ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 140 ไปข้างนอกกับข้า

บทที่ 140 ไปข้างนอกกับข้า

หลังจากถูกพี่สาวคนโตพูดเช่นนั้น สีหน้าของไป๋ชุนหลันก็เริ่มบึ้งตึง

นางเม้มปากแล้วพูดขึ้น “พี่ใหญ่ ท่านจะเปรียบเทียบกันเช่นนั้นก็ไม่ถูก พี่เจี้ยนของเราต่างจากท่าน งานเย็บปักของท่านมันใช้ไม่ได้แล้วยังกล้าไปสมัครเป็นช่างปัก ผู้ใดจะอยากรับเข้าทำงานเล่า เหอะ”

“พี่เจี้ยนของข้าเคยเป็นพ่อครัวอยู่ในโรงเตี๊ยมและมีประสบการณ์ทำงานมาก่อน อย่างไรเสีย เขาก็เก่งพอจะไปทำงานในภัตตาคารได้”

ไป๋ชุนเฟินได้ยินก็โกรธจนตาแดงก่ำ คว้าเปลือกเมล็ดแตงโมขึ้นมาขว้างใส่น้องสาว

แล้วตะโกนเสียงดัง “นังโง่ เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอันใด งานปักของข้ามันใช้ไม่ได้อย่างไร คนพวกนั้นต่างหากที่ตาไม่ถึงเอง สามีเจ้าเถิด ทำอาหารออกมาแต่ละจาน เกรงว่าจะมีแต่หมูที่ชอบกิน”

ไป๋ชุนหลันมองกลับไปพร้อมดึงเปลือกเมล็ดแตงโมออกจากผมตนเอง

หญิงสาวเม้มริมฝีปากแล้วพูดต่อ “พี่ใหญ่ นี่ข้าพูดความจริงจะมาโกรธได้อย่างไร”

น้องสาวไม่สนใจว่าไป๋ชุนเฟินกำลังหน้าขึ้นสีด้วยความโกรธ ซ้ำยังพูดต่อไปอีก “ข้าได้ยินมาด้วย ว่าอาสะใภ้ของซ่งชิงหลันที่เคยทะเลาะกับนางยังได้เป็นถึงผู้ดูแลร้านโดยไม่ได้สนใจอดีตที่เคยบาดหมางกัน อย่างนี้นางอาจจะยอมจ้างพี่เจี้ยนจากบ้านข้า โดยไม่ได้สนใจเรื่องเก่า ๆ เช่นกัน”

เมื่อเห็นว่าไป๋ชุนหลันกำลังฝันหวานถึงความสำเร็จ ไป๋ชุนเฟินจึงผุดรอยยิ้มหยัน

และพูดต่ออย่างเย็นชา “หากไม่เชื่อก็ลองดู ของอย่างนี้ไม่เจอกับตัวพูดอันใดไปก็คงไม่เชื่อ แล้วเจ้าจะรู้สึก”

แต่ไป๋ชุนหลันกลับหัวเราะกลับมา “พี่ใหญ่ ข้าไม่มีทางเจออย่างที่ท่านเจอแน่ เอาไว้ข้าไปเจอกับตัวแล้วจะมาบอกท่านแล้วกันนะ รอฟังข่าวดีไว้เสียเถิด!”

ว่าจบนางก็เลิกคิ้วอย่างท้าทาย แล้วหันหลังเดินกลับบ้านไปหาสามีตนเอง

ทันทีที่กลับถึงบ้าน นางก็เข้าไปดึงร่างของเจี๋ยงสื่อเจี้ยนที่ยังนอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มให้ลุกขึ้นมา

ทันทีที่เขาลุกจากเตียงจู่ ๆ ก็เกิดอาการหนาวสั่นและพูดขึ้นระหว่างสวมเสื้อผ้า “เจ้าจะทำอันใด อยากให้ข้าแข็งตายหรืออย่างไร?!”

ไป๋ชุนหลันขมวดคิ้วอย่างโกรธเคือง “เอาเถิด หยุดบ่น รีบสวมเสื้อแล้วไปข้างนอกกับข้า”

“จะไปที่ใด?”

“ไปภัตตาคารหยิงปิน”

เจี๋ยงสื่อเจี้ยนตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง “ที่นั่นปิดตัวไปแล้วไม่ใช่หรือ หากจะไปกินข้าวก็เลือกที่อื่น…”

“กิน กิน กิน รู้แต่วิธีกินอย่างเดียว!” ไป๋ชุนหลันเคาะหัวเขา “เจ้าโง่หรืออย่างไร ครอบครัวเรามีเงินมากพอที่จะกินข้าวในร้านเช่นนั้นที่ใดกัน”

“แล้วเจ้าจะให้ข้าไปทำอันใดที่นั่น”

“ไปหางานน่ะสิ ถามได้”

จากนั้นไป๋ชุนหลันก็ลากสามีออกไปที่ภัตตาคารหยิงปินด้วยความตื่นเต้น

ไม่นานนักสองสามีภรรยาก็มาถึงหน้าร้าน

เมื่อมองไปยังภัตตาคารหรูหราที่ตั้งอยู่ตรงหน้า ไป๋ชุนหลันก็ขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความปีติยินดี เริ่มเพ้อฝันกับตนเองว่าสามีจะได้ทำงานมีเงินเยอะ ๆ ทุกเดือนที่นี่

เจี๋ยงสื่อเจี้ยนมีท่าทางประหม่า “ภรรยา เมื่อไรเจ้าจะลืมมันไปเสียที ข้าไม่ได้ทำงานครัวมานานมากแล้ว จะทำงานที่นี่ได้อย่างไร”

“เจ้ากลัวอันใดฮะ เจ้าเป็นคนมีฝีมือแค่ต้องกลับมาทำอีกหน่อยก็คงจะฟื้นวิชาได้ เลิกขี้ขลาดแล้วเข้าไปเสีย”

….

ภัตตาคารกำลังจะกลับมาเปิดทำการในอีกไม่ช้า หลิวกุ้ยเสียกำลังดูแลเรื่องความสะอาดและจัดข้าวของอยู่กับลูกจ้างคนอื่น ๆ จู่ ๆ ก็พบว่ามีคนเดินเข้ามาจึงรีบหันไปพูดพร้อมรอยยิ้ม “ต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะ ตอนนี้ร้านเรายังไม่เปิดอย่างเป็นทางการ หากท่านอยากรับประทานอาหารที่ร้านเราสามารถกลับมาใหม่ได้ในสองวันข้างหน้า”

ไป๋ชุนหลันยกยิ้มเดินตรงเข้าไป แล้วดันเจี๋ยงสื่อเจี้ยนให้เข้าไปใกล้หลิวกุ้ยเสีย จากนั้นเอ่ยขึ้น “เราไม่ได้มากินอาหารเจ้าค่ะ สามีของข้ามาเพื่อขอสมัครงานครัว”

หลิวกุ้ยเสียขมวดคิ้วแล้วมองสำรวจ “พวกเจ้า… เหตุใดดูหน้าคุ้น ๆ นะ”

ไป๋ชุนหลันเข้ามาจับมือหลิวกุ้ยเสียอย่างสนิทสนม แล้วตอบด้วยรอยยิ้ม “โธ่ ท่านอาสะใภ้ของหลันหลัน ข้าคือไป๋ชุนหลัน ลูกสาวคนที่สองของตระกูลไป๋เป็นพี่รองของหลันหลันอย่างไรเล่า”

หลิวกุ้ยเสียไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับซ่งชิงหลันก่อนหน้านี้ นางได้พบคนตระกูลไป๋แค่ในงานเลี้ยงแต่งงานของซ่งชิงหลันกับไป๋เย่หานเท่านั้น แล้วก็ไม่ได้พบกันอีกเลย

ดังนั้นจึงไม่สามารถจำลูกสาวคนรองของตระกูลไป๋ได้ในครั้งแรก

แต่หลังจากรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร หลิวกุ้ยเสียก็เปลี่ยนสีหน้าโดยพลัน

นางสะบัดมือของไป๋ชุนหลันออกไปอย่างเร็ว แล้วขู่ด้วยน้ำเสียงต่ำ “น้องสาว อย่าดีกว่า เราไม่ได้สนิทสนมกัน”

ใบหน้าของไป๋ชุนหลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาเช่นกัน “เอาเถิด ไม่เป็นไรถ้าเจ้าไม่อยากคุยกับข้า แต่ช่วยรีบจัดแจงให้สามีข้าได้ทำงานในครัวเสียที จะเริ่มงานได้เมื่อไหร่”

ผู้ดูแลร้านอย่างหลิวกุ้ยเสียรู้ได้ทันที ว่าคนตระกูลไป๋พวกนี้รับมือได้ยากไม่ต่างกัน จึงไม่ต้องการข้องเกี่ยวกับพวกเขา

นางรีบปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา “ต้องขอโทษด้วย เรารับผู้ช่วยพ่อครัวไปแล้วที่ร้านไม่ได้ต้องการคนเพิ่มอีก”

ไป๋ชุนหลันได้ยินเช่นนั้นก็ไม่พอใจทันที

รีบชี้หน้าหลิวกุ้ยเสียแล้วพูดขึ้น “พูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน เจ้าตั้งใจปฏิเสธเราหรือ ข้าเพิ่งได้ยินเจ้าพูดเรื่องต้องการคนครัวเพิ่มที่แผงผักเมื่อเช้านี้เอง จะหาคนได้ภายในครึ่งวันอย่างนั้นหรือ อย่ามาหลอกข้าเสียให้ยาก”

เสียงแหลมและดังลั่นของไป๋ชุนหลัน ทำให้เริ่มมีผู้คนหันมามอง

หลิวกุ้ยเสียไม่ได้อยากจะมีเรื่องด้วยตอนแรก จึงพยายามตอบอย่างใจเย็นแต่ไม่คาดว่าอีกฝ่ายจะไร้ยางอายถึงเพียงนี้ ทำให้นางอดทนไม่ไหวอีกต่อไป

ผู้ดูแลหลิวยืดอกเชิดหน้า มือเท้าเอว แล้วเอ่ยต่อ “บอกว่าข้าตั้งใจปฏิเสธใช่หรือไม่ แล้วคนตระกูลไป๋เล่า เหตุใดถึงได้กล้าแบกหน้ามาขอส่วนบุญจากหลันหลันของเราอีก เช่นนี้ไม่รู้จักอายบ้างหรือ จำคำพูดข้าไว้ให้ดีต่อให้ทั้งเมืองนี้เหลือเพียงพวกเจ้า ข้าก็ไม่มีทางจ้างคนตระกูลไป๋เข้ามาทำงานหรอก”

“นี่เจ้า… เจ้า…” ไป๋ชุนหลันโกรธจนมือสั่น

แต่นางก็ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ

นางเถียงกลับด้วยเสียงแหลมสูงกว่าเดิม “นี่เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใดกัน ไม่ใช่ทั้งเจ้าของร้านและพ่อครัวใหญ่มีสิทธิ์ใดมาบอกว่าจะไม่จ้าง”

ในตอนนั้นเองก็มีเสียงทุ้มลุ่มลึกดังมาจากด้านหลัง “แต่ข้ามีสิทธิ์”

ไป๋ชุนหลันหันกลับไปมองด้วยความสงสัย พบว่าเป็นผู้อาวุโสผมขาวและชายวัยประมาณยี่สิบที่มีดวงตาสดใส

สองพ่อลูกฟางโย่วลี่และฟางจื่ออี้มายืนอยู่หน้าร้าน

เห็นได้ชัดว่าท่าทางทรงอำนาจของพ่อครัวใหญ่ ทำให้ไป๋ชุนหลันหวาดกลัวไม่น้อย นางกะพริบตาแล้วเอ่ยถาม “ท่าน… ท่านเป็นผู้ใด เหตุใด…”

ก่อนที่ไป๋ชุนหลันจะถามจบ หลิวกุ้ยเสียก็พูดขึ้น “นี่คือพ่อครัวฟาง พ่อครัวใหญ่ของร้านเรา”

จากนั้นนางก็รีบตรงเข้าไปหาผู้อาวุโส “พ่อครัวฟาง ท่านมาถึงแล้วหรือเจ้าคะ หลันหลันบอกพวกเราว่าท่านจะมาในอีกสองวัน”

ฟางโย่วลี่ยิ้มแล้วพูดติดตลก “และข้าก็ไม่ได้คิดว่าจะมีเรื่องทันทีที่มาถึงอีกด้วย”

จากนั้นฟางโย่วลี่ก็เดินเข้าไปหาไป๋ชุนหลันและสามีของนาง ก่อนจะมองสำรวจเจี๋ยงสื่อเจี้ยนแล้วพูดขึ้น “เจ้า อยากเป็นผู้ช่วยหรือ อย่างนั้นก็ลองแสดงฝีมือมาสิ”