ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 163 ช่วยชีวิต

บทที่ 163 ช่วยชีวิต

ตอนนั้นเอง ผู้คนที่ผ่านไปมาเริ่มมีอาการตื่นตระหนก

เพราะมีม้าตัวหนึ่งที่ไม่แน่ใจว่าหลุดมาจากที่ใด กำลังวิ่งมาอย่างรวดเร็วไปตามถนนด้วยอาการพยศอย่างน่ากลัว

แผงลอยตามถนนได้รับความเสียหาย ผู้คนก็วิ่งหนีกันจ้าละหวั่น

“หนีเร็ว!”

“รีบหนีก่อน อย่ามัวเก็บของ ชีวิตสำคัญกว่า”

เมื่อเห็นว่ามีม้าพยศตรงมาทางนี้ เจ้าของร้านซาลาเปาเนื้อก็หยุดขายของแล้ววิ่งหนี

อู่เชียนเชียนเองก็กำลังจะวิ่งหลบเช่นกัน แต่กลับเหลือบไปเห็นชายรูปร่างผอมบางคนหนึ่งที่มาจากฝั่งตรงข้าม และดูเหมือนเขาจะไม่ได้สังเกตถึงอันตรายที่กำลังจะเข้ามาเลยแม้แต่น้อย

ทั้งถนนว่างเปล่า ชายคนนั้นเดินอยู่คนเดียวโดยที่เจ้าม้าพยศก็ใกล้เข้ามา เกือกของมันกำลังจะเตะเข้าอยู่แล้ว

ผู้คนเห็นเหตุการณ์เช่นนั้นก็พากันอ้าปากค้างและเหงื่อตกด้วยความหวาดเสียว

“ให้ตาย!”

“เขาหูหนวกหรืออย่างไร เหตุใดไม่รู้ว่าม้ากำลังวิ่งมาทางนี้”

“ถึงหูหนวกก็ไม่น่าจะตาบอด ท่านไม่เห็นหรือว่าเขาดูปกติ”

“ตายแน่ อย่างนั้นไม่น่ารอด ถ้าถูกเตะเข้ามีหวังไม่ตายก็พิการได้เลย”

“น่าเสียดาย… บุรุษผู้นั้นดูท่าทางหล่อเหลาไม่น้อย…”

…

เสียงของผู้คนรอบข้างดังเข้าหูอู่เชียนเชียน

ในฐานะคนที่ได้เรียนรู้การต่อสู้มานาน นางจึงถูกสั่งสอนให้คอยช่วยเหลือผู้อื่นที่เดือดร้อนมาตั้งแต่เด็ก

สาวน้อยจึงตะโกนเสียงดัง “ให้ตายเถิด เจ้าคนซื่อบื้อ รนหาที่ตายหรืออย่างไร”

พูดจบร่างบางก็กระโดดตัวลอยทะยานไปด้านหน้า ผู้คนรอบ ๆ เห็นเพียงเงาสีชมพูกำลังลอยผ่านหน้าไป ไม่ทันที่พวกเขาจะเอ่ยอันใด อู่เชียนเชียนก็คว้าบุรุษท่าทางอ่อนแอผู้นั้นไว้ แล้วดึงเขาหลบม้าพยศได้อย่างเฉียดฉิว

เจ้าม้าบ้าตัวนั้นก็วิ่งผ่านทั้งสองไปอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองรอดจากการถูกม้าเตะอย่างหวุดหวิดและไม่ได้รับอันตรายใด ๆ

อู่เชียนเชียนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก มองชายที่อยู่ในอาการตกตะลึงต่อหน้านางแล้วขมวดคิ้วพูดขึ้น “เจ้าอยากตายหรืออย่างไร?”

อีกฝ่ายชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น “คือข้า… ไม่…”

ไม่ทันที่จะพูดจบ สาวน้อยก็ผลักเขาออกไปด้านข้าง มองไปทางม้าที่วิ่งหนีไปแล้วพึมพำออกมา “เรื่องเล็กน้อย ถ้าวันนี้ไม่เจอข้าเจ้าคงไม่โชคดีเช่นนี้”

หลังว่าจบนางก็ใช้วิชาตัวเบา ไล่ตามเจ้าม้านั่นไปจนทันแล้วกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังของมันได้อย่างง่ายดาย

อู่เชียนเชียนดึงสายบังเหียนอย่างแรง เจ้าม้าร้องออกมาสองสามครั้งและหมุนสะบัดตัวไปมา พยายามเหวี่ยงร่างบางให้หลุดจากหลังแต่ไม่สำเร็จ ไม่นานม้าพยศก็สงบได้

สาวน้อยยิ้มหวาน ลูบคอมันแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เด็กดี ไปกันเถิด”

ว่าจบก็ดึงบังเหียนอีกครั้ง บังคับทิศทางสัตว์ตัวใหญ่ให้ก้าวไปตามทางที่ตนต้องการอย่างง่ายดาย

คนที่หลบอยู่ค่อย ๆ ออกมาเดินที่ถนนอีกครั้ง ทั้งสองข้าทางกำลังมองทางคุณหนูเชียนเชียนด้วยความชื่นชม ราวกับนางเป็นแม่ทัพสตรีผู้กล้าหาญ

ทุกคนปรบมือโห่ร้อง “คุณหนูอู่ น่าทึ่งมากจริง ๆ”

ชายที่ได้รับความช่วยเหลือจากเชียนเชียนมองสาวน้อยบนหลังม้าที่กำลังยกยิ้มด้วยความตกตะลึง

ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนในอาภรณ์หรูหราก็วิ่งตรงเข้ามา “คุณหนูอู่ ม้าของข้าพยศมาก มันทำให้ข้าเหนื่อยแทบตาย”

อู่เชียนเชียนกระโดดลงจากอาน ยื่นสายบังเหียนให้บุรุษผู้นั้น แล้วเอ็ดพร้อมขมวดคิ้ว “ในเมื่อรู้ว่าม้าของตนยังไม่เชื่อง เหตุใดจึงไม่ผูกมันให้ดีเล่า โชคดีที่วันนี้ข้าอยู่ที่นี่ ไม่อย่างนั้นอาจมีคนตายก็ได้”

ระหว่างที่ว่าเช่นนั้น ดวงตาคู่สวยก็เหลือบมองไปทางบุรุษท่าทางอ่อนแอที่เกือบจะถูกม้าเตะผู้นั้นไปด้วย

เจ้าของม้าขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ระหว่างให้อาหารมันวันนี้มีคนงานของข้าเผลอปล่อยมันจึงได้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ต้องขอภัยทุกคนจริง ๆ”

ระหว่างที่กล่าว เขาก็มองไปรอบ ๆ ทั้งชาวบ้านและพ่อค้าแม่ขาย “ข้าจะชดใช้ความเสียหายทั้งหมดเอง เพียงบอกมาได้เลย พ่อบ้าน จัดการให้ด้วย”

หลังว่าจบ ก็หันไปทางพ่อบ้านที่อยู่ข้างกาย

พ่อบ้านไม่รอช้ารีบทำงานตามคำสั่งทันที

ชายวัยกลางคนเจ้าของม้าเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่เกือบจะถูกม้าเตะผู้นั้นทันที “น้องชาย ข้าต้องขอโทษจริง ๆ ที่ทำให้ตกใจ หากต้องการให้ชดเชยอันใดโปรดบอกมาได้เลย”

เด็กหนุ่มท่าทางอ่อนโยนเพียงยิ้มแล้วส่ายหน้าอย่างโอนอ่อน “ต้องขอบคุณคุณหนูอู่ที่ช่วยข้าเอาไว้จึงไม่ได้เป็นอันใด ทั้งหมดเป็นเพราะข้ารู้ตัวช้าไปเอง ท่านรีบนำม้ากลับไปเถิดขอรับ”

“คุณชายผู้นี้ ช่างเป็นคนจิตใจดีจริง ๆ” เจ้าของม้าอดไม่ได้ที่จะชื่นชมในความอ่อนโยน

หากเป็นผู้อื่นเจอเรื่องเช่นนี้ เก้าในสิบคนคงเรียกค่าเสียหายไปแล้ว

บุรุษผู้นั้นจึงพาม้าของตนกลับไป

ซ่งชิงหลันรีบวิ่งเข้ามาหาอู่เชียนเชียนอีกครั้ง จับมือสาวน้อยแล้วเอ่ยถามอย่างหวาดกลัว “เชียนเชียน เจ้าทำข้าใจหายหมดแล้ว”

อู่เชียนเชียนตบหน้าอกอย่างไม่ใส่ใจแล้วเอ่ยตอบ “พี่ชิงหลัน ไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ ข้าขี่ม้าอย่างชำนาญมาตั้งแต่เล็ก ม้าป่าก็ขี่มาหมดแล้ว เจ้าตัวนี้ไม่คณามือข้าหรอก อีกอย่างข้ารู้วิชาป้องกันตัวไม่มีทางบาดเจ็บได้ง่าย ๆ”

ระหว่างนั้น นางก็หันไปทางบุรุษท่าทางอ่อนแอข้างกาย “เจ้าดูอ่อนแอราวกับจะปลิวไปตามลมอยู่แล้ว เหตุใดไม่รีบหนีไปเล่าก็เห็นอยู่ว่าม้าวิ่งมา อยากตายอย่างนั้นหรือ?”

ซ่งชิงหลันรีบคว้าน้องสาวให้เข้ามาใกล้แล้วปรามขึ้น “เชียนเชียน ระวังคำพูดหน่อย”

อู่เชียนเชียนเม้มปากแล้วเอ่ยตอบ “ก็ข้าพูดความจริง เขาดูอ่อนแอมากจริง ๆ”

ซ่งชิงหลันหันไปมอง และเริ่มเปลี่ยนเรื่อง “ดูจากการแต่งกายและสำเนียงของเจ้า คงไม่ใช่คนที่นี่ใช่หรือไม่?”

คุณชายยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วตอบอย่างสุภาพ “ข้าฉูซื่อโม่วมาจากหลี่โจว เพิ่งมาถึงเมืองหลวงแห่งนี้ครั้งแรกและรู้สึกหิวมาก จึงจะมากินซาลาเปาเนื้อแต่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีม้าพยศกำลังมา ต้องขอบคุณคุณหนูอู่ที่ช่วยข้าไว้”

อู่เชียนเชียนจ้องอย่างประหลาดใจ “นี่เจ้าเกือบตายเพราะซาลาเปาเนื้ออย่างนั้นหรือ?”

ฉูซื่อโม่วหน้าแดงเล็กน้อยแล้วพูดเสียงเบา “จะว่าอย่างนั้นก็ได้ แหะ ๆ”

“เอาเถิด ข้าเองก็อยากกินซาลาเปาเนื้อเช่นกัน ไปซื้อกันเถิด”

แต่เมื่อทั้งสองไปที่แผงขายซาลาเปาด้วยกัน ก็พบว่าซาลาเปาเนื้อร้านนั้นขายหมดไปแล้ว

เจ้าของร้านเอ่ยอย่างเสียใจ “ต้องขออภัยด้วยจริง ๆ ข้าเป็นเพียงร้านเล็ก ๆ ไม่ได้เตรียมมาเยอะ ดังนั้นวันพรุ่งค่อยมาซื้อใหม่นะขอรับ”

ฉูซื่อโม่วดูเสียใจและพึมพำขึ้นมา “น่าเสียดาย ซาลาเปานี่ต้องอร่อยมากแน่”

สาวน้อยกลับตอบด้วยความขุ่นเคือง “ใช่สิ ความผิดเจ้านั้นแหละ ข้าอดกินซาลาเปาเนื้อเลย ไม่รู้แหละ เจ้าเป็นหนี้ซาลาเปาเนื้อข้าต้องชดใช้มาด้วย”

ซ่งชิงหลันเห็นว่าทั้งสองท่าทางจะเป็นพวกชอบของอร่อยเหมือนกัน จึงเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ “เอาเถิด ในเมื่อวันนี้พลาดซาลาเปาเนื้อแล้ว ข้าจะพาพวกเจ้าไปกินอย่างอื่นที่อร่อย ๆ แทนแล้วกัน”