ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 129 มาถึงแล้วหรือ

บทที่ 129 มาถึงแล้วหรือ

อู่เชียนเชียนและซ่งชิงหลันนอนด้วยกันที่ห้องด้านหน้า

เดิมทีแม่เฒ่าซ่งจะให้อู่เชียนเชียนไปนอนในห้องตน ส่วนตนเองนอนข้างนอกกับซ่งชิงหลัน

แต่สาวน้อยรีบปฏิเสธ พร้อมบอกว่าถ้าให้นางเข้าไปนอนในห้อง นางยอมนอนข้างนอกจะดีกว่า

แม่เฒ่าซ่งไม่สามารถห้ามอะไรได้ จึงได้แต่ปล่อยให้เป็นไปตามนั้น

อู่เชียนเชียนนอนอยู่บนที่นอน ควงกริชในมือเล่นอย่างเบื่อหน่าย

ไม่แน่ใจว่าจะทำอะไรกับมันเช่นกัน แต่เมื่อยิ่งได้สัมผัสมัน ก็ยิ่งชอบกริชนี้มากขึ้น

หลังจากที่ซ่งชิงหลันออกแบบเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายเสร็จสิ้น ก็หันหน้าไปทางอู่เชียนเชียนที่ดูเหม่อลอย แล้วหยอกล้อขึ้นมา “ไหนว่าไม่ชอบกริชนี้อย่างไรเล่า เหตุใดถึงได้ไม่ยอมวางมันลงเลย”

สาวน้อยเก็บกริชเข้าไปในอกเสื้อทันที

หัวเราะออกมาอย่างโง่เขลา “ตอนนั้นก็ส่วนตอนนั้นเจ้าค่ะ ตอนนี้ข้าชอบมันแล้ว”

ซ่งชิงหลันส่ายหน้ายิ้ม ๆ “เจ้านี่ เปลี่ยนใจง่าย โลเลเหลือเกิน”

สาวน้อยยันตัวลุกขึ้นด้วยแขนข้างเดียว แล้วถามกับซ่งชิงหลัน “พี่ชิงหลัน ท่านออกแบบเสร็จแล้วหรือเจ้าคะ”

“อืม เสร็จแล้ว”

“เช่นนั้นดับเทียนแล้วมาคุยกันเถิด”

“อืม”

ซ่งชิงหลันดับเทียน แล้วไปนอนข้าง ๆ สาวน้อยบนที่นอน

ในค่ำคืนที่มืดมิด บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัด แม้แต่เสียงหายใจก็ได้ยินอย่างชัดเจน

ซ่งชิงหลันกำลังรู้สึกว่าลมหายใจของอู่เชียนเชียนทั้งยาวและหนัก นางต้องมีเรื่องค้างคาใจอะไรบางอย่าง

ในที่สุดเชียนเชียนก็เริ่มเอ่ยปากอย่างที่นางคาดเดา “พี่ชิงหลัน ท่านรู้หรือไม่ว่าเดิมทีพี่ต้าหย่งวางแผนจะไปชวนท่านมาเดินเที่ยวงานโคมไฟด้วยกันในคืนนี้”

หญิงสาวย่นคิ้วแล้วตอบเสียงเบา “อืม”

“ข้ารู้ว่าเขามีแต่ท่านในใจเสมอ”

ซ่งชิงหลันเม้มปากแน่น ไม่ได้เอ่ยอะไรกลับไป

อู่เชียนเชียนพูดต่ออีกครั้ง “ท่านรู้หรือไม่ ว่าเหตุใดข้าถึงขอให้เขาซื้อหวีให้ข้า นั่นเพราะได้ยินมาว่าการที่บุรุษซื้อหวีให้สตรีนั้น เป็นการบ่งบอกว่าอยากจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกันไปจนแก่เฒ่า แต่ผู้ชายซื่อบื้อผู้นั้นกลับไม่เข้าใจความหมายของข้าเอาเสียเลย”

ซ่งชิงหลันกะพริบตาปริบ ๆ ท่ามกลางความมืดมิด นางรู้สึกลำบากใจขึ้นมา

อู่ต้าหย่งไม่ได้ไม่เข้าใจ… แต่เป็นเพราะเข้าใจอย่างชัดเจนต่างหาก ว่าอู่เชียนเชียนต้องการอะไร จึงได้พยายามเลี่ยงมันอยู่ ด้วยการแสร้งทำเป็นไม่รู้เช่นนั้น

เฮ้อ… เด็กน้อยใสซื่อคนนี้

เมื่อคิดแบบนั้น ซ่งชิงหลันก็จับมือบางของสาวน้อยข้างกาย แล้วเอ่ยเสียงเบา “เชียนเชียน เจ้าเป็นเด็กดี ผู้ใดก็ตามที่มองข้ามเจ้า เขาเป็นคนโง่งมมาก”

“ฮิฮิฮิ…” ทันใดนั้นอู่เชียนเชียนก็หัวเราะขึ้นมา “พี่ชิงหลัน ท่านช่างปากหวานเหลือเกินเจ้าค่ะ ข้าเพียงหวังว่าวันหนึ่ง พี่ต้าหย่งจะเห็นข้าอย่างที่ท่านว่า และหันมองข้าบ้างสักครั้ง การได้ครองคู่กับเขา นั่นแหละที่ข้าต้องการ แล้วท่านเล่า”

“เอ่อ… ความจริงแล้ว ข้าเองก็ไม่ได้มีประสบการณ์เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างบุรุษสตรีเท่าไร”

“เอ๊ะ? จะเป็นไปได้อย่างไรกัน ท่านเคยแต่งงานมาแล้ว ไม่อย่างนั้นจะมีเฉินเฉินกับเยว่เยว่ได้อย่างไร?”

อันที่จริงจะว่าอย่างนั้นก็ไม่ผิดเลย เพราะความจริงแล้ว คนที่แต่งงานกับไป๋เย่หานและคลอดลูกแฝดออกมานั้นหาใช่นางไม่

แต่ซ่งชิงหลันไม่สามารถเอาความจริงนี้มาเล่าให้อู่เชียนเชียนฟังได้

จึงเพียงหัวเราะแห้ง ๆ แล้วเอ่ยตอบ “เอ่อ ข้าหมายถึง… หลังจากที่แต่งงานได้ไม่นาน ข้าก็ตั้งครรภ์ จากนั้นสามีก็ไปเป็นทหาร พวกเราจึงไม่ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันนานนัก”

“อ้อ… พี่ชิงหลัน ท่านคิดถึงสามีที่ตายไปแล้วบ้างหรือไม่เจ้าคะ”

คำถามนั้นทำให้ซ่งชิงหลันตะลึงงัน

จะให้นางรู้สึกอย่างไรได้ เพราะความจริงก็คือ นางไม่เคยได้พบหน้าเขามาก่อนด้วยซ้ำ แล้วความคิดถึงจะเกิดขึ้นได้อย่างไร

แม้ว่านางจะเป็นภรรยาเขา แต่ก็ไม่สามารถหาคำตอบได้ว่าตนรู้สึกอย่างไรกับไป๋เย่หาน เพราะไม่อาจพิสูจน์ด้วยการพบเจอเขาได้อีกแล้ว

ในตอนนั้นเอง เสียงกรนเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากข้างกาย อู่เชียนเชียนหายใจอย่างสม่ำเสมอ นางหลับไปแล้ว…

ซ่งชิงหลันถอนหายใจอย่างโล่งอก เรื่องยุ่งยากคืนนี้ผ่านไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องคิดถึงคำตอบของคำถามเหล่านี้อีกต่อไป

วันต่อมา…

หลังจากซ่งชิงหลันทำอาหารให้ซ่งชิงหนานและอู่เชียนเชียนแล้ว ทั้งสองคนก็กลับไปที่โรงฝึกจิงอู่พร้อมกัน

ส่วนนางก็ออกจากบ้านไปที่ร้านเสื้อชิงเยว่อย่างไม่เร่งรีบ

หญิงสาวไม่ค่อยได้เข้าร้านทางประตูหน้า มักจะใช้ประตูข้างเพื่อเข้าไปทำงานเสมอ

ทันทีที่เจ้าของร้านสาวเปิดประตูด้านข้างเข้าไปในร้าน หลี่ซิ่วซิ่วก็เอ่ยทักทาย ราวกับว่ากำลังรออยู่นานแล้ว

ช่างปักสาวถอนหายใจอย่างโล่งอก “พี่ชิงหลัน ในที่สุดท่านก็มาถึงแล้ว”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วอย่างสงสัย “เจ้ามีอันใดหรือ?”

“เรื่องดีมากเจ้าคะ” หลี่ซิ่วซิ่วเข้ามากอดแขนนางไว้ ตามด้วยรอยยิ้มตอบ “วันนี้คนของโรงพนันเฉียนจี้มาที่ร้าน นายหญิงเฉียนส่งพ่อบ้านใหญ่มาที่นี่ด้วยตัวเอง เพื่อขอพบท่านตั้งแต่เช้า เขากำลังรออยู่ ดูเหมือนเสื้อผ้าชุดพิเศษของเราจะถูกใจนายหญิงเฉียนมาก พี่ชิงหลัน ท่านกำลังจะได้โอกาสแล้วเจ้าค่ะ”

ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “ดูท่าทางเจ้าจะดีใจไม่น้อย”

สาวน้อยกะพริบตาปริบ ๆ แล้วถามอย่างสงสัย “แล้วท่านไม่ดีใจหรือเจ้าคะ?”

ซ่งชิงหลันยิ้ม ไม่ได้ตอบอะไร เพียงตรงเข้าไปในห้องทำงานของนาง

“พี่ชิงหลัน ท่านจะไปที่ใดกันเจ้าคะ” หลี่ซิ่วซิ่วรีบเดินตามไป “คนของนายหญิงเฉียนรออยู่ที่หน้าร้านประมาณหนึ่งชั่วยามได้แล้ว”

ซ่งชิงหลันนั่งลงแล้วเอ่ยอย่างไม่เร่งรีบ “เช่นนั้นก็ปล่อยให้รอต่อไปสักหน่อยแล้วกัน”

“ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?!” ช่างปักสาวมองอย่างประหลาดใจ

คิดว่าตนหูฝาดไป

นางนั่งลงตรงข้ามกับพี่สาวแล้วถามเสียงเบา “พี่ชิงหลัน ท่านกำลังมีแผนใดอยู่อย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”

เจ้าของร้านสาวเลิกคิ้วขึ้น “เจ้าอยากรู้หรือไม่?”

“อยากเจ้าค่ะ” หลี่ซิ่วซิ่วพยักหน้ารัว

“การที่มีคนมารอพบ แล้วรีบวิ่งไปหาทันทีมันแสดงออกถึงจุดประสงค์อย่างชัดเจน ว่าเราส่งชุดนั้นไปก็เพื่อเข้าถึงตัวพวกเขา เราต้องไม่รีบร้อนจนเกินไปนักจึงจะดูเป็นการมอบของขวัญแสดงความยินดีอย่างจริงใจ ไม่ได้ตั้งใจมอบเพื่อผลประโยชน์อื่นใด คนระดับนายท่านเฉียนย่อมมีไหวพริบไม่น้อย เขาต้องรู้ความจริงข้อนี้อยู่แน่”

“โอ้…” สาวน้อยพยักหน้าตาม “เช่นนั้นปล่อยให้เขารอต่อไปจะดีกว่า… แต่ระยะเวลาก็ควรจะ…”

ซ่งชิงหลันรีบตอบ “ใช่แล้ว ไม่ควรให้พวกเขารอนานเกินไป ไม่อย่างนั้นจะดูเป็นการไม่ให้เกียรติ เอาเถิด ถึงเวลาพอดี”

ว่าจบ ซ่งชิงหลันก็ยืนขึ้นเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เดินออกไปที่หน้าร้าน

ภายในร้านเสื้อ

เหวยหมิ่นจือรินน้ำชาให้พ่อบ้านตระกูลเฉียนเป็นครั้งที่สามแล้ว นางอธิบายด้วยรอยยิ้ม “หลันหลันของเรายุ่งมากในช่วงเทศกาลโคมไฟที่ผ่านมา เพราะอย่างนั้นนางจึงมาช้าหน่อยในวันนี้เจ้าค่ะ”

พ่อบ้านตระกูลเฉียนเองก็เป็นคนสุภาพเช่นกัน เพียงยิ้มตอบออกมา “ไม่เป็นอันใด แม่นางซ่งคงจะยุ่งกับการทำงาน ดังนั้นข้ารอก่อนได้”

ทันใดนั้นเอง ร่างบางก็เดินเข้ามาทางประตูที่เชื่อมจากด้านหลังร้าน

ทันทีที่เหอไห่หลิงเห็นนางก็หัวเราะออกมา “โอ้ ข้าเพิ่งจะพูดถึงเจ้าอยู่พอดีเชียว มาถึงแล้วหรือ”

แต่สายตาที่ส่งไปทางหลานสาวกลับแสดงความกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด

ซ่งชิงหลันก็ส่งสายตอบกลับเป็นเชิงว่าไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้

ซ่งชิงหลันเอ่ยตอบเหอไห่หลิง “มีอันใดหรือเจ้าคะ ท่านป้าสะใภ้รอง”

เหอไห่หลิงเข้าใจสิ่งที่หลานสาวต้องการจะสื่อทันที

นางผายมือไปทางผู้อาวุโสที่นั่งอยู่แล้วแนะนำขึ้น “นี่คือพ่อบ้านของตระกูลเฉียน เขามาที่นี่เพื่อขอพบเจ้า”