ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 171 ตกหลุมรัก

บทที่ 171 ตกหลุมรัก

“ว่าอย่างไรนะ” รอยยิ้มของแม่เฒ่าซ่งชะงักค้างไปในทันใด

มือนางสั่นเล็กน้อยและเสียง ‘เพล้ง!’ ดังขึ้นเมื่อจอกเหล้าร่วงแตกกับพื้น

ส่วนซ่งอวิ๋นเฟิงกับหลิวกุ้ยเสียที่อยู่ข้าง ๆ อึ้งไปเช่นกัน

ซ่งอวิ๋นเฟิงประคองแม่เฒ่าซ่ง พร้อมพูดเสียงแตกตื่น “ท่านแม่ เป็นอันใดไป ไหวหรือไม่ขอรับ?”

ส่วนหลิวกุ้ยเสียก็รีบเรียกหวงเสี่ยวโต้วให้มาทำความสะอาดพื้น

ซ่งชิงหนานเม้มปากและหันไปมองหน้าพี่สาว

ซ่งชิงหลันรีบคว้ามือแม่เฒ่าซ่งไว้ ก่อนบอกพลางยิ้มให้ “ท่านย่า นี่ท่านดีใจที่รู้ว่าชิงหนานก็เข้าร่วมกองทัพถึงเพียงนั้นเชียวหรือเจ้าคะ?”

แม่เฒ่าซ่งกัดฟัน ดวงตาแดงเล็กน้อยจ้องหน้าหลานสาวและบอก “หลันหลัน ข้า…ข้า…”

ไม่ทันได้เอ่ยจบบรรดาน้องชายที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตื่นเต้นจนเริ่มพูดกันทีละคน

คนที่ยินดีกับซ่งชิงหนานที่สุดเห็นทีจะเป็นซ่งชิงเป่ย เขาโผไปเกาะพี่ชายอย่างกับลิงพลางบอกเสียงเริงร่า “พี่สาม ยินดีด้วยขอรับ! ในที่สุดท่านก็ทำตามที่หวังไว้สำเร็จแล้ว!”

ซ่งชิงซีรินเหล้าเพื่อดื่มฉลองให้ซ่งชิงหนานเช่นกัน ก่อนเอ่ย “พี่สาม ข้าดีใจด้วย! ต่อไปข้าจะตั้งใจเล่าเรียนและคว้าที่หนึ่งมาให้ได้ เราสองพี่น้องรับใช้ราชสำนักด้วยกัน!”

ซ่งชิงหลินเองก็ยิ้มและบอก “ท่านพี่ชิงหนาน ท่านยอดเยี่ยมมาก! ต่อไปต้องขึ้นเป็นนายพลผู้ยิ่งใหญ่! ตระกูลเราจะมีนายพลเกรียงไกร ช่างน่าภาคภูมิใจยิ่งนักขอรับ!”

ซ่งชิงหยวนกล่าวชื่นชมเหมือนกัน “ใช่แล้ว! ก้าวสู่สมรภูมิกำจัดศัตรูและปกป้องบ้านเมือง ข้าว่ามันน่าเกรงขามนักขอรับ!”

อู่เชียนเชียนร่วมยินดีพร้อมเอ่ยหยอกล้อซ่งชิงหนาน “ศิษย์น้อง ต่อไปเจ้าได้เป็นนายพลก็อย่าลืมพวกพ้องที่โรงฝึกจิ่งอู่ของเราแล้วกัน!”

“แน่อยู่แล้ว! วิชาการต่อสู้ของข้าฝึกจากโรงฝึกจิ่งอู่ทั้งนั้น ย่อมไม่ลืมการเมตตาสั่งสอนของท่านอาจารย์ และการเอาใจใส่ของพวกพ้องทั้งหลายขอรับ!”

ซ่งชิงเป่ยพลันยกยิ้มและบอก “หากรู้ก่อนหน้านี้ ข้าคงไปฝึกวิชาการต่อสู้ที่โรงฝึกกับพี่สามแล้ว…”

ซ่งชิงหลินเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ว่าไปแล้วถ้าข้าเริ่มฝึกตอนนี้จะยังมีเวลาหรือไม่?”

“เจ้าตัวเล็กเพียงนี้ ให้ออกกำลังก็คงเหนื่อยแล้ว ไม่เหมาะกับการฝึกวิชาหรอก!” ซ่งชิงหลินตบศีรษะคนพูดและอดโวยขึ้นไม่ได้ “เจ้า! เจ้าตั้งใจเรียนไปเฉย ๆ เถิดน่า!”

บรรดาพี่น้องต่างพากันตื่นเต้นดีใจ

มีเพียงซ่งชิงตงที่เอะใจ เหลือบมองแม่เฒ่าซ่งเพราะรู้ถึงความกังวลของนางดี

นางไม่ได้สนใจเสียงโหวกเหวก และเริ่มทานอาหารอย่างเงียบ ๆ

ในที่สุดมื้อนี้ก็จบลงท่ามกลางความวุ่นวาย

ด้านฉูซื่อโม่วที่เมาเละเทะ ฟุบลงบนโต๊ะในสภาพไร้สติ

ซ่งชิงหลันมองซ่งชิงตงก่อนบอก “ชิงตง พาซื่อโม่วไปส่งที่โรงเตี๊ยมเถิด”

“แล้ว…ท่านย่า…” ซ่งชิงตงดูไม่สบายใจนัก

นางส่งสายตาให้เขาวางใจพลางกระซิบบอก “ไม่ต้องห่วง ข้ามีวิธีของข้า”

“ขอรับ” เขาพยักหน้าก่อนขยิบตาให้ซ่งชิงหนาน เป็นสัญญาณบอกให้ไปช่วยประคองแม่เฒ่าซ่งกลับบ้าน

น้องชายเข้าใจทันที จึงรีบไปอยู่ข้างกายท่านย่า

แม่เฒ่าซ่งสะบัดมือเขาออกเหมือนเด็กเล็กในร่างคนแก่ขณะที่บอก “ไม่ต้องมาช่วยข้า ข้าเดินเองได้”

ว่าจบก็ก้าวไปด้วยฝีเท้าสั่น

เห็นเช่นนี้แล้วซ่งชิงหลันรีบโผไปจับมือนางไว้และบอกด้วยรอยยิ้ม “ท่านย่า ท่านดื่มมา อาจเดินไม่สะดวก ให้ข้าพยุงไปนะเจ้าคะ”

เมื่อทุกคนกลับไป ซ่งชิงตงมองฉูซื่อโม่วที่ฟุบอยู่บนโต๊ะและพึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าเอือมระอา “เจ้าเด็กนี่ หาเรื่องทำให้ข้าลำบากนัก!”

ว่าจบก็โน้มตัวดึงตัวอีกฝ่ายลุกขึ้น “ไปกันเถิด!”

ฉูซื่อโม่วงัวเงียลืมตาขึ้นขณะคร่ำครวญ “เจ้า…เจ้าเป็นผู้ใด…เจ้าจะ…เจ้าจะพาข้า…ไปที่ใด…”

“เฮ้อ! เลิกโวยวายได้แล้ว! ข้าจะพาเจ้ากลับโรงเตี๊ยมอย่างไรเล่า! เจ้าตัวแสบ! คออ่อนแล้วยังอยากจะดื่มอีก! อยากให้ข้าเหนื่อยตายหรืออย่างไร!”

ยามชายคนนี้เมาก็ดูเหมือนจะตัวหนักขึ้นมาก

ฉูซื่อโม่วที่ดูผอมแห้งแรงน้อยผู้นี้ ทำให้ชิงตงตกใจไม่น้อย

หลังทุลักทุเลมามาก ในที่สุดก็แบกอีกฝ่ายกลับมาถึงโรงเตี๊ยม

ซ่งชิงตงวางฉูซื่อโม่วไว้บนเตียง เขาสูดอากาศหอบเหนื่อย ทว่าเห็นฉูซื่อโม่วลุกขึ้นทั้งที่หลับตาอยู่ อย่างกับกำลังจะอาเจียน

เขาสะดุ้งเฮือกก่อนตะโกน “อย่านะ! เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยวข้าเอา…”

เดิมทีเขาอยากจะคว้ากระโถน แต่สายเกินไปเสียแล้ว

ฉูซื่อโม่ว ‘อุแหวะ…’ อาเจียนเต็มพื้น ก่อนล้มตัวกลับไปนอนสบายอารมณ์บนเตียงราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

คนงานในโรงเตี๊ยมนำน้ำร้อนมาให้ในจังหวะนี้เอง “คุณชาย มีอันใดให้ข้าน้อยรับชะ…”

เมื่อเห็นสภาพเละเทะในห้องอีกฝ่ายก็ใจเย็นไม่ลงอีกต่อไป มุมปากกระตุกขึ้นก่อนบอก “นี่มัน… ข้า…”

เจ้าตัวโอดครวญในใจ ‘ดวงซวยจริง ๆ ที่เข้ากะคืนนี้ เจอขี้เมาเข้าจนได้’

ซ่งชิงตงเห็นท่าทีกระอักกระอ่วนของคนงาน เขาเองก็เคยทำงานบริการเช่นนี้เหมือนกัน จึงเข้าใจดีว่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย

เขาจึงบอก “ข้าขอโทษด้วยน้องชาย วันนี้เพื่อนข้าเมาไปเสียหน่อย ข้าจะช่วยเจ้าทำความสะอาดเอง”

คนงานทั้งแปลกใจและยินดีในคราวเดียว ก่อนละล่ำละลักบอก “ไม่ได้ ๆ มันเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้วขอรับ”

ถึงอย่างไรฉูซื่อโม่วก็พักห้องที่แพงที่สุดในโรงเตี๊ยม อีกทั้งยังอยู่หลายวัน พวกเขาจึงต้องให้การดูแลเป็นอย่างดี

สุดท้ายซ่งชิงตงเช็ดหน้าและเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดให้ฉูซื่อโม่ว ก่อนปล่อยให้เขานอนหลับไป

กว่าจะเสร็จสรรพ เวลาก็ล่วงเลยมาถึงเที่ยงคืนเสียแล้ว

เขามองหน้าคนที่นอนกรนอยู่บนเตียง และยิ้มเหนื่อยหน่าย

ดึกป่านนี้ชิงตงไม่คิดกลับบ้านแล้ว จึงพักค้างคืนที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้

เขาบังเอิญเห็นภาพวาดของเจ้าของห้องบนโต๊ะข้างตัว

จึงก้าวไปพลิกผ้าที่คลุมรูปออกด้วยความสงสัย

เมื่อเป็นภาพบนกระดาษก็อ้าปากค้าง อดพูดออกมาไม่ได้ “นี่?!”

ที่แท้คนที่ฉูซื่อโม่ววาดก็คืออู่เชียนเชียน

เขาหยิบกระดาษขึ้นมาดู และเห็นว่ามีอีกหลายรูปข้างใต้ ทั้งหมดล้วนเป็นรูปอู่เชียนเชียน

มีทั้งอู่เชียนเชียนขี่ม้าด้วยท่าทีห้าวหาญ อู่เชียนเชียนที่พูดจิกกัดด้วยท่าทีเจ้าเล่ห์ อู่เชียนเชียนที่ยิ้มเบิกบานราวดอกไม้ อู่เชียนเชียนที่กินนกพิราบย่าง…

ทั้งหมดดูแสนซนน่ารัก อู่เชียนเชียนในภาพวาดนี้ดูร่าเริงสดใส…

ที่เจ้าเด็กคนนี้บอกว่าเกิดอยากวาดรูปเหมือนขึ้นมากะทันหัน ที่แท้ก็ได้แรงบันดาลใจมาจากสาวน้อยเชียนเชียน!

ซ่งชิงตงเหมือนค้นพบความลับ เขาไม่อาจใจเย็นไปได้อีกครู่ใหญ่

ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าเหตุใดวันนี้ฉูซื่อโม่วถึงได้เมาผิดวิสัย

ที่แท้ก็ตกหลุมรักนี่เอง ถึงได้ใช้เหล้าย้อมใจเช่นนี้…

นี่แหละหนอ…ความรัก…