไปด้วยกัน

ระหว่างที่เดินก็พูดเจื้อยแจ้ว “พี่ต้าหย่ง ไปกันเถิด อาศัยช่วงที่คนน้อย ๆ ไปเลือกของดี ๆ กันดีกว่าเจ้าค่ะ”

แต่ร่างสูงกลับขัดขืนโดยไม่ทันคิด “นี่… อย่า…”

ไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ก็ถูกสาวน้อยบังคับลากแขนเข้าไปในร้านอยู่ดี

หลี่ซิ่วซิ่วส่งซ่งชิงเฉินไปถึงอ้อมอกของมารดา ขยับตัวเข้าไปใกล้หูซ่งชิงหลันแล้วกระซิบกระซาบ “พี่ชิงหลัน คุณหนูเชียนเชียนดูเหมาะกับนายท่านอู่นะเจ้าคะ”

ซ่งชิงหลันมองคนทั้งสอง แล้วหัวเราะชอบใจ “ใช่แล้ว ซิ่วซิ่ว ไปดูเรื่องสนุก ๆ ด้วยกันเถิด”

ซ่งชิงหลันและหลี่ซิ่วซิ่วก็เดินตามเข้าไปในร้านด้วยกัน