ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 168 ไปรวมพลที่ชายแดนในเดือนหน้า

บทที่ 168 ไปรวมพลที่ชายแดนในเดือนหน้า

ทว่าอู่ต้าหย่งกำลังพุ่งความสนใจไปที่ซ่งชิงหลัน จนไม่ทันได้เห็นว่าศิษย์พี่กำลังขยิบตาให้ตนเอง

อู่ต้าก่านอับจนหนทาง ลอบส่ายหน้ากับตัวเองให้ชายหนุ่มคลั่งรักผู้นี้ จึงจำต้องเดินเข้าไปใกล้ คว้าแขนอู่ต้าหย่งมาด้วยกัน “ศิษย์น้อง เราสองคนไม่ได้ดื่มชาด้วยกันเสียนาน เราไปดื่มชากันดีหรือไม่ ที่บ้านข้าเป็นไร?”

“ศิษย์พี่ คือข้า…”

ก่อนที่อู่ต้าหย่งจะเอ่ยปฏิเสธ อู่ต้าก่านก็ลากแขนเขาออกไป “ไปเถิด ข้าต้มน้ำรอเจ้าไว้แล้ว”

ซ่งชิงหลันเข้าใจทันทีว่าอู่ต้าหย่งคิดสิ่งใดอยู่

หลังจากที่ทั้งสองคนจากไป นางก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วมองไปทางน้องชายสามที่ตัวชื้นเหงื่อ

ซ่งชิงหลันพูดขึ้นด้วยความกังวล “ดูเจ้าสิ เหงื่อไหลออกมากถึงเพียงนี้ ถึงผ่านหน้าหนาวมาแล้วแต่ลมก็ยังแรงอยู่ดี ระวังจะเป็นหวัดเอาได้”

ว่าจบก็เอาผ้าเช็ดหน้าออกมาช่วยซับเหงื่อให้เขา

ซ่งชิงหนานพลันรู้สึกอบอุ่นใจ ผู้ใดก็ว่าท่านพี่เป็นห่วงเขาดั่งมารดา หลังจากที่พ่อแม่จากไป ก็มีเพียงนางที่ดูแลน้องชายทุกคน

ท่านพี่เช็ดเหงื่อให้น้องชายและมองเขาอย่างพิจารณา

ไม่ได้เจอกันครึ่งเดือน ดูเหมือนว่าซ่งชิงหนานจะผอมลงอีกแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มเห็นสันกรามเด่นชัด เพราะมีแววจะเป็นบุรุษที่ดูคมคายเป็นทุนเดิม

หลังจากที่ซ่งชิงหลันเก็บผ้าเช็ดหน้าลงแล้ว น้องชายก็เริ่มเอ่ยขึ้น “ท่านพี่ ข้ามีเรื่องสำคัญต้องบอกท่าน”

“เอาเถิด ไหนเจ้าพูดมาสิ” ซ่งชิงหลันตอบรับเสียงเบา โดยที่นางเดาเอาไว้แล้วว่าเขาจะเอ่ยสิ่งใดออกมา

ซ่งชิงหนานถอนหายใจ แล้วเอ่ยขึ้น “ท่านพี่ ราชสำนักประกาศรับสมัครทหารเพิ่มเมื่อสองสามวันก่อน ข้าสมัครเข้าร่วมกองทัพและผ่านการคัดเลือก ต้องไปรวมพลที่ชายแดนในเดือนหน้า”

หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเบา “เดือนหน้าอย่างนั้นหรือ ยังเหลือเวลาอีกสิบกว่าวัน ข้าต้องเตรียมของให้เจ้าแล้ว ไปที่นั่นคงจะเป็นช่วงฤดูร้อน เจ้าเหงื่อออกง่าย ต้องเตรียมผ้าไปด้วย ไม่เช่นนั้นจะตัวเปียกชุ่มไปหมด แล้วก็ยังต้องเตรียมยา…”

ซ่งชิงหลันเริ่มเอานิ้วขึ้นมานับว่ายังมีสิ่งของใดขาดเหลืออยู่อีกบ้าง เพราะกลัวจะมีสิ่งใดตกหล่น

เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นของท่านพี่ ซ่งชิงหนานก็อึดอัดใจขึ้นมาเล็กน้อย “ท่านพี่…”

“ไม่เป็นไร เจ้ามีจุดมุ่งหมายของตนเอง ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไรเล่า ว่าชีวิตนี้เป็นของเจ้า สามารถเลือกทำสิ่งใดก็ได้ตามที่ใจต้องการ ข้าจะคอยสนับสนุนเจ้าเอง” ซ่งชิงหลันว่าพร้อมยิ้มกว้าง

แต่น้องชายยังคงเม้มปากอย่างกังวล “แต่ท่านย่า…”

ใช่ แม่เฒ่าซ่งอาจไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้

แม้ว่าหญิงชราจะเป็นคนใจกว้าง แต่การอยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาเป็นความสุขของนาง หากซ่งชิงหนานไปร่วมกองทัพคราวนี้ เขาอาจจะไม่สามารถกลับไปเจอหน้าตระกูลได้ง่ายเช่นเดิม ท่านย่าคงจะไม่อยากให้เขาไป

ท่านพี่ถอนหายใจแล้วตบแขนน้องชายเบา ๆ “สิ่งใดจะเกิดก็ต้องเกิด ถึงอย่างไรก็ต้องคุยกับท่านให้เรียบร้อย เรามาเลือกวันที่เหมาะสมแล้วไปบอกท่านย่าด้วยกันเถิด”

สองพี่น้องคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวันของโรงฝึก ซ่งชิงหลันจึงขอตัวกลับ

หญิงสาวเดินไปทางประตูโรงฝึกจิงอู่ แต่แล้วก็มีเสียงเรียกขึ้นเบา ๆ “แม่นางซ่ง”

ซ่งชิงหลันหันไปตามต้นเสียง เป็นอู่ต้าหย่งที่ยืนอยู่หน้าประตู

เขามองมาที่นางด้วยรอยยิ้ม ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะตั้งใจรออยู่ที่นี่นานแล้ว

หญิงสาวยิ้มตอบ และแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าเขาจงใจรอนาง “ท่านพี่อู่ ท่านจะไปแล้วหรือเจ้าคะ?”

อู่ต้าหย่งพยักหน้าตาม “ใช่ เราไปด้วยกันดีหรือไม่?”

ซ่งชิงหลันพยักหน้ารับ “เจ้าค่ะ”

ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน โดยที่นางจงใจเว้นระยะห่างจากเขา

แต่อู่ต้าหย่งก็มีความสุขมาก และเริ่มหาเรื่องคุย “ชิงหนานบอกเจ้าเกี่ยวกับเรื่องกองทัพแล้วใช่หรือไม่?”

“เขาเพิ่งบอกข้าเมื่อครู่นี่เอง แต่…” ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วเล็กน้อย “เหตุใดครั้งนี้ทุกอย่างจึงได้เร่งรีบถึงเพียงนี้เจ้าคะ เป็นไปได้หรือไม่ว่า…”

“หยุดพูดก่อน” อู่ต้าหย่งเอานิ้วแตะริมฝีปากบางของหญิงสาว แล้วเคลื่อนไหวอย่างเงียบ ๆ

จากนั้นก็มองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ข้าได้ยินมาว่าสงครามที่ตะวันตกเฉียงเหนือกำลังตึงเครียด จำเป็นต้องขอกำลังเสริมไปที่นั่น ดังนั้นทหารเกณฑ์ทั้งหมดจะต้องไปช่วยรบโดยเร็วที่สุด”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้างดงามของหญิงสาวก็เต็มไปด้วยความวิตกกังวล

เขาปลอบนางด้วยเสียงนุ่มนวล “แม่นางไม่ต้องกังวล กองแม่ทัพที่นำทหารครั้งนี้ไปยังเมืองชายแดนมาพบกับข้าแล้ว ข้าได้ฝากฝังชิงหนานกับเขาไว้ อย่างไรเสียเขาก็ช่วยดูแลชิงหนานอย่างดี”

ดวงตาของหญิงสาวเปล่งประกายขึ้นมาทันที นางรีบพูดขึ้น “ท่านพี่อู่ ข้าต้องขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ”

ชายหนุ่มเกาท้ายทอยอย่างเขินอาย ใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อย แล้วเริ่มเอ่ยเสียงเบา “ข้ายินดีมากที่ช่วยแบ่งเบาความทุกข์ให้เจ้าได้ แม่นางซ่ง อันที่จริงแล้วข้า…”

“ท่านพี่อู่ ข้าว่าข้าต้องไปทางนี้แล้วเจ้าค่ะ” ไม่ทันที่อู่ต้าหย่งจะพูดจบ ซ่งชิงหลันก็ขัดจังหวะเขา

ในเวลานี้ทั้งสองมาถึงทางแยกพอดี ซ่งชิงหลันชี้ไปที่ถนนทางซ้ายและนั่นเป็นทางไปสู่ภัตตาคารอวิ๋นหลาย ถึงเวลาที่ต้องแยกกันแล้ว

อู่ต้าหย่งนิ่งไปครู่ จากนั้นก็เข้าใจได้ทันที

เขายิ้มเจื่อน แล้วตอบรับ “เอาเถิด อย่างนั้นข้าไปก่อน แม่นางเดินทางระวังด้วย”

ว่าจบชายหนุ่มก็เดินจากไป

“ท่านพี่อู่เจ้าคะ” ซ่งชิงหลันรั้งเขาไว้อย่างกะทันหัน

อู่ต้าหย่งหยุดเดิน หันกลับมามองนางอย่างคาดหวัง “มีอันใดอีกอย่างนั้นหรือ?”

ซ่งชิงหลันพูดด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณที่ท่านช่วยดูแลตระกูลข้ามาตลอด พี่น้องของเราทุกคนเองก็รู้สึกขอบคุณท่านด้วยเช่นกัน และพวกเราเคารพท่านดั่งพี่ชายคนหนึ่งเสมอ”

ดั่งพี่ชายคนหนึ่ง…

เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็บังเกิดรอยยิ้มชะงักค้างบนใบหน้าชายหนุ่ม

อู่ต้าหย่งรู้ได้ในทันที ว่าตนถูกซ่งชิงหลันปฏิเสธโดยอ้อมอีกครั้ง

เขายกยิ้มที่มุมปาก แสดงรอยยิ้มแฝงความเศร้า จากนั้นก็โบกมือให้นาง “ข้าเข้าใจแล้ว แม่นางรีบไปเถิด”

ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วโบกมือตอบเช่นกัน

นางหันกลับมาแล้วถอนหายใจกับตนเอง พลางคิดว่าพูดออกไปเช่นนั้นเขาจะเข้าใจหรือไม่

ซ่งชิงหลันกลับไปที่ภัตตาคารอวิ๋นหลาย และตรงขึ้นไปที่ห้องส่วนตัวบนชั้นสอง

นางเปิดลิ้นชัก แล้วเอาสมุดบันทึกออกมา

ตั้งแต่เปิดร้านอาหารแห่งนี้ ซ่งชิงหลันก็พบว่านางสามารถรับรู้ข้อมูลต่าง ๆ จากสิ่งที่คนอื่น ๆ คุยกันได้

เนื่องจากมีคนมากมายมาที่นี่เพื่อรับประทานอาหาร ทั้งคนทั่วไป คนชั้นสูง หรือแม้แต่แขกต่างเมือง

เมื่อพวกเขามากินดื่มกัน การพูดคุยก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ข้อมูลบางอย่างจะอยู่ในบทสนทนาของพวกเขา

ซ่งชิงหลันหาคนมาช่วยรับผิดชอบในการรวบรวมข้อมูลเหล่านี้เป็นพิเศษ

และเก็บข้อมูลลงในสมุดบันทึกเล่มนี้ทุกวัน

หญิงสาวตรวจสอบทีละหน้า และเมื่อพบข้อมูลหน้าหนึ่ง มือเรียวสวยก็เกร็งขึ้นมาเล็กน้อย หัวใจก็พลันเต้นแรงขึ้น

ข้อความนั้นคือ ‘สงครามในตะวันตกเฉียงเหนือตึงเครียดมาก กองทัพของเราได้รับความเสียอย่างประมาณไม่ได้’