ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 161 รู้จักดู รู้จักฟังกันแล้ว

บทที่ 161 รู้จักดู รู้จักฟังกันแล้ว

หลังแยกกับเหวยจือหล่างแล้ว ซ่งชิงหลันก็ไปที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายเพื่อดูบัญชีอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็กลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลเฉียน

ช่วงนี้กิจการต่าง ๆ เริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว ทำให้นางพอมีเวลาให้กับซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่

เด็ก ๆ เติบโตอย่างรวดเร็วในแต่ละวัน

ชั่วพริบตาพวกเขาก็เริ่มมีฟันเสียแล้ว

ก่อนกลับบ้าน นางแวะซื้อมันเผาและเจียนปิ่งที่เมิ่งเตี๋ยหวู่ชอบกินกลับไปด้วย

เมื่อกลับถึงบ้านตระกูลเฉียน ซ่งชิงหลันก็ได้ยินเสียงฝู่ฉินดังมาตั้งแต่ลานบ้าน

หญิงสาวยิ้มที่มุมปากและพอเดาได้ว่าผู้ใดเป็นคนเล่นดนตรีที่ได้ยินอยู่

“ข้ากลับมาแล้ว” ซ่งชิงหลันเปิดประตูรั้วเข้าไป

มองเข้าไปด้านในก็พบว่า เมิ่งเตี๋ยหวู่อยู่ในชุดกระโปรงลำลองทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาวนั่งดีดฝู่ฉินอยู่ที่ลานด้านหน้า ท่าทางสง่างามราวกับภาพวาด

ซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่นั่งอยู่ในเปลเล็ก ๆ ที่ไม่ห่างออกไปนัก เด็กน้อยทั้งสองฟังเสียงฝู่ฉินอย่างเคลิบเคลิ้มโยกตัวตามจังหวะเป็นระยะ ๆ ราวกับกำลังเต้นระบำ

แม่เฒ่าซ่งที่อยู่ถัดจากเด็กน้อยทั้งสอง เห็นอย่างนั้นก็หัวเราะขึ้นมาด้วยความเอ็นดู

เมิ่งเตี๋ยหวู่เห็นว่าซ่งชิงหลันกลับมาแล้วจึงหยุดเล่นดนตรี และทักทายด้วยรอยยิ้ม “ชิงหลัน เจ้ากลับมาแล้ว”

เด็กน้อยทั้งสองก็ส่งเสียทักทายด้วยเช่นกัน “อี อี ยา ยา”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตื่นเต้นที่ได้เจอมารดาหรือเพราะจู่ ๆ เสียงดนตรีก็หยุดไปอย่างกะทันหันกันแน่

ซ่งชิงหลันเดินตรงเข้าไปหยอกล้อกับลูกน้อยทั้งสองคน แล้วหันไปยิ้มให้เมิ่งเตี๋ยหวู่ “ต้องขอบคุณเฉินเฉิน เยว่เยว่ ที่ทำให้ข้าได้ฟังดนตรีไพเราะนี้ไปด้วย”

พี่สะใภ้ก้มหน้าอย่างเขินอาย มือเรียวลูบฝู่ฉินไปมา สายตาเต็มไปด้วยความรัก “ข้าไม่ได้เล่นมันมานานแล้วตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ทักษะคงไม่ได้ดีเท่าเมื่อก่อน วันนี้จู่ ๆ ก็เกิดอยากจะเล่นขึ้นมา เฉินเฉินกับเยว่เยว่ดูชอบใจมากจริง ๆ”

“ใช่แล้ว” ท่านย่าเองก็เห็นด้วย “ท่าทางเด็ก ๆ ทั้งสองเป็นคนที่มีอารมณ์สุนทรี รู้จักดูรู้จักฟังกันแล้ว น่าจะเข้าใจเรื่องจังหวะถึงได้เต้นไปตามเพลงได้”

ซ่งชิงหลันหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ “ท่านย่า พวกเขาเพิ่งจะไม่ถึงขวบ จะไปรู้เรื่องถึงเพียงนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ เพียงเพราะเพลงฟังดูไพเราะถึงได้ขยับตัวไปมาเพราะชอบใจมากกว่า”

แต่แม่เฒ่าซ่งก็ยังยืนยันในความคิดตัวเอง “ไม่ ข้าคิดว่าพวกเขาเข้าใจจริง ๆ โดยเฉพาะเยว่เยว่…”

ผู้สูงอายุก็เป็นเช่นนี้ไม่ว่าหลานน้อยทำสิ่งใดก็ดูเก่งไปหมด

ซ่งชิงหลันจึงไม่ได้ขัดอีก

แต่เมิ่งเตี๋ยหวู่กลับเห็นด้วยกับหญิงชรา “ข้าก็คิดว่าเยว่เยว่น่าจะมีพรสวรรค์เรื่องดนตรี นางน่าจะนับจังหวะได้เก่ง เอาไว้โตกว่านี้ข้าจะสอนนางเล่นฝู่ฉินบ้าง”

ซ่งชิงหลันมองทั้งคู่ที่ดูจริงจังกันมากก็ได้แต่ยิ้มออกมา “แล้วแต่ท่านเถิด ท่านพี่สะใภ้”

ผู้ใหญ่สามคนและเด็กทารกอีกสองคนร่วมวงสนทนากันที่ลานหน้าบ้านอย่างสนุกสนานตลอดทั้งบ่าย

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานฟ้าก็มืด

นายท่านเฉียนกลับมาจากทำงาน ส่วนซ่งชิงซี ซ่งชิงเป่ย ซ่งชิงหยวน และซ่งชิงหลิน ก็กลับมาจากสำนักศึกษาและกินข้าวด้วยกันกับทุกคน

ซ่งอวิ๋นเฟิงและหลิวกุ้ยเสียยังไม่กลับมา อีกอย่างต้องรอภัตตาคารปิดเสียก่อน

อาหารที่พ่อครัวประจำคฤหาสน์ตระกูลเฉียนปรุงก็รสชาติไม่เลวเช่นกัน เหล่าพี่น้องตระกูลซ่งกินอย่างเอร็ดอร่อย

จู่ ๆ นายท่านเฉียนก็มองไปทางซ่งชิงหลันที่ป้อนอาหารทารกน้อยอยู่ แล้วนึกบางอย่างขึ้นได้จึงเริ่มเอ่ยถาม “ชิงหลัน บ้านของเจ้าเป็นอย่างไรบ้างตอนนี้”

ซ่งชิงหลันเช็ดริมฝีปากให้ซ่งซิงเยว่แล้วเอ่ยตอบ “วันนี้ข้าไปที่นั่นมา เห็นว่าบ้านหลังเดิมรื้อถอนใกล้เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ น่าจะเริ่มสร้างบ้านหลังใหม่ในสองวันนี้”

นายท่านเฉียนพยักหน้าตาม “ถือว่าคืบหน้าเร็วดี หากมีสิ่งใดขาดเหลือหรือต้องการให้ข้าช่วยก็บอกมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ”

เมิ่งเตี๋ยหวู่ที่อยู่ข้างกันมีท่าทีไม่พอใจเล็กน้อย “เหตุใดถึงได้ถามเหมือนเร่งเร้าเช่นนี้เล่าเจ้าคะ อย่างกับว่าท่านอยากให้ทุกคนกลับบ้านไปเร็ว ๆ”

นายหญิงเฉียนเริ่มคุ้นเคยกับบ้านที่แสนมีชีวิตชีวาเช่นนี้เสียแล้ว เพียงคิดว่าตระกูลซ่งจะต้องกลับบ้านก็รู้สึกใจหายขึ้นมา

นายท่านเฉียนไม่ได้คิดว่าภรรยาจะเข้าใจไปเช่นนั้น จึงตัวแข็งมองนางอย่างเสียใจ “โธ่ภรรยา นั่นไม่ใช่ที่ข้าหมายถึงเสียหน่อย เหตุใดถึงคิดเช่นนั้น?”

ซ่งชิงเป่ยเอ่ยขึ้นทันที “พอคิดว่าตอนนี้บ้านที่เราเคยอยู่ถูกรื้อไป ก็อดใจหายไม่ได้ขอรับ”

ซ่งชิงซีพยักหน้าตอบเบา ๆ “ใช่ อย่างไรก็เป็นบ้านที่เราเติบโตมานี่”

ในทางกลับกัน ซ่งชิงหลินกลับมีความคิดแปลกประหลาด ก็รีบพูดขึ้น “ท่านพี่ บ้านเราจะเหมือนในนิทานหรือไม่ขอรับ ที่พอรื้อออกขุดลงไปใต้ดินแล้วเจอทรัพย์สมบัติมากมาย หรือความจริงที่ว่าบรรพบุรุษของเราเป็นมหาเศรษฐี”

หลังพูดจบซ่งชิงหลินก็ยังคงเหม่อลอย จมอยู่ในจินตนาการของตนเอง

แต่นางกลับชะงักมือจากอาหารไปพักหนึ่ง

คำพูดของซ่งชิงหลินทำให้นางนึกถึงจี้หยกนั่น หรือว่ามันอาจจะเป็น….

ทันใดนั้นพี่ชายอย่างซ่งชิงหยวนก็เอาตะเกียบเคาะหัวน้องชายเบา ๆ ตามด้วยการเอ็ดขึ้น “คิดเพ้อเจ้อ เจ้าคิดว่าเราจะได้สิ่งใดมาง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ? ถ้าอยากมีสมบัติเยอะ ๆ ก็ต้องตั้งใจหามาเองสิ”

น้องเล็กหน้าบึ้งแล้วบ่นออกมา “ข้าเพียงพูดเล่นเอง เหตุใดต้องจริงจัง”

ท่านย่าจึงต้องเริ่มห้ามทัพ “พวกเจ้าอย่าคิดเช่นนั้นเลย ตั้งแต่ย่าแต่งเข้าตระกูลซ่งมา บ้านเราก็มีเพียงบ้านหลังเก่าที่เป็นสมบัติ ต่อให้ขุดลงไปลึกเพียงใดก็ไม่มีอันใดอยู่ในนั้นหรอก รีบกินข้าวเถิด”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วระหว่างฟังเรื่องนั้น

หลังอาหารเย็นนางก็จัดการอาบน้ำให้ลูกน้อยทั้งสอง เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ทั้งคู่ และกล่อมหนูน้อยเข้านอน

แม่เฒ่าซ่งอยู่ข้าง ๆ มองเหลนน้อยหลับสนิทก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา “เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน ย่ายังรู้สึกว่าวันที่เจ้ากับลูก ๆ กลับมาจากบ้านตระกูลไป๋เพิ่งจะไม่นานนี้เอง แต่ดูสิ เจ้าตัวเล็กทั้งสองโตขนาดนี้แล้ว ตอนนั้นย่ายังห่วงอยู่เลย ว่าตระกูลยากจนของเราจะเลี้ยงพวกเขาอย่างไรให้เติบโตอย่างดี”

ซ่งชิงหลันคลี่ยิ้มแล้วเอ่ยตอบด้วยดวงตาประกาย “ตอนนี้ไม่ต้องห่วงแล้วเจ้าค่ะ”

แม่เฒ่าซ่งจับมือหลานสาวแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง “หลันหลัน พวกเราโชคดีที่มีเจ้า…”

เป็นคำขอบคุณที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง

ทั้งแม่เฒ่าซ่งและนางต่างก็เข้าใจตรงกัน

จู่ ๆ ซ่งชิงหลันก็ถามขึ้นอย่างแนบเนียน “ท่านย่าเจ้าคะ บ้านเราไม่มีสมบัติใดเลยจริง ๆ ใช่หรือไม่?”

หลังจากเอ่ยถามก็สังเกตอาการของหญิงชราอย่างตั้งใจ

แม่เฒ่าซ่งโบกมือไปมา “เจ้าเองก็คิดอย่างน้องชายอย่างนั้นหรือ ถ้าเรามีเช่นนั้นจริง เหตุใดทนอยู่อย่างยากจนมาตั้งนานเล่า”

“ก็…อาจจะมีของตกทอดจากบรรพบุรุษที่ท่านย่าลืมมันไป”

“ของตกทอดหรือ?” แม่เฒ่าซ่งครุ่นคิด จากนั้นก็ราวกับว่าจะคิดอันใดขึ้นมาได้ จึงเอ่ยปากด้วยความตื่นเต้น “น่าจะมีอยู่”