ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 159 ท่านคิดอย่างไรกับแบบของข้าเจ้าคะ?

บทที่ 159 ท่านคิดอย่างไรกับแบบของข้าเจ้าคะ?

วันถัดมา มีคนจากจวนท่านผู้ว่ามาจ่ายเงินสี่สิบตำลึงที่ร้านอย่างที่ป๋ายเสี่ยวม่านกล่าวไว้จริง ๆ

หลี่ซิ่วซิ่วและช่างเย็บปักคนอื่น ๆ จึงเร่งมือทำงานเพื่อจะได้ส่งชุดไปให้นางโดยเร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นกลัวว่าสตรีจอมหยิ่งผยองจะมาหาเรื่องที่ร้านได้อีก

ส่วนวันนี้ซ่งชิงหลันก็มาที่ร้านเสื้อชิงเยว่อีก และกำลังมองแบบเสื้อผ้าที่หลี่ซิ่วซิ่วเป็นคนคิดและวาดขึ้นมาอยู่ไม่ไกล

สาวน้อยเองก็อยู่ข้าง ๆ มองพี่สาวที่บ้างก็มีรอยยิ้ม บ้างก็ขมวดคิ้วมุ่น

ในที่สุดซ่งชิงหลันก็วางพู่กันลง

หลี่ซิ่วซิ่วรีบถามอย่างรวดเร็ว “ท่านคิดอย่างไรกับแบบของข้าเจ้าคะ มีจุดใดต้องแก้ไขอีกหรือไม่?”

ซ่งชิงหลันกลับถามกลับ “แล้วเจ้าเล่าคิดว่ามันเป็นอย่างไร?”

สาวน้อยประหม่าขึ้นมาทันที นางขบริมฝีปากแล้วเอ่ยเสียงเบา “ข้ารู้สึกว่ายังไม่ดีเพียงนั้นแต่ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ พี่ชิงหลัน ข้าจะพยายามให้มากกว่านี้อีก”

ซ่งชิงหลันยืนขึ้นทันที

นางเดินเข้าไปจับมือหลี่ซิ่วซิ่วแล้วพูดเบา ๆ “สิ่งที่เจ้าขาดไม่ใช่ความตั้งใจ แต่เป็นความมั่นใจต่างหากเล่า”

“เอ่อ?” หลี่ซิ่วซิ่วเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร้านด้วยความสับสน “พี่ชิงหลัน ท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?”

“ก็หมายความว่าเจ้าทำได้ดีมากแล้วน่ะสิ มากับข้าทางนี้เร็ว”

ซ่งชิงหลันว่าแล้วก็ดึงเด็กสาวมาที่โต๊ะ ชี้ไปที่แบบของหลี่ซิ่วซิ่วแล้วเริ่มอธิบาย “ดูแบบเหล่านี้สิ เห็นได้ชัดว่าเจ้าแก้ไขมันไม่หยุด อันที่จริง งานแรกที่เจ้าทำขึ้นมาก็ถือว่าดีมากแล้ว แต่เพราะความลังเลจึงได้เปลี่ยนให้มันคล้าย ๆ กับแบบที่ร้านเรามีอยู่”

หลี่ซิ่วซิ่วยิ้มอย่างเขินอาย “ไม่เคยมีสิ่งใดที่ซ่อนจากสายตาเฉียบคมของท่านได้เลยจริง ๆ เจ้าค่ะ”

“เจ้าต้องมั่นใจให้มากกว่านี้ ต่อไปก็เลิกแก้ได้แล้ว เอาตามแบบที่เจ้าต้องการ ร้านเราจะได้มีเสื้อผ้าแบบใหม่ ๆ เพิ่มขึ้นด้วย”

ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วอย่างสงสัย “เข้ามาได้เลย”

เหอไห่หลิงเปิดประตูเข้ามา

“ท่านอาสะใภ้มีอันใดหรือเจ้าคะ?”

เหอไห่หลิงเดินเข้ามาและเริ่มเข้าเรื่อง “หลันหลัน นายช่างที่ทำบ้านของเจ้าส่งคนมาบอกให้เจ้ากลับไปที่บ้านตอนนี้ ข้าก็ไม่แน่ใจว่าเกิดเหตุใดขึ้น แต่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องด่วน”

ซ่งชิงหลันได้ยินเช่นนั้นก็เครียดขึ้นมา “เจ้าค่ะ ประเดี๋ยวข้าจะรีบกลับไป”

ซ่งชิงหลันขับเกวียนมาถึงที่บ้านโดยใช้เวลาเพียงไม่นาน

บ้านหลังเก่าถูกรื้อถอนไปเจ็ดในแปดส่วนแล้ว และยังมีเพียงส่วนน้อยที่ยังรื้อไม่เรียบร้อยดี บรรดาช่างกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น

เมื่อซ่งชิงหลันเห็นภาพนั้นก็รู้สึกว่าทุกอย่างโล่งจนน่าใจหายไม่น้อย แม้แต่ต้นฉัตรจีนเก่าแก่ที่ปลูกไว้หน้าบ้านก็ถูกโค่นลงกับพื้นไปแล้ว

เมื่อเห็นว่าซ่งชิงหลันมา หลี่โก่วจือก็วางเครื่องมือในมือแล้วตรงเข้ามาหาหญิงสาวทันที “ชิงหลัน เจ้ามาแล้ว”

ซ่งชิงหลันรีบถาม “นายช่างหลี่ เหตุใดถึงได้รีบร้อนอยากพบข้าหรือเจ้าคะ มีเรื่องใดหรือไม่?”

“ใช่” หลี่โก่วจือพยักหน้า จากนั้นก็มองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวังแล้วขยิบตาให้ซ่งชิงหลัน พูดเสียงเบา “ไปคุยกันที่นั่นแล้วกัน”

เมื่อเห็นท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ เช่นนั้นนางก็ยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก

จึงได้ตามเขาไปที่มุมหนึ่ง

เมื่อมั่นใจว่าไม่มีผู้ใดเห็น หลี่โก่วจือก็หยิบเอาบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อยื่นให้ซ่งชิงหลันอย่างระมัดระวง “เจ้าดูนี่สิ”

“นี่คือ…” ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วอย่างสงสัย รับมันมาดู “จี้หยก?”

จากนั้นหัวใจของหญิงสาวพลันเต้นแรงขึ้นมา ราวกับมีฟ้าผ่าในใจนาง

นางเคยเห็นจี้ชิ้นนี้มาก่อน

มันอยู่ที่ต้นฉัตรจีนเก่าแก่ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่นางเติบโตมา

ตอนนั้นนางกลับไปที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าก็พาน้อง ๆ เล่นเกมล่าสมบัติกัน จนขุดเจอของสิ่งนี้ใต้ต้นไม้

ได้ยินว่าจี้หยกนี้ไม่ใช่ของธรรมดาทั่วไป ดูจากความสวยงามของงานแกะสลักก็รู้ได้ว่าเป็นของที่มีมูลค่ามหาศาล

ไม่มีผู้ใดสามารถหาเหตุผลในการมีอยู่ของมันได้ ว่าเหตุใดจึงมีจี้หยกอยู่ใต้ดินสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า

และเกิดอันใดกับมันหลังจากนั้น ซ่งชิงหลันก็ไม่ทราบเช่นกัน

หญิงสาวมีสีหน้ามืดมน เริ่มเอ่ยถามด้วยเสียงเบา “นายช่างหลี่ ท่านเจอมันที่ใดเจ้าคะ?”

“มันอยู่ใต้ต้นฉัตรจีนนั่น” ว่าดังนั้นก็ชี้ไปทางต้นไม้ “หลังจากที่เราโค่นมันแล้วก็วางแผนจะขุดรากมันออกมาแต่เจอจี้นี่อยู่ใต้ดิน โชคดีที่มันไม่เสียหาย ดูสิ ท่าทางจะเป็นของแพงมาก ข้ากังวลว่าเจ้าจะหามันไม่เจอเลยให้คนไปตามเจ้ามาที่นี่”

ว่ากันตามตรงแล้ว ไม่มีทางเลยที่ตระกูลซ่งจะมีของราคาแพงขนาดนี้อยู่ในบ้าน หากเป็นมรดกจากบรรพบุรุษก็ควรจะเก็บรักษามันไว้ให้ดี ไม่ใช่ฝังไว้ใต้ต้นไม้เช่นนั้น

หรือว่าท่านย่าจะอายุมากเสียจนหลงลืมเรื่องนี้ไปอย่างนั้นหรือ?

ด้วยความใคร่รู้หญิงสาวจึงมองไปที่จี้หยกอีกครั้งอย่างตั้งใจ และทันใดนั้นก็เกิดความรู้แปลก ๆ ขึ้น

จี้หยกนี่เดินทางไปหลายที่และมาอยู่ในมือนางโดยบังเอิญอีกครั้ง

ซ่งชิงหลันกำมือแน่นแล้วยิ้มจาง ๆ “ท่านย่าน่าจะฝังของชิ้นนี้ไว้ ข้าคิดว่าท่านย่าน่าจะลืมมันไปแล้ว นายช่างหลี่ข้าต้องขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะ”

หลี่โก่วจือเป็นคนดีมากจริง ๆ ที่บอกนางเรื่องนี้

เพราะความจริงแล้ว ถ้าเขาไม่บอก นางก็คงไม่มีทางได้รู้เรื่องนี้ และคงไม่มีผู้ใดรู้เสียด้วยซ้ำ

จี้หยกนี่ราคาก็ไม่ใช่น้อย ๆ ไม่ใช่ทุกคนที่เห็นแล้วจะส่งคืนเจ้าของ หากเอาไปขายก็คงได้เงินมาจำนวนมาก

หลี่โก่วจือยิ้มแล้วพูด “ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย ข้ายินดีด้วยที่หาเจอแล้ว อย่างนั้นข้าขอไปทำงานต่อก่อนแล้ว”

ว่าจบนายช่างก็หันหลังเดินกลับไปยังส่วนของบ้านที่เหลืออยู่ เพื่อทำงานรื้อถอนต่อไป

ซ่งชิงหลันเก็บจี้นั้นเอาไว้อย่างระมัดระวัง แล้วเดินออกมาจากบ้าน

ทันทีที่หญิงสาวออกจากรั้วก็ได้พบกับร่างสูงในชุดสีน้ำเงินดูสง่างาม

ซ่งชิงหลันตกใจอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย “ท่านผู้ว่า ช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่พบท่าน”

เหวยจือหล่างเดินเข้ามาหาซ่งชิงหลัน แล้วเอ่ยตอบเสียงเบา “ไม่ได้บังเอิญ ข้าตั้งใจมาหาแม่นาง”

“หืม?” ซ่งชิงหลันยิ้มอย่างสงสัย เหลือบมองไปทางด้านหลังของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว

เหวยจือหล่างเห็นท่าทางเช่นนั้นก็เอ่ยขึ้นทันที “ข้ามาคนเดียวน่ะ”

หญิงสาวหรี่ตาลงเล็กน้อยคิดว่าชายผู้นี้เป็นคนฉลาด คงไม่มาถึงนี่ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญ

“ข้าไม่คิดว่าท่านจะมาหาข้าด้วยตัวเอง มีเรื่องใดหรือเจ้าคะ?”

เหวยจือหล่างไม่ได้แสดงออกว่าอยู่ในอารมณ์ใดเพียงตอบเสียงเรียบ “ข้ามีเรื่องอยากถามแม่นางซ่งเสียหน่อย”

ซ่งชิงหลันเลิกคิ้วขึ้น “อย่างนั้นเราไปหาที่นั่งคุยกันดีกว่าเจ้าค่ะ”

เหวยจือหล่างเม้มปากก่อนรับคำ “ได้สิ”