ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 128 รีบเลือกมาเถิด

บทที่ 128 รีบเลือกมาเถิด

อู่เชียนเชียนมองไปยังสินค้าที่ตั้งอยู่ด้วยความตื่นตาตื่นใจ เมื่อเห็นว่าอันนั้นสวยดีก็จะรู้สึกว่าอีกอันก็สวยไม่แพ้กัน

จึงอดไม่ได้ที่จะอุทานขึ้นมา “ว้าว… ของพวกนี้สวยมาก ไม่แปลกเลยที่สาว ๆ เหล่านั้นจะลังเลอยู่นาน พี่ชิงตง ท่านไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ”

หลี่ซิ่วซิ่วที่ฟังอยู่ก็รู้สึกภูมิใจราวกับถูกชมเสียเอง

นางพูดกับอู่เชียนเชียนอย่างกึ่งติดตลก “คุณหนูเชียนเชียน ในเมื่อท่านชอบของพวกนี้ ก็ขอให้นายท่านอู่ซื้อให้ชิ้นหนึ่งสิเจ้าคะ”

ดวงตาของสาวน้อยพลันเปล่งประกายขึ้นมาทันที จากนั้นก็เลิกคิ้วมองหลี่ซิ่วซิ่วอย่างชมเชย “เจ้าหลักแหลมมาก”

อู่เชียนเชียนหันหน้าไปมองอู่ต้าหย่ง “พี่ต้าหย่ง ท่านไม่ได้ให้ของขวัญข้ามานานแล้ว วันนี้ถึงคราวที่จะต้องเสียเงินให้ข้าแล้วเจ้าค่ะ”

ระหว่างที่พูดเช่นนั้น สายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่อู่ต้าหย่งเป็นตาเดียว

ชายหนุ่มรู้สึกว่าตัวเองราวกับเป็นสัตว์ประหลาด จึงทำได้เพียงตอบตกลงอย่างเสียไม่ได้ เอ่ยรับคำแผ่วเบา “อย่างนั้นก็รีบเลือกมาเถิด”

“ฮิ ฮิ ๆ เยี่ยมเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่เกรงใจแล้วนะเจ้าคะ เอาชิ้นไหนดีน้า”

สาวน้อยหัวเราะอย่างมีความสุขราวกับเด็กเล็กได้ลูกกวาด

นางสบตาซ่งชิงหลันและหลี่ซิ่วซิ่วพร้อมพูดต่อ “พี่ชิงหลัน ซิ่วซิ่ว มาช่วยข้าเลือกทีเถิด ควรเอาชิ้นใดดี”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “นี่เป็นของขวัญสำหรับเจ้า ให้เจ้าตัดสินใจเลือกเองจะเหมาะกว่า”

“เอาอย่างนั้นก็ได้ เช่นนั้นข้าจะเลือกเอง”

อู่เชียนเชียนมองไปรอบ ๆ และในที่สุดก็พบกับหวีไม้อันหนึ่ง

นางเอื้อมมือไปหยิบมันมา มองไปที่อู่ต้าหย่งพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า เขย่าหวีในมือไปมา “พี่ต้าหย่ง ข้าอยากได้ชิ้นนี้เจ้าค่ะ”

ทุกสายตาจับจ้องไปที่อู่ต้าหย่งอีกครั้ง

เจ้าหน้าที่หนุ่มขมวดคิ้วมองไปทางซ่งชิงหลันโดยไม่รู้ตัว

แม้ว่าจะไม่ได้รู้เรื่องชายหญิงดีนัก แต่การที่บุรุษซื้อหวีให้สตรีแฝงความหมายใดนั้นเขาย่อมรู้ดี

เพื่อไม่ให้ซ่งชิงหลันเข้าใจผิด จึงหยิบหวีในมือของเชียนเชียนขึ้นมาพิจารณา “อืม… หวีอันนี้สวยดีทีเดียว แต่ดูไม่เหมาะกับเจ้าเลยนะ”

ว่าจบก็หยิบเอากริชเล่มหนึ่งขึ้นมาแทนแล้วเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ “กริชนี่ขนาดเล็กเหมาะมือ และยังเป็นงานประณีต ควรให้เจ้าพกไว้เพื่อป้องกันตัว ข้าจะซื้อมันให้เจ้าแล้วกัน”

อู่เชียนเชียนทำหน้ามุ่ยแล้วบ่นขึ้นมา “ข้าไม่ได้อยากได้นี่เจ้าคะ ข้าไม่ชอบกริชนั่น ข้าอยากได้หวี”

“ข้าเป็นคนซื้อของขวัญให้เจ้า ดังนั้นข้าต้องเป็นคนตัดสินใจสิ”

อู่ต้าหย่งไม่มีทีท่าจะยอมให้ เอากริชเล่มนั้นยัดใส่มืออู่เชียนเชียนแล้วพูดเสียงเรียบ “รับไปเถิด อย่าเรื่องมากนัก”

ว่าจบก็หันไปทางซ่งชิงตง “ชิงตง คิดเงินได้เลย กริชนี้ราคาเท่าไร”

ในตอนนั้นเอง ซ่งชิงเป่ย ซ่งชิงหยวนและซ่งชิงหลินที่เที่ยวเล่นสักพักแล้วก็กลับมาพอดี

พวกเขาทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนั้นลงได้อย่างทันเวลา

ซ่งชิงหลันถามน้อง ๆ “เหตุใดพวกเจ้าถึงได้กลับมาเร็วนัก”

ซ่งชิงเป่ยที่ยังดูเสียดายเล็กน้อย หอบหายใจแล้วก็ตอบขึ้น “ตอนนี้เทศกาลจบแล้วขอรับ ทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้านไปหมดแล้ว”

กิจการของพวกเขาไปได้ดีทีเดียวในคืนนี้ สินค้าที่นำมาก็ขายออกไปกว่าครึ่ง

ซ่งชิงหลันมองซ่งชิงเยว่ในอ้อมแขนที่ง่วงนอนเต็มทน จากนั้นก็หันไปทางท่านย่าแล้วพูดขึ้น “ในเมื่องานเลิกแล้ว เราก็กลับบ้านกันเถิด”

จากนั้นก็หันไปพูดกับซ่งชิงตงต่อ “ชิงตง เจ้าไปส่งซิ่วซิ่วที่บ้านก่อน ตอนนี้ดึกมากแล้ว ทางกลับบ้านนางไม่ค่อยปลอดภัยสำหรับสตรีตัวคนเดียว”

ซ่งชิงตงพยักหน้า “ขอรับท่านพี่”

ซ่งชิงหลันหันหน้าไปทางอู่เชียนเชียนและอู่ต้าหย่ง “หากเช่นนั้นท่าน…”

ไม่ทันที่ซ่งชิงหลันจะพูดจบ อู่ต้าหย่งก็เอ่ยขึ้นมาก่อน “ประเดี๋ยวข้าจะพาเชียนเชียนกลับไปด้วยกัน”

ถึงอย่างไรอู่เชียนเชียนก็ยังไม่พอใจอยู่ดี

นางยังคงรู้สึกโกรธมากในตอนนี้

สาวน้อยทำหน้ามุ่ย หันไปพูดกับชายหนุ่ม “ข้าไม่กลับเจ้าค่ะ ถึงอย่างไร คืนนี้ท่านพ่อก็ไม่อยู่บ้าน ข้าจะค้างกับพี่ชิงหลัน ท่านกลับไปคนเดียวเถิดเจ้าค่ะ”

“เจ้า…” อู่ต้าหย่งไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากมองไปทางซ่งชิงหลันอย่างขอความช่วยเหลือ

ซ่งชิงหลันพยักหน้าตอบ “ท่านพี่อู่ ท่านกลับไปก่อนเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวข้าจะดูแลเชียนเชียนให้เอง”

“เอาเถิด เช่นนั้นกลับกันดี ๆ” ว่าจบอู่ต้าหย่งก็เหลือบมองอู่เชียนเชียนเล็กน้อยแล้วหันหลังกลับไป

สาวน้อยเบิกตากว้างด้วยความโกรธ ไม่คิดว่าจะถูกเขาทิ้งไว้แล้วกลับไปคนเดียวจริง ๆ

นางจ้องแผ่นหลังของชายหนุ่มด้วยความโมโหและกังวลใจไปพร้อมกัน

ซ่งชิงหลันเห็นอย่างนั้นก็เข้าใจความคิดของอู่เชียนเชียนได้ทันที

นางแตะแขนคนอายุน้อยกว่าข้างกายเบา ๆ แล้วพูดติดตลก “เจ้าไม่เปลี่ยนใจหรือ หากอยากจะไปกับเขา ตามไปตอนนี้ยังทันนะ”

“หึ! ข้าไม่เปลี่ยนใจเจ้าค่ะ” อู่เชียนเชียนตอบเสียงแข็ง “ข้าจะช่วยท่านเก็บของเอง”

ว่าจบก็หันหลังไปช่วยซ่งชิงเป่ยและคนอื่น ๆ เพื่อเก็บของจากแผงไปที่รถเข็น

นางจึงส่ายหน้าอยู่กับตัวเอง แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ระหว่างที่นางกำลังจะหันหลังกลับ ก็พลันเห็นร่างที่คุ้นตาจากระยะไกล

ซ่งชิงหลันชะงักไปครู่หนึ่ง ตามด้วยการขมวดคิ้วเล็กน้อย

แต่อู่เชียนเชียนเอ่ยเรียกขึ้นมาเสียก่อน “พี่ชิงหลัน ไปเถิด กลับบ้านกันเจ้าค่ะ”

“อ้อ…ไปสิ” ซ่งชิงหลันตอบ และเมื่อหันกลับไปทางนั้น อีกฝ่ายก็จากไปเสียแล้ว

อู่เชียนเชียนก้าวมาด้านข้าง มองไปยังทิศทางที่ซ่งชิงหลันมองไปแล้วถามอย่างสงสัย “พี่ชิงหลัน ท่านมองอันใดเจ้าคะ”

“เหมือนว่าข้าจะเห็น…” ซ่งชิงหลันตอบออกมาอย่างไม่รู้ตัว จากนั้นก็ส่ายหน้าไปมาด้วยรอยยิ้ม “ไม่มีอันใด บางทีข้าคงตาฝาดไป เรากลับกันเถิด”

เมื่อกลับถึงบ้าน ซ่งชิงเป่ยก็โห่ร้องดีใจ อยากจะทำบัวลอยสำหรับเทศกาลโคมไฟ

เขาเริ่มจุดไฟในครัว

ซ่งชิงหลันไม่ได้เข้าไปช่วย เพียงปล่อยให้น้องชายทำอะไร ๆ อยู่ในครัวด้วยตัวเอง

แต่อู่เชียนเชียนกลับสนใจการทำขนมนี้ เพราะรู้สึกว่าเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับนาง จึงได้เข้าไปช่วยซ่งชิงเป่ยด้วย

จากนั้นไม่นาน ขนมบัวลอยก็สุกพร้อมกิน พอดีกับที่ซ่งชิงตงกลับมาถึงบ้าน

ซ่งชิงหยวนและซ่งชิงหลินเองก็มากินด้วยกัน

ครอบครัวใหญ่รวมตัวกันเพื่อกินบัวลอย โต๊ะอาหารแน่นขนัดแต่ก็อบอุ่นในเวลาเดียวกัน

ส่วนคนที่ตื่นเต้นที่สุดก็คืออู่เชียนเชียน

นางมองบัวลอยที่กำลังเดือดอยู่ในหม้อ หัวเราะอย่างมีความสุข “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ทำบัวลอยกินเองในเทศกาลโคมไฟ แล้วก็ยังเป็นครั้งแรกที่ได้ฉลองกับครอบครัวใหญ่เช่นนี้ ข้ามีความสุขมากเลยเจ้าค่ะ”

ซ่งชิงเป่ยยิ้มตอบ “พี่เชียนเชียน ท่านมีความสุขได้เต็มที่เลย ขอแค่อย่ามาแย่งบัวลอยข้ากินเป็นพอ”

อู่เชียนเชียนจึงหมดความอดทน แล้วเถียงออกไป “ไม่มีทาง ข้าจะกินอีกสิบลูกเลยคอยดู”

“สิบลูกเลยหรือ ท่านเป็นหมูหรือไม่?”

“เจ้าสิหมู ครอบครัวเจ้าเป็นหมูด้วย”

“อะแฮ่ม…” ซ่งชิงหลันกระแอมขึ้นมา “เชียนเชียน อย่าพูดเช่นนั้นสิ”

“จริงด้วย” อู่เชียนเชียนชี้ไปทางซ่งชิงเป่ยทันที “แค่ซ่งชิงเป่ยเท่านั้นที่เป็นหมู”

นั่นทำให้การกินบัวลอยในค่ำคืนนี้เป็นไปอย่างสนุกสนานและดุเดือดด้วยเสียงถกเถียงกันของเด็กทั้งสอง