ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 135 ข้าฝันไปหรือเปล่า?

บทที่ 135 ข้าฝันไปหรือเปล่า?

ซ่งชิงหลันพาครอบครัวเข้ามาที่ภัตตาคารด้วยกัน และชื่นชมที่แห่งนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ซ่งชิงเป่ยวิ่งขึ้นไปที่ชั้นสองอย่างเริงร่า จากนั้นก็วิ่งลงมาด้านล่างอีกครั้ง ดวงตาของน้องเล็กเปล่งประกาย ไม่สามารถปกปิดความรู้สึกตื่นเต้นเอาไว้ได้ “ท่านพี่ ที่นี่ทั้งใหญ่โตและสวยงามมากขอรับ ไม่อยากจะเชื่อว่านี่เป็นของครอบครัวเราจริง ๆ ”

ซ่งชิงหลันเขย่ากุญแจในมือไปมา “กุญแจอยู่ในมือข้าแล้ว เจ้ายังจะต้องสงสัยอันใดอีก”

“สวรรค์ นี่ข้าฝันไปหรือไม่?”

ซ่งชิงซีส่ายหน้าไปมา และเริ่มชมร้านอย่างพินิจ

ซ่งชิงตงดูสงบมาก และเริ่มสำรวจสำหรับเตรียมทำงาน

เขาสำรวจโต๊ะ เก้าอี้ และผังของร้านอย่างตั้งใจ เมื่อพบว่าไม่มีปัญหาใดก็รู้สึกโล่งใจ

หลังจากนั้นก็เดินกลับมาคุยกับท่านพี่ “ท่านพี่ ตอนนี้ร้านเป็นของเราแล้ว ท่านมีแผนจะจัดการอย่างไรต่อขอรับ นี่เรายังต้องจ้างคนเพิ่ม และยังต้องคอยสอนงานพวกเขา…”

“เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าคิดเรื่องนั้นเอาไว้แล้ว…” ก่อนที่ซ่งชิงตงจะถามจบ ซ่งชิงหลันก็เอ่ยขัดขึ้นมา

ทันใดนั้นร่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏที่หน้าประตู “ต้องขอโทษที่มาช้า”

เมื่อเห็นว่าเป็นหลิวกุ้ยเสียที่ยืนอยู่ ทุกคนในที่นี้ยกเว้นซ่งชิงหลันต่างพากันแปลกใจ

โดยเฉพาะแม่เฒ่าซ่ง เพราะนางกังวลว่าลูกสะใภ้จะมาที่นี่เพื่อก่อเรื่องอีก จึงรีบถามอย่างไม่วางใจ “เจ้ามาทำอันใดที่นี่กัน?”

หลิวกุ้ยเสียชำเลืองตามองซ่งชิงหลันแล้วตอบ “หลันหลันบอกให้ข้ามา”

ซ่งชิงตงผงะตกใจไปในทันที หันไปถามท่านพี่อย่างไม่แน่ใจ “ท่านพี่ หมายความว่าอย่างไรขอรับ”

ซ่งชิงหลันยิ้มออกมา “ใช่แล้ว”

ซ่งชิงเป่ยขยับเข้าไปใกล้ท่านพี่อย่างรวดเร็ว ถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ท่านพี่ ข้าไม่ได้หูฝาดไปใช่หรือไม่ อาสะใภ้บอกว่าท่านเป็นคนขอให้นางมาที่นี่”

นี่พระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วหรือ ท่านพี่กับอาสะใภ้ไม่ชอบขี้หน้ากันไม่ใช่หรือ?

ในหัวของซ่งชิงซีเต็มไปด้วยความสงสัย เขาขมวดคิ้วแล้วเอ่ยขึ้น “เจ้าหูไม่ฝาด ข้าก็ได้ยินเช่นกัน”

“อันใดกัน พวกนางญาติดีกันตั้งแต่เมื่อไร”

“ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน”

เมื่อพูดเช่นนั้น สองพี่ก็มองไปทางท่านย่าที่ยืนอยู่ด้วย

แม่เฒ่าซ่งเอ่ยตอบอย่างรวดเร็ว “อย่ามามองย่า ย่าก็ไม่รู้”

ซ่งชิงหลันยังไม่ได้อธิบายอันใด เพียงเดินเข้าไปหาอาสะใภ้แล้วถามขึ้น “แล้วเรื่องที่ข้าขอเล่าเจ้าคะ”

“เรียบร้อยดี” หลิวกุ้ยเสียพยักหน้าตอบ “ข้าทำตามที่เจ้าบอกและไปติดต่อคนที่เคยทำงานที่นี่ให้กลับมา ทั้งยังบอกพวกเขาว่าจะได้เงินเพิ่ม มีบางคนที่หางานใหม่ได้แล้ว แต่ส่วนใหญ่เต็มใจจะกลับมาที่นี่ เพราะอย่างนั้น เจ้าอาจต้องหาคนใหม่เพิ่มอีกสักสองสามคน”

“ดี” ซ่งชิงหลันพยักหน้ารับแล้วพูดต่อ “อาสะใภ้ ท่านมีประสบการณ์ในการทำงานที่นี่ ดังนั้นข้าต้องรบกวนท่านให้เป็นคนดูแลเรื่องลูกจ้างคนใหม่ด้วย”

“ได้ ไม่เป็นปัญหา”

หากแต่ซ่งชิงหลันก็ถามขึ้นอย่างรวดเร็ว “แล้วพ่อครัวฟางเล่า?”

หลิวกุ้ยเสียมีสีหน้าลำบากใจ “ข้ากำลังจะพูดเรื่องนี้พอดี ข้าไปที่บ้านพ่อครัวฟางแล้ว แต่กลับไม่มีผู้ใดอยู่ที่นั่น เพื่อนบ้านบอกว่าเขากลับบ้านเกิดไปแล้ว”

“บ้านเกิดเขาอยู่ที่ใดหรือ?”

“หมู่บ้านเสี่ยวฟาง ถัดไปจากย่านหย่งเหอ”

“ได้ เช่นนั้นวันพรุ่งข้าจะเดินทางไปพบเขาด้วยตัวเอง”

ซ่งชิงหลันรู้ดีว่าจิตวิญญาณและหัวใจสำคัญของร้านอาหารคือพ่อครัวฝีมือดี

การทำร้านอาหาร จะขึ้นชื่อ มีลูกค้าหรือไม่ขึ้นอยู่กับประสบการณ์และความสามารถของคนครัวที่ต้องเลือกมาอย่างดี

อู่เชียนเชียนเคยเล่าว่านางชอบมากินอาหารที่ภัตตาคารหยิงปินเพราะอาหารอร่อย ซึ่งเป็นฝีมือของพ่อครัวฟาง ดังนั้นหากต้องการกอบกู้ร้านนี้กลับมาอีกครั้ง พ่อครัวใหญ่ย่อมต้องกลับมาด้วย

หลังจากนั้นนางก็มอบกุญแจชุดหนึ่งให้หลิวกุ้ยเสีย พลางกล่าวว่า “อาสะใภ้รอง ต่อไปนี้ท่านเป็นผู้ดูแลของร้านเราแล้ว รับกุญแจไปเถิดเจ้าค่ะ”

แม่เฒ่าซ่งตกใจมากกับการตัดสินใจของหลานสาว หรือแม้แต่อาสะใภ้เองก็ตกใจเช่นกัน

หลิวกุ้ยเสียมองกุญแจชุดนั้นด้วยความคิดหลากหลาย นางต้องการจะรับมันมา แต่ก็อายเกินกว่าจะยื่นมือออกไป

สตรีวัยกลางคนขบริมฝีปาก “หลันหลัน นี่เจ้าไว้ใจให้ข้าทำงานนี้จริง ๆ หรือ?”

ซ่งชิงหลันยัดกุญแจใส่มือนางด้วยตนเอง “ข้ารับปากกับท่านก่อนหน้านี้ว่าจะช่วยหางานใหม่ให้ ข้าซ่งชิงหลันไม่ใช่คนที่จะมาผิดคำพูดเจ้าค่ะ”

ดวงตาของหลิวกุ้ยเสียแดงก่ำขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

นางเริ่มรู้สึกผิดและละอายใจที่เคยทำเรื่องแย่ ๆ กับหลานสาวมากมายในอดีต

“หลันหลัน ข้าไม่รู้จะพูดอย่างไร ข้าเคยทำเรื่องแย่ ๆ กับเจ้าและน้องชายถึงเพียงนั้น ข้า… ข้าไม่คาดหวังว่าจะได้รับสิ่งนี้จากเจ้า…”

แม่เฒ่าซ่งก้าวเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วย “ลูกสะใภ้ อย่างไรเสียเราก็ครอบครัวเดียวกัน…”

หลิวกุ้ยเสียคว้ามือของแม่สามีแล้วสารภาพออกมา “ท่านแม่ ข้าผิดไปแล้ว ข้ารู้ตัวว่าเคยทำผิดมาก่อน จากนี้ข้าจะตั้งใจทำงานอย่างดี จะชดใช้ให้หลันหลันอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

หลิวกุ้ยเสียรู้สึกผิดชอบชั่วดีขึ้นมาแล้วจริง ๆ ในตอนนี้

นับตั้งแต่ซ่งชิงหลันตอบแทนความคับข้องใจด้วยความเมตตา เสนอจะออกค่าเล่าเรียนให้ซ่งชิงหยวนและซ่งชิงหลิน หลิวกุ้ยเสียก็เริ่มสำนึกได้

นางไม่สามารถตอบได้เลยว่าตนเองจะสามารถใจกว้างได้เท่าซ่งชิงหลันหรือไม่

“เอาเถิด ท่านอาสะใภ้ อย่างที่ท่านย่าพูด เราครอบครัวเดียวกัน” ซ่งชิงหลันจับมือนาง “เรื่องแย่ ๆ ในอดีตก็ลืมมันไปเสียเถิด”

“เอาอย่างนั้นก็ได้ เรามาเริ่มต้นกันใหม่” หลิวกุ้ยเสียยิ้มแล้วปาดน้ำตาไปด้วย

ในระหว่างนั้นเอง ซ่งชิงเฉินและซ่งชิงเยว่ในเปลก็พากันร้องไห้จ้าออกมา

ซ่งชิงหลันและคนอื่น ๆ จึงรีบเข้าไปดูเด็กแฝด

แม่เฒ่าซ่งขมวดคิ้วอย่างประหม่า “ท่าทางจะหิวกันแล้วเป็นแน่”

ซ่งชิงหลันรีบเอ่ย “เช่นนั้นเรารีบกลับบ้านไปหาอันใดให้พวกเขากินกันเถิดเจ้าค่ะ”

จากนั้นทุกคนจึงพากันกลับบ้านด้วยเกวียน

ระหว่างทางกลับบ้าน ซ่งชิงเป่ยยังมีความสงสัยอยู่มาก “ท่านพี่ เกิดอันใดขึ้นระหว่างท่านกับอาสะใภ้หรือขอรับ เหตุใดพวกท่านถึงญาติดีกันได้”

“นั่นสิ เกิดอันใดขึ้นกันแน่ หลันหลัน” ท่านย่าเองก็สงสัยเช่นกัน

ซ่งชิงหลันยิ้มตอบ “ไม่ใช่ว่าข้าใจดีกับนางอยู่ฝ่ายเดียว ความจริงแล้วที่ข้าสามารถซื้อร้านนี้มาได้ก็เป็นความดีความชอบของนางเช่นกัน”

ซ่งชิงซีคิดอันใดบางอย่างขึ้นมาได้จึงพูดขึ้น “ท่านอาสะใภ้เป็นคนปล่อยข่าวเรื่องที่เสิ่นว่านซานติดหนี้พนันหรือขอรับ”

ท่านพี่ยิ้มพร้อมพยักหน้า “ใช่แล้ว ข้ากับนางวางแผนร่วมกัน”

“อย่างนี้นี่เอง…” ซ่งชิงตงนึกขึ้นได้ทันควัน “วันนั้นที่ข้าเห็นท่านให้เงินท่านอาสะใภ้ เพราะเรื่องนี้เองหรือขอรับ ท่านพี่ ทุกอย่างเป็นหมากที่ท่านวางไว้ตั้งแต่แรกนี่เอง”

ซ่งชิงหลันเลิกคิ้วอย่างมีชัย “แน่สิ เจ้าต้องจำเอาไว้ ว่าไม่มีความสำเร็จใดได้มาเพียงเพราะโชคช่วย”