ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 131 ตราบใดที่ภรรยาข้ามีความสุข

บทที่ 131 ตราบใดที่ภรรยาข้ามีความสุข

นายท่านเฉียนสวมชุดลำลองสีฟ้าอ่อน ทำให้ลดความเคร่งขรึมเล็กน้อย และดูเป็นมิตรมากขึ้น ต่างจากภาพลักษณ์น่าเกรงขามที่คุ้นเคยในยามปกติไปโข

เขาเดินตรงเข้ามาที่ด้านข้างของภรรยา สีหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความอ่อนโยนพร้อมเอ่ยเสียงนุ่ม “นานมากแล้วตั้งแต่เจ้ามาเมืองนี้ ที่ข้าไม่ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของเจ้า”

เมิ่งเตี๋ยหวู่ยกยิ้มแล้วมองไปที่ซ่งชิงหลัน “ก็ข้ากับชิงหลันเข้ากันได้เป็นอย่างดีนี่เจ้าคะ”

นายท่านเฉียนเองก็สบตาซ่งชิงหลันแล้วเอ่ยชม “แม่นางซ่งช่างน่าทึ่ง ชุดนักแสดงเมื่อคืนนี้ทำให้ภรรยาของข้ายิ้มออก และวันนี้เจ้ายังสามารถทำให้นางหัวเราะอย่างมีความสุข ดูเหมือนว่าข้าควรจะได้รู้จักแม่นางซ่งเสียนานแล้ว”

ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วพูดบ้าง “ไม่สายเกินไปที่จะรู้จักกันตอนนี้เจ้าค่ะ”

จากนั้นก็หันไปมองเมิ่งเตี๋ยหวู่ “หากท่านต้องการชุดระบำรูปแบบใดอีกในอนาคต สามารถบอกข้ามาได้ทันที รับรองว่าข้าจะตั้งใจออกแบบอย่างสุดฝีมือแน่”

เมิ่งเตี๋ยหวู่พยักหน้ารับ “เอาเช่นนี้ วันหน้าข้าจะไปพบเจ้าที่ร้านเสื้อชิงเยว่ดีกว่า”

เมื่อนายท่านเฉียนได้ยินดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกตื่นเต้น

ตั้งแต่มาถึงเมืองนี้ เมิ่งเตี๋ยหวู่ก็แทบไม่ยอมออกจากบ้านไปไหนทั้งนั้น

เขากังวลว่านางจะเอาแต่อุดอู้อยู่ที่นี่ จึงพยายามเกลี้ยกล่อมให้ออกไปเปิดหูเปิดตาเสียบ้าง

แต่ซ่งชิงหลันเพียงมาพูดคุยเล็กน้อย ภรรยาคนงามก็ดูสดใสขึ้นอย่างมาก

แม่นางซ่งท่าทางจะเป็นดาวนำโชคของเขาเสียจริง

คิดได้แบบนั้นนายท่านเฉียนก็หัวเราะออกมาแล้วเอ่ยกับซ่งชิงหลัน “ข้าต้องขอบคุณแม่นางซ่งด้วย สำหรับเรื่องภรรยาของข้า และอยากจะมอบเงินให้เจ้าสองเท่าสำหรับค่าเสื้อผ้าที่สวยงามเมื่อคืนนี้”

“ไม่จำเป็นเลยเจ้าค่ะ” เจ้าของร้านสาวส่ายหน้าอธิบาย “นี่เป็นไปตามกฎของร้านเรา ในวันเกิดของสมาชิกร้าน เราจะมอบของขวัญเพื่อแสดงความยินดีและแทนคำอวยพรจากร้านเรา”

“ถึงอย่างนั้นก็เถิด…” นายท่านฉียนยังคงยืนกรานที่จะมอบเงินให้

แต่เมิ่งเตี๋ยหวู่กลับจับมือเขาแล้วส่ายหน้าไปมา

นางไม่อยากให้เขาปฏิบัติกับเพื่อนใหม่ของตนเองอย่างโผงผางอย่างที่ทำกับคนอื่น ๆ

นายท่านเฉียนจึงยอมเปลี่ยนเรื่องอย่างว่าง่าย “เอาอย่างนั้นก็ได้ เราจะยอมรับน้ำใจจากเจ้า แต่ในอนาคต แม่นางซ่งมีสิ่งใดต้องการให้ข้าช่วยเหลือ เพียงบอกมา ข้ายินดีช่วยถึงที่สุด”

นั่นคือคำพูดที่ซ่งชิงหลันรอคอยอย่างที่สุด!

หญิงสาวจึงไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป “อันที่จริง… พอท่านว่าเช่นนี้แล้ว… ข้าก็มีเรื่องอยากให้ท่านช่วยเหลือเล็กน้อยเจ้าค่ะ”

ซ่งชิงหลันสบตานายท่านเฉียน

เจ้าของโรงพนันเฉียนจี้อยู่ในอาการสงบ แล้วถามด้วยรอยยิ้ม “เพียงแม่นางบอกมาเท่านั้น”

“ข้าวางแผนจะเปิดร้านอาหารของตนเอง ที่ผ่านมากำลังสำรวจทำเลร้านค้าที่น่าสนใจในเมืองหลวง แต่ก็ยังไม่ได้ที่ใดที่ถูกใจข้าเลย เห็นว่านายท่านเป็นผู้กว้างขวาง น่าจะรู้ดีว่าในเมืองหลวงแห่งนี้มีที่ใดที่เหมาะสม ท่านพอจะแนะนำให้ข้าได้บ้างหรือไม่เจ้าคะ?”

นายท่านเฉียนหรี่ตาลงเล็กน้อย ในที่สุดก็เข้าใจถึงความตั้งใจของซ่งชิงหลัน “อันที่จริงแล้ว ข้า…”

ยังไม่ทันที่สามีจะเอ่ยจบ เมิ่งเตี๋ยหวู่ก็พูดออกมาก่อน “บังเอิญเหลือเกิน ชิงหลัน เจ้าถามถูกคนแล้ว สามีข้าบังเอิญไปได้ภัตตาคารแห่งหนึ่งมาเมื่อไม่กี่วันก่อน ชื่อภัตตาคารหยิงปินที่อยู่บนถนนหย่งอันหรือเปล่านะสามี”

ระหว่างที่พูดนั้น เมิ่งเตี๋ยหวู่ก็กะพริบตามองสามี

นายท่านเฉียนมีรอยยิ้มแห้งที่ทำอะไรไม่ถูกปรากฏขึ้นบนใบหน้า แล้วพยักหน้าตาม “ถูกต้องแล้ว”

จากนั้นก็มองซ่งชิงหลัน แล้วถามต่อ “เจ้าคิดว่าภัตตาคารหยิงปินเป็นอย่างไรเล่า หากชอบข้าจะขายต่อให้แม่นาง”

ในที่สุดปลาตัวใหญ่ก็ฮุบเหยื่อแล้ว

เจ้าของร้านสาวพยายามอย่างยิ่งที่จะเก็บความตื่นเต้นดีใจเอาไว้ภายใน และพูดเสียงเบา “ภัตตาคารหยิงปิน เป็นร้านที่ได้รับความนิยมมากในเมืองหลวง ทำเลที่ตั้งก็ดี การตกแต่งภายในก็สวยงาม หากข้าสามารถซื้อที่นั่นมาได้จริง ๆ ก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาคิดเรื่องการตกแต่งภายในใหม่ แทบจะเปิดร้านได้ทันที นั่นมันเยี่ยมมาก… เพียงแต่”

เมื่อพูดเช่นนั้น ก็ขมวดคิ้วอย่างลำบากใจ “ราคาของร้านที่ดีเพียงนี้ ต้องไม่ใช่น้อย ๆ แน่ใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

เมิ่งเตี๋ยหวู่ไม่ได้รู้อะไรมากเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจ

นางย่นคิ้วหันหน้าไปมองสามี ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “สามี ภัตตาคารนั่น ท่านได้มาเท่าไร เหตุใดไม่ขายให้ชิงหลันในราคาถูกลงเสียหน่อยเล่า ข้าจะได้ไปหานางบ่อย ๆ ในอนาคต แล้วก็เลือกดูเสื้อผ้าด้วย”

นายท่านเฉียนไม่สามารถทัดทานกับความระริกระรี้ของภรรยาตนเองได้ จึงยิ้มแล้วจับมือยอดดวงใจของเขาเอาไว้ “เอาเถิด ตามที่ภรรยาว่า”

จากนั้นเขาก็หลับตาลงแล้วถอนหายใจอย่างหนักหน่วง

ชายหนุ่มลืมตาขึ้นอีกครั้ง มองซ่งชิงหลัน “ข้าให้สามพันตำลึง แม่นางว่าอย่างไร?”

สามพันตำลึง หากเทียบกับสิ่งที่ได้รับ มีใครจะไม่อยากซื้อบ้าง

เจ้าของร้านสาวยิ้มแล้วตอบรับ “ตกลงเจ้าค่ะ ต้องขอบคุณนายท่านเฉียน แต่ตอนนี้ข้าไม่ได้มีเงินมากนัก เรามาทำหนังสือสัญญาซื้อขายเป็นเรื่องเป็นราวกันไว้เถิด ข้าจะจ่ายมัดจำให้ท่านก่อนหนึ่งพันตำลึง และจะจ่ายให้ครบทั้งสามพันภายในสามเดือน ท่านว่าอย่างไรเจ้าคะ”

เจ้าบ้านเพียงโบกมือไปมา “เอาเถิด ๆ ตราบใดที่ภรรยาข้ามีความสุข อยากจะทำอันใดก็ตามใจ”

ถึงอย่างไร เขาก็มีเงินมากมายจากการทำโรงพนัน จึงไม่ได้คิดว่าร้านอาหารนั่นจะพิเศษน่าสนใจมากเท่าใด ถือว่าเป็นการสร้างมิตรภาพแก่เพื่อนของภรรยาเท่านั้น

เรื่องสำคัญคือการทำให้เมิ่งเตี๋ยหวู่มีความสุข ซึ่งไม่ว่าจะมีเงินเท่าไรก็อาจไม่สามารถซื้อหามาได้

ไม่นาน ทั้งสองก็ลงนามซื้อขายเป็นลายลักษณ์อักษรไว้

ซ่งชิงหลันเก็บหนังสือนั้นเข้าไปในอกเสื้อ แล้วพูดอย่างยินดี “หลังจากนี้อีกสามวัน ข้าจะมามอบเงินให้ท่านที่นี่ เช่นนั้นแล้ว ตอนนี้ข้าต้องขอตัวกลับไปเตรียมการที่ร้านเสียก่อนนะเจ้าคะ”

“เอาไว้พบกันอีกนะแม่นาง” นายท่านเฉียนเองก็ยืนขึ้น แล้วเดินออกมาส่งแขกด้วยตัวเอง

ทันทีที่ออกจากลานบ้านของเมิ่งเตี๋ยหวู่ ใบหน้าของนายท่านเฉียนก็กลับเรียบนิ่ง แล้วพูดกึ่งขบขันขึ้นมา “แม่นางซ่ง เจ้าไม่ธรรมดาจริง ๆ”

ซ่งชิงหลันเม้มริมฝีปากแล้วหัวเราะเสียงเบา “นายท่านเฉียน ท่านหมายความว่าอย่างไรกันเจ้าคะ”

เจ้าบ้านหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “เตี๋ยหวู่ของข้านั้นแสนเรียบง่าย นางไม่เข้าใจแผนการของเจ้า และยากที่จะหาคนมาสนิทสนมด้วย นางเพียงต้องการเพื่อนที่จริงใจ ข้าอยากให้นางมีความสุข ฉะนั้นแล้ว…”

“ข้าเองก็ถือว่านางเป็นเพื่อนข้าแล้วเช่นกันเจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันตอบอย่างหนักแน่น

แม้จะพบว่าบุรุษตรงหน้ากำลังส่งสายตาข่มขู่มาตอนนี้ นางก็ไม่ได้เกรงกลัว แล้วตอบอย่างใจเย็น “ข้าชอบเงินก็จริง แต่ข้าไม่มีวันทำร้ายผู้ใด”

ประกายแห่งความชื่นชมจึงได้สะท้อนออกมาจากดวงตาของบุรุษร่างสูง

เขาเปลี่ยนเป็นยิ้มอ่อนโยน “ข้าเห็นทุกอย่างแล้ว พวกเราสามารถเป็นเพื่อนกันได้ หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือในอนาคต เพียงบอกมาตรง ๆ ไม่จำเป็นต้องเล่นแง่ใดกันอีก”

ซ่งชิงหลันพยักหน้ารับ “เจ้าค่ะ แค่ท่านยอมรับปากเช่นนั้นก็เพียงพอแล้ว”

ระหว่างที่คุยกัน ทั้งสองก็เดินมาถึงที่หน้าทางออก

พ่อบ้านได้เตรียมรถม้าไว้รอส่งนางกลับอยู่แล้ว

ซ่งชิงหลันก้าวขึ้นไปนั่งบนนั้น และกลับไปที่ร้านเสื้อชิงเยว่อย่างมีความสุข