ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 134 ร่วมสาบาน

บทที่ 134 ร่วมสาบาน

ทันทีที่ครบกำหนดสามวัน ซ่งชิงหลันก็นำเงินหนึ่งพันตำลึงไปมอบให้ที่คฤหาสน์ตระกูลเฉียนเป็นการส่วนตัว

เมื่อเห็นเงินทั้งหมดที่หญิงสาวนำมา นายท่านเฉียนก็อดไม่ได้ที่ยิ้มอย่างชื่นชม “แม่นางซ่งนี่ช่างน่าทึ่ง คิดวิธีการขายบัตรกำนัล เพื่อหาเงินมาก่อนล่วงหน้า เป็นคนที่คิดเรื่องค้าขายได้อย่างเฉียบขาดเสียจริง”

ก่อนหน้านี้เขายังสงสัยอยู่ไม่น้อยว่านางจะรวบรวมเงินหนึ่งพันตำลึงมาให้ทันเวลาสามวันได้อย่างไร

ไม่คาดเลยว่านางจะนำวิธีแปลกใหม่น่าสนใจเช่นนี้มาใช้ จนทำให้สามารถหาเงินมัดจำมาได้ในหนึ่งวัน

เขาทำการค้าอยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้มานานหลายปี ไม่เคยพบใครที่มีความกล้าในการทำธุรกิจเช่นนางมาก่อน อีกทั้งนางยังเป็นสตรีอีกด้วย

ช่างเป็นสตรีแบบที่หาตัวจับยากเสียจริง

ซ่งชิงหลันยิ้มรับอย่างสุภาพ แล้วกล่าวตอบ “นายท่านเฉียนพูดเกินไปแล้วเจ้าค่ะ หากเทียบกับท่าน ข้ายังเป็นเพียงมือใหม่ และหวังอย่างยิ่งว่าจะได้เรียนรู้การทำธุรกิจจากท่านในอนาคตนะเจ้าคะ”

นายท่านเฉียนโบกมือไปมา “อย่ามายกยอกันนักเลย ผู้ใดก็ว่าเงินที่ข้าได้มาเป็นเงินสีดำ มีแต่คนพากันดูถูกทั้งนั้น แต่ข้าก็ไม่ชอบพวกเขาเช่นกัน เสแสร้งกันเก่งนัก แต่ก็อย่างที่บอก เจ้าแตกต่างจากคนพวกนั้นมาก”

หลังจากนั้น นายท่านเฉียนก็หรี่ตาลง พร้อมฉายแววชื่นชมบนใบหน้า มองไปยังซ่งชิงหลันด้วยรอยยิ้ม

ซ่งชิงหลันเองก็ยิ้มตอบอย่างเรียบนิ่ง “อันใดที่ท่านว่าต่างกันเจ้าคะ เราต่างทำงานหาเงินเหมือนกันทั้งนั้น”

ชายหนุ่มจึงขมวดคิ้วแล้วตอบออกไป “ถึงอย่างนั้นก็เถิด ข้าเองรู้สึกได้ว่าเจ้าพิเศษจริง ๆ หากเจ้าเป็นบุรุษ ก็อยากจะรับเป็นน้องชายร่วมสาบานเสียด้วยซ้ำ”

ไม่มีแววล้อเล่นอยู่บนใบหน้าเคร่งขรึมนั้นแม้แต่น้อย เจ้าของโรงพนันเฉียนจี้รู้สึกได้ถึงมิตรภาพลึกซึ้งจากใจที่ตนเองมีต่อซ่งชิงหลันอย่างเปี่ยมล้น

ซ่งชิงหลันเลิกคิ้วก่อนตอบ “ข้าเป็นสตรีแล้วจะไม่สามารถเป็นพี่น้องกับท่านได้อย่างนั้นหรือเจ้าคะ? สตรีกับบุรุษต่างกันที่ใดเล่า”

ชายหนุ่มไม่คาดคิดจริง ๆ ว่าจะได้พบสตรีที่โผงผาง ตรงไปตรงมาเช่นนาง

ทำเอาเขาตบโต๊ะอย่างชอบใจ “เยี่ยม จริงของเจ้า ข้ามองคนไม่ผิดไปจริง ๆ เราต่างเถรตรงด้วยกันทั้งคู่ เช่นนั้นแล้ว เราก็ดื่มสาบานเป็นพี่น้องกันเสียวันนี้เลยดีหรือไม่?”

“ย่อมได้เจ้าค่ะ ตามที่นายท่านเฉียนต้องการ” ซ่งชิงหลันพยักหน้า รับคำอย่างไม่มีทีท่าจะเปลี่ยนใจ

นายท่านเฉียนจึงสั่งเด็กรับใช้ให้ไปนำสุราชั้นเลิศที่สะสมไว้ออกมา

ทั้งสองถือสุรากันไว้คนละถ้วย จากนั้นก็ดื่มพร้อมกันรวดเดียว

นายท่านเฉียนเช็ดที่มุมปากพร้อมยิ้ม “ตั้งแต่นี้ไป เราเป็นพี่น้องกันแล้ว”

ในตอนนั้นเองเมิ่งเตี๋ยหวู่ก็เดินตามเสียงหัวเราะของสามีเข้ามาถามด้วยความสงสัย “เกิดอันใดขึ้น เหตุใดพวกท่านถึงได้ร่ำสุรากันตั้งแต่หัววันเช่นนี้เล่า”

“มีเรื่องน่ายินดีน่ะสิภรรยา” ว่าจบคนเป็นสามีก็ลุกขึ้นยืน

เดินไปข้างกายภรรยาแสนสวย จับมือของนางแล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม “ข้าเพิ่งจะสาบานเป็นพี่น้องกับชิงหลัน”

“จริงหรือนี่?” เมิ่งเตี๋ยหวู่มองทางซ่งชิงหลันอย่างใคร่รู้

หญิงสาวยกยิ้ม ลุกขึ้นยืนเช่นกัน “จริงเจ้าค่ะ พี่สะใภ้”

ใบหน้าของเมิ่งเตี๋ยหวู่พลันเต็มไปด้วยความสุข “ถ้าอย่างนั้น ข้าจะไปบอกพ่อบ้านให้สั่งคนครัวเตรียมมื้อใหญ่ เรื่องดี ๆ เช่นนี้ต้องฉลองกันเสียหน่อยแล้ว”

“ช้าก่อนเจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันหยุดนางไว้อย่างกะทันหัน

ตามด้วยท่าทางลำบากใจแล้วเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม “วันนี้ข้าต้องไปจัดการเรื่องร้านอาหารเสียก่อน เอาไว้ครั้งหน้าได้หรือไม่”

นายหญิงเฉียนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย “แต่นี่…”

สามีของนางจึงจับมือภรรยาแน่นขึ้นแล้วตบเบา ๆ “ภรรยา น้องสะใภ้ของเจ้าต้องเตรียมการอีกมากเพื่อเปิดร้านใหม่ เราควรจะสนับสนุนนาง พวกเรายังจะได้พบเจอกันอีกมากในวันหน้า ต่อไปเกรงว่าคงได้กินข้าวด้วยกันประจำจนเบื่อเชียว”

เมิ่งเตี๋ยหวู่พยักหน้าตาม “ที่สามีข้าพูดอย่างนั้นก็จริง ถ้าอย่างนั้น ไม่รบกวนเวลาเจ้าก็แล้วกัน”

นายท่านเฉียนจึงออกไปส่งน้องสาวร่วมสาบานถึงหน้าประตูด้วยตนเอง

เขามอบกุญแจภัตตาคารให้นาง แล้วพูดอย่างจริงใจ “ข้าไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้มีพี่น้องเพราะร้านอาหารแห่งนี้ ว่าไปแล้วก็ต้องขอบคุณเสิ่นว่านซาน เจ้านักพนันผู้นั้นด้วย”

ซ่งชิงหลันยิ้มตอบ “ข้าคิดว่าพวกเราต่างมีชะตาต้องกัน ต่อให้ไม่มีเสิ่นว่านซาน ที่สุดแล้วท่านพี่และท่านพี่สะใภ้ก็จะได้มาพบข้าอยู่ดี”

ชายหนุ่มพยักหน้าตาม “ข้าสั่งให้คนทำความสะอาดร้านเอาไว้แล้วก่อนหน้านี้แล้ว ถ้าขาดเหลืออันใดเพียงบอกมาเท่านั้น”

“ข้าจะไม่เกรงใจแล้วนะเจ้าคะ เรายังมีอีกเรื่องที่ต้องตกลงกัน”

“ว่ามาสิ”

ซ่งชิงหลันมองเขาอย่างจริงจังและเริ่มเอ่ย “ถึงตอนนี้ท่านจะเป็นพี่ชายข้าแล้ว แต่เงินสองพันตำลึงที่ข้าจะต้องจ่ายท่าน ยังต้องเป็นไปตามสัญญาเช่นเดิม ข้าจะหามาจ่ายให้ตามกำหนดเจ้าค่ะ”

นายท่านเฉียนตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มออกมา “เอาเถิด ตามใจเจ้า”

ซ่งชิงหลันกำลังจะกลับ แต่เพียงก้าวเข้าไปนิดหน่อย ก็ราวกับนึกอันใดบางอย่างขึ้นได้จึงหันกลับมา

“ท่านพี่ ข้ามีเรื่องที่สงสัยอยู่อีกอย่าง แต่ไม่แน่ใจว่าควรถามท่านดีหรือไม่?”

คนเป็นพี่ตบไหล่นางแล้วเอ่ย “เราครอบครัวเดียวกันแล้ว ดังนั้นสามารถพูดได้ทุกเรื่อง”

“แค่… ข้าได้ยินผู้ใดก็เรียกท่านว่านายท่านเฉียน จริง ๆ แล้วท่านมีนามว่าอันใดหรือเจ้าคะ?”

“ว่าอย่างไรนะ?” นายท่านชะงักค้าง

ไม่คิดว่าซ่งชิงหลันจะถามถึงชื่อจริงของตน

ใบหน้าพี่ชายพลันเกิดความลำบากใจขึ้นมา และดูความคิดตีกันยุ่งเหยิงแบบไร้ทางออก

ท้ายที่สุด ร่างสูงก็พรูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วพูดขึ้น “เพราะเราเป็นพี่น้องกันแล้ว ข้าก็จะไม่ปิดบังชื่อจริงต่อเจ้า ชื่อของข้าคือ….”

นายท่านขยับเข้ามาใกล้หูน้องสาว แล้วกระซิบเบา ๆ ออกมาสามคำ “เฉียนตัวตัว*[1]”

“ตัวตัว ฮ่า ๆ” หญิงสาวตะลึงงันไปชั่วขณะ อดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันทีที่ได้ยิน

นายท่านเฉียนเบิกตากว้าง เม้มริมฝีปาก มองนางแล้วเอ่ยอย่างหมดท่า “ว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นเช่นนี้”

ซ่งชิงหลันรีบปิดปากตัวเอง พยายามอย่างเต็มที่ที่จะกลั้นหัวเราะ “ไม่จริงน่าท่านพี่เฉียน ท่านป้าคิดอันใดอยู่ จึงได้ตั้งชื่อลูกชายตัวโตว่าตัวตัวเล่า”

“มันช่วยไม่ได้ ตอนเด็ก ๆ ครอบครัวข้ายากจนมาก พ่อแม่หวังให้ข้าหาเงินได้เยอะ ๆ จะได้ไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก เลยตั้งชื่อเช่นนี้ให้ข้า แต่อย่างที่เจ้ารู้สึก มันช่างเป็นชื่อที่ไม่น่าเกรงขามเอาเสียเลย ดังนั้นให้ผู้คนรู้จักข้าในนามนายท่านเฉียนก็พอแล้ว”

“นั่นสิเจ้าคะ พ่อแม่ท่านก็คงคาดหวังกับท่านเอาไว้มาก การที่ท่านมีวันนี้ได้ เท่ากับสำเร็จตามความปรารถนาของพวกเขาแล้วเจ้าค่ะ”

“ใช่… แต่น่าเสียดายที่ยามข้ามีเงินมากถึงเพียงนี้ พวกเขากลับไม่ได้อยู่ดูอีกแล้วนี่สิ” ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ “กว่าข้าจะเติบใหญ่มั่งคั่ง พวกเขาก็ทนรอไม่ไหวเสียแล้ว ดังนั้นนะชิงหลัน เจ้าต้องดูแลคนรอบกายให้ดี ใช้ชีวิตกับพวกเขาอย่างมีความสุขให้มากตั้งแต่ตอนนี้”

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ วันนี้ข้าต้องขอตัวก่อน”

นายท่านเฉียนมองน้องสาวจากไป อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างแฝงความนัย

คิดกับตัวเองว่านี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของบุคคลยิ่งใหญ่ผู้หนึ่งของเมืองหลวงแห่งนี้ในอนาคตก็เป็นได้

[1] เฉียนตัวตัว แปลว่า เงินจำนวนมาก