ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 130 เป็นคนธรรมดาที่ต่างออกไป

บทที่ 130 เป็นคนธรรมดาที่ต่างออกไป

พ่อบ้านตระกูลเฉียนลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงมาทางนี้ โค้งตัวเล็กน้อยให้ซ่งชิงหลัน พลางเอ่ยทักทาย “สวัสดีแม่นางซ่ง”

ซ่งชิงหลันไม่คาดคิดว่านายท่านเฉียนที่มีภาพลักษณ์น่าเกรงกลัวจะมีพ่อบ้านที่ดูเป็นคนสุภาพเช่นนี้

นางยิ้มตอบรับแล้วรีบพูด “ท่านพ่อบ้านใหญ่มาที่นี่ด้วยตัวเอง มีธุระสำคัญอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”

พ่อบ้านตระกูลเฉียนเอ่ยตอบ “นายหญิงของเราต้องการเชิญแม่นางซ่งไปพบปะพูดคุย ไม่แน่ใจว่าแม่นางจะสะดวกหรือไม่?”

ซ่งชิงหลันเลิกคิ้วขึ้นมาเมื่อได้ยินเช่นนั้น พ่อบ้านคนนี้มีมารยาทมาก และยังใช้คำพูดเชิญชวนอย่างนุ่มนวล ช่างน่าแปลกใจยิ่งนัก

เจ้าของร้านสาวยิ้มตอบ “ท่านพ่อบ้านใหญ่ เป็นเกียรติของข้าที่ได้รับเชิญจากนายหญิงเฉียน โปรดนำทางข้าไปเถิด”

“ดีเลย เช่นนั้นเชิญแม่นางซ่งทางนี้ขอรับ” พ่อบ้านตระกูลเฉียนผายมือออกไป

ซ่งชิงหลันเดินออกไปหน้าร้านเสื้อชิงเยว่ ก็เห็นว่ามีรถม้าหรูหราจอดเทียบอยู่

หญิงสาวจึงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหน้าไปมองพ่อบ้านที่ยืนอยู่ด้านหลัง

ผู้อาวุโสพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “แม่นางซ่ง เชิญขึ้นรถม้าขอรับ”

ซ่งชิงหลันลอบเม้มริมฝีปาก แล้วเข้าไปในรถม้าโดยเก็บอาการตื่นเต้นเอาไว้

ไม่คาดคิดเลยว่านายท่านเฉียนจะถึงขั้นส่งรถม้าคันงามมารับนางด้วยเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ ทำให้หญิงสาวทำตัวไม่ถูกพอสมควร

คฤหาสน์ตระกูลเฉียนนั้นตั้งอยู่บนถนนเฉียงเหอ

ซึ่งเป็นถนนที่อยู่ติดกับถนนหวาอัน

เหล่าขุนนางและคหบดีมักชอบสร้างคฤหาสน์ไม่ห่างจากกันมากนัก แต่ก็มีกำแพงกั้นออกจากกันอย่างสิ้นเชิง

ไม่ว่าจะเป็นยุคสมัยใด สิ่งที่ผู้คนต่างไขว่คว้าก็คืออำนาจและเงินทอง

หลังจากนั้นไม่นาน รถม้าก็หยุดลง

ซ่งชิงหลันเลิกม่านขึ้น คนขับรถม้ารออยู่ที่หน้าประตู เอาตั่งตัวเล็กมาวางรองที่พื้น ยื่นมือมาช่วยให้หญิงสาวก้าวเท้าเหยียบมันลงมาอย่างสะดวก

ซ่งชิงหลันถอนหายใจออกมาอีกครั้ง พ่อบ้านของนายท่านเฉียนช่างเป็นคนละเอียดลออมากเสียจริง

เมื่อเข้าไปภายในคฤหาสน์ ซ่งชิงหลันก็เกิดอาการประหลาดใจขึ้นมา

นางเข้าใจว่าคนร่ำรวยอย่างเจ้าของโรงพนันเฉียนจี้ จะต้องตกแต่งบ้านอย่างหรูหราสง่างาม เพื่อแสดงถึงฐานะครอบครัวที่มั่งคั่ง

แต่เมื่อเดินผ่านลานบ้านมาแล้วกลับพบเพียงการตกแต่งอย่างเรียบง่าย ดูโปร่งสบายเท่านั้น แม้แต่ต้นไม้ พืชพรรณต่าง ๆ ก็เลือกสรรมาให้แตกต่างออกไปอย่างสวยงาม แสดงถึงรสนิยมของเจ้าของบ้านอย่างดี

พ่อบ้านตระกูลเฉียนดูเหมือนว่าจะเห็นความสงสัยในแววตานาง จึงได้อธิบายเพิ่มเติม “ข้าวของที่ตกแต่งในคฤหาสน์นี้เลือกสรรอย่างพิถีพิถันโดยนายหญิงของเรา ทำให้ดูโดดเด่นต่างจากที่อื่นไม่น้อย”

ซ่งชิงหลันยิ้มจาง “เห็นได้ชัดว่านายหญิงเฉียนเป็นคนที่รู้จักเลือกอย่างมากเลยเจ้าค่ะ”

ระหว่างที่เดินไป และชื่นชมบรรยากาศรอบ ๆ หญิงสาวก็มาถึงเรือนที่เมิ่งเตี๋ยหวู่อาศัยอยู่อย่างไม่ทันรู้ตัว

เมิ่งเตี๋ยหวู่นั่งจิบชาอยู่ในห้อง เมื่อเห็นว่าซ่งชิงหลันมาแล้ว ก็วางถ้วยชาลง คลี่ยิ้มก่อนเอ่ย “เจ้ามาถึงแล้ว”

นี่เป็นครั้งที่สองที่ซ่งชิงหลันได้พบกับเมิ่งเตี๋ยหวู่

ครั้งแรกคือที่ร้านเสื้อชิงเยว่

ในตอนนั้น นายท่านเฉียนเป็นคนพานางไปที่ร้านเพื่อเลือกซื้อเสื้อผ้า

นายท่านเฉียนถามภรรยาอย่างอ่อนโยน “ภรรยา เจ้าชอบชุดใดหรือ?”

เมิ่งเตี๋ยหวู่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วตอบเพียงสั้น ๆ “สวยทั้งหมดเลยเจ้าค่ะ”

เพียงเพราะคำพูดนั้น นายท่านเฉียนจึงซื้อเสื้อผ้าที่แพงที่สุดและใหม่ล่าสุดของร้านกลับไปทั้งหมด

ความประทับใจแรกของซ่งชิงหลันที่มีต่อนายหญิงเฉียนจึงเป็นความงามและเสน่ห์ของสตรีผู้สง่างามเยือกเย็น

ตอนนี้เป็นการพบกันครั้งที่สองของทั้งคู่ ซ่งชิงหลันรู้สึกว่านายหญิงดูเป็นกันเองกับนางเสียจนรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดแปลกไป

“ยินดีที่ได้พบนายหญิงเฉียนเจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ

เมิ่งเตี๋ยหวู่ยิ้ม “เรียกนายหญิงเฉียนเช่นนี้ทำให้รู้สึกห่างเหินยิ่งนัก อย่างไรเราก็อายุเท่ากัน เรียกข้าว่าเตี๋ยหวู่เถิด”

หากไม่ได้ยินประโยคนี้และเห็นภาพตรงหน้าด้วยตาด้วยตนเอง ซ่งชิงหลันคงไม่เชื่อเลยว่านี่จะเป็นคำพูดที่ออกมาจากปากนายหญิงเฉียนจริง ๆ

เมิ่งเตี๋ยหวู่ขยับถ้วยชาแล้วเริ่มพูด “นี่เป็นชาหลงจิ่ง ไม่แน่ใจว่าเจ้าจะชอบหรือไม่”

ซ่งชิงหลันรีบตอบ “ข้าดื่มได้ทั้งหมดเลยเจ้าค่ะ”

เมื่อว่าจบนางก็ดื่มชาที่เจ้าบ้านรินให้

“ข้าเรียกเจ้าว่าชิงหลันได้หรือไม่?”

ซ่งชิงหลันตกตะลึงไปครู่หนึ่ง “เจ้าค่ะ ท่านสามารถเรียกได้ จะได้ไม่ห่างเหินกันด้วย”

เมิ่งเตี๋ยหวู่พยักหน้ายิ้ม ๆ “ข้าก็คิดเช่นนั้น ที่เชิญเจ้ามาถึงนี่วันนี้ ก็เพราะอยากจะขอบคุณเป็นการส่วนตัว ขอบคุณสำหรับชุดแสดงที่เจ้าส่งมาให้ ข้าชอบมันมาก โดยเฉพาะลายปักผีเสื้อบนนั้น สวยงามมากจริง ๆ เจ้าทำมันออกมาได้อย่างไรกัน?”

ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความสุขอย่างเปิดเผย เห็นได้ชัดว่านางชอบมันมากจริง ๆ

ซ่งชิงหลันเองก็มีความสุขที่ได้ยินเช่นนั้น “เป็นเพราะช่างปักฝีมือดีของร้านข้าเองเจ้าค่ะ”

ทันใดนั้น เมิ่งเตี๋ยหวู่ก็พูดอย่างจริงจัง “ความจริงแล้ว สิ่งที่ข้าอยากขอบคุณเจ้า คือน้ำใจที่ได้รับมาเสียมากกว่า”

ซ่งชิงหลันกระวนกระวายใจขึ้นมา มือเรียวของนางวางถ้วยชาลง สบตาเจ้าบ้านแล้วเอ่ยขึ้น “เตี๋ยหวู่ ท่านกำลังหมายถึงเรื่องใด…”

เมิ่งเตี๋ยหวู่ยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีความหมาย “ชุดระบำเป็นชุดที่หญิงสาวส่วนมากไม่ต้องการสัมผัส เพราะท้ายที่สุดแล้ว ในสายตาของผู้คน นางระบำเป็นเพียงสตรีต่ำต้อย คอยสร้างความพอใจให้แขกบุรุษ แม้ว่าจะได้โอกาสตบแต่งกับบุรุษร่ำรวยและมีอำนาจ แต่ในสายตาพวกเขา ข้าก็เป็นเพียงสตรีเต้นกินรำกิน”

ซ่งชิงหลันสังเกตเห็นความโศกเศร้าบนใบหน้างามของนาง ก็อดไม่ได้ที่จะเป็นทุกข์ตามไปด้วย

นั่นทำให้นางเข้าใจถึงท่าทางเยือกเย็นของนายหญิงเฉียนผู้นี้ได้อย่างไม่ต้องสงสัย นั่นเป็นฉากหน้าเพื่อปกป้องตนเองเท่านั้น

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วแล้วตอบเสียงเบา “พวกเขาเพียงไม่รู้อันใด ในความคิดของข้า การร่ายรำเป็นงานศิลปะอย่างหนึ่ง ไม่ควรจะมาใช้วัดว่าผู้ใดสูงผู้ใดต่ำเลยเจ้าค่ะ”

“งานศิลปะอย่างนั้นหรือ?” เมิ่งเตี๋ยหวู่ปิดปากด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “เมื่อข้าได้เห็นชุดระบำที่เจ้าออกแบบให้เมื่อคืนนี้ ก็รู้สึกได้ทันทีว่ามันถูกตีค่าด้วยสายตาที่แตกต่างออกไป เมื่อได้คุยกับเจ้าก็ยิ่งรู้สึกได้ว่าเจ้าไม่ใช่คนธรรมดาอย่างที่คิดจริง ๆ ด้วย เจ้าช่างมีจิตใจเอื้อเฟื้อกว้างขวางยิ่งกว่าบุรุษ”

“ฮ่า ๆ” ซ่งชิงหลันหัวเราะอย่างเขินอาย “เตี๋ยหวู่ นั่นมากเกินไปแล้ว ข้าเป็นเพียงคนธรรมดาที่ชอบเงินมากเท่านั้น”

“ถึงเจ้าจะเป็นคนธรรมดา แต่ก็นับว่าเป็นคนธรรมดาที่ต่างออกไปเช่นกัน”

จากนั้นหญิงสาวทั้งสองก็หัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน

เมิ่งเตี๋ยหวู่ไม่สามารถหาเหตุผลกับตนเองได้ ว่าเหตุใดจึงได้ถูกชะตากับสตรีตรงหน้านี้ยิ่งนัก โดยเฉพาะเมื่อยิ่งได้สนทนากับนาง มันสร้างบรรยากาศที่แสนผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ซ่งชิงหลันมีกลิ่นอายบางอย่างที่ทำให้คนรอบตัวอยากจะเข้าหานาง

ทันใดนั้นก็มีเสียงทุ้มดังมากจากหน้าประตู “กำลังคุยอันใดกันหรือ ท่าทางมีความสุขจนได้ยินเสียงหัวเราะมาแต่ไกลเชียว”

บุรุษร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาภายใน

ซ่งชิงหลันหรี่ตาลงทันทีเมื่อพบว่าเขาคือนายท่านเฉียน