ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 177 ต้องการนางเป็นการด่วน

บทที่ 177 ต้องการนางเป็นการด่วน

ซ่งชิงหนานกำลังจะจากไปแล้ว

บรรดาพี่น้องวิ่งตามเขาไป ระหว่างนั้นก็ตะโกนไปด้วย “พี่สาม ท่านมีชื่อเสียงแล้วก็กลับมาหาเรา”

ซ่งชิงตงเอ่ยเตือน “ชิงหนาน ระวังตัวด้วย!”

ซ่งชิงหนานมองพวกเขาก่อนพยักหน้า “ดูแลท่านย่า พี่สาว เฉินเฉินกับเยว่เยว่ด้วย รอข้ากลับมา!”

พวกเขามองหน้าซ่งชิงหนานจากไป กระทั่งร่างนั้นลับตาไปในหมู่คน จนดูไม่ออกว่าผู้ใดเป็นผู้ใดอีกต่อไป

หลังเห็นภาพการพลัดพรากนี้ ฉูซื่อโม่วอดรู้สึกเศร้าจากการจากลาไม่ได้

เขาหันไปเห็นเสี้ยวหน้าอู่เชียนเชียน พร้อมน้ำตาที่ไหลจากหางตา

แม้ยามปกตินางจะดูไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ทว่าอันที่จริงก็เป็นเพียงหญิงสาวที่มีจิตใจอ่อนไหวผู้หนึ่ง

แม้ซ่งชิงหนานกับนางจะรู้จักกันเพียงไม่นาน ถึงอย่างไรก็ฝึกด้วยกันมา ความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์พี่ศิษย์น้องจึงมีอยู่

เมื่อเห็นดวงตาราวดอกท้อมีน้ำตาคลอ เขาก็อดหวั่นไหวและถามออกไปไม่ได้ “ต่อไปข้าไปจากเมืองหลวง คุณหนูอู่จะร้องไห้ให้ข้าเช่นนี้หรือไม่?”

“หือ?” อู่เชียนเชียนชะงักไปชั่วขณะ

นางเช็ดน้ำตาบนหน้า คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย มองหน้าเขาด้วยความแปลกใจและถามกลับ “พูดเรื่องอันใดของท่าน”

เมื่อครู่เขาเผลอหลุดปากออกไป หน้าจึงแดงขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

แต่โชคยังดีที่นางเป็นคนไม่คิดมาก จึงนึกไม่ถึงสิ่งอื่นใด

นางพลันหัวเราะและว่าหยอกเขา “ฉูรั่วรั่ว ท่านจะเทียบกับศิษย์น้องข้าได้อย่างไร ศิษย์น้องข้าไปปราบศัตรูกลางสมรภูมิ ต้องเผชิญหน้ากับอันตรายทุกวี่วัน จากกันแล้วไม่รู้จะได้พบกันอีกเมื่อใด แต่ถ้าท่านจากไป ใช่ว่าจะไปอยู่กลางป่ากลางเขาเสียเมื่อไหร่”

ฉูซื่อโม่วยิ้มบาง “ถูกของคุณหนูอู่”

“เอาเถิด ข้าไม่มีเวลามาพูดจาไร้สาระกับเจ้าแล้ว ต้องกลับไปโรงฝึกก่อน”

ด้านซ่งชิงหลันคอยประคองแม่เฒ่าซ่งพลางบอกเสียงแผ่วเบา “ท่านย่า กลับเข้าบ้านกันเลยหรือไม่เจ้าคะ?”

แม่เฒ่าซ่งเงียบไป นางปล่อยให้หลานสาวและผู้อื่นพยุงเข้าบ้าน

หลังซ่งชิงหนานจากไป ชีวิตประจำวันของพวกเขายังคงดำเนินไปตามปกติ

กิจการร้านจู้เป่าของซ่งชิงตงกำลังรุ่งเรือง มีคำสั่งซื้อเข้ามาไม่ขาดสาย แต่ละวันเขาต้องส่งของขึ้นรถลากจากร้านส่งไปยังท่าเรือ งานยุ่งไม่น้อย

ฉูซื่อโม่วเองก็ไม่อยู่เฉยเช่นกัน เขาคอยช่วยซ่งชิงตงที่ร้านจู่เป่า บางวันก็มาที่ภัตตาคารอวิ๋นหลาย

ระหว่างนี้ชายหนุ่มเริ่มมีงานอดิเรก นั่นคือการคอยสังเกตผู้คน

ฉูซื่อโม่วอยู่ท่ามกลางฝูงชนทุกวัน เห็นคนมาสารพัดแบบ เมื่อพบคนที่มีสีหน้าที่ต่างออกไปก็จะวาดภาพพวกเขาทีละคน

บางครั้งอู่เชียนเชียนเห็นเขาตอนมาทานมื้อเย็นที่ภัตตาคารอวิ๋นหลาย นางก็อดแซวไม่ได้ “ท่านเอาแต่นั่งมองผู้อื่นเช่นนี้ทุกวัน ระวังคนจะคิดว่าเจ้าเป็นพวกโรคจิตเอาได้”

ฉูซื่อโม่วตอบอย่างไม่ถือสา “พ่อข้าเคยสอนว่าหากต้องการวาดรูปให้เก่ง อันดับแรกต้องเรียนรู้การสังเกต มีเพียงการสังเกตรายละเอียดที่จะทำให้วาดรูปได้สมจริง”

นางเม้มปากพลางโบกไม้โบกมือและบอก “ข้าไม่เข้าใจเรื่องใด ก็ไม่รู้ที่ท่านพูดหรอก”

ทุกครั้งที่ฉูซื่อโม่วพยายามอธิบายหลักการศิลปะ อู่เชียนเชียนเป็นต้องเริ่มปวดหัวเสียทุกที

แต่เขาพลันนึกบางอย่างขึ้นได้ “คุณหนูอู่ เป็นห่วงว่าข้าจะถูกมองเป็นพวกโรคจิต เหตุใดท่านไม่มีน้ำใจช่วยข้าสักทีเล่า”

นางยิ้มกว้างก่อนเอ่นเสียงสบายอารมณ์ “เรื่องใดหรือ? แล้วข้าจะช่วยท่านได้อย่างไร”

คนเราเกิดแก่แผ่นดินนี้ สำคัญที่สุดคือวาจาทรงคุณธรรม

เพื่อนขอความช่วยเหลือย่อมไม่อาจดูดายได้

ฉูซื่อโม่วจ้องนางไม่วางตา ก่อนเอ่ยด้วยท่าทีจริงจัง “เหตุใดคุณหนูอู่ไม่ให้ข้าวาดท่านเสียเองเล่า”

“หา?” นางตกใจอ้าปากค้าง ในใจรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง “ข้าไม่มีสิ่งใดให้วาด แต่ถ้าท่านคิดว่าข้าช่วยได้ ข้าก็จะช่วยท่านเอง!”

“อย่างนั้นข้าคงต้องขอขอบคุณคุณหนูอู่”

“ไม่ต้องขอบคุณ เพียงดื่มเหล่าสักจอกก็พอ” ว่าจบนางก็รินเหล้าให้เขา

ฉูซื่อโม่วสีหน้าไม่สู้ดี “คุณหนูอู่ ท่านก็รู้ว่าข้า…คออ่อน…”

“เหล้าแรงเพียงนี้ ท่านดื่มอีกไหวอยู่แล้ว” อู่เชียนเชียนพูดเสียงขึงขัง “อันที่จริงข้าเองก็เคยดื่มได้เท่าท่าน แต่ไม่เชื่อคำห้ามและดื่มไปเรื่อย ๆ ตอนนี้ดื่มเป็นพันจอกยังได้”

“อย่าง…อย่างนั้นหรือ?” ฉูซื่อโม่วเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ยังยอมคล้อยตามอู่เชียนเชียนและกระดกดื่มรวดเดียว

หารู้ไม่ว่ายามยกจอก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ได้ปรากฏบนหน้าของอู่เชียนเชียน

อยู่ ๆ ช่วงนี้นางก็ชอบแกล้งเขา และเห็นว่าชายบอบบางผู้หลงใหลการวาดรูปผู้นี้น่าสนใจไม่น้อย

ในจังหวะรินสุราลงจอกให้เขา สายตาก็พลันเห็นสาวใช้แต่งตัวเรียบร้อยรีบเข้ามาในภัตตาคารอวิ๋นหลาย

อู่เชียนเชียนจำอีกฝ่ายได้ทันที นางคือชิงจู สาวใช้คู่กายหลิงซีเหยียน ภรรยาท่านผู้ว่า เจ้าตัวหันรีหัวขวางด้วยท่าทีร้อนใจ

นางรีบก้าวไปหา “ชิงจู?”

“คุณหนูอู่!” ชิงจูดูโล่งใจเมื่อเห็นนาง เพราะรู้ว่าอู่เชียนเชียนไปมาหาสู่กับซ่งชิงหลันบ่อยครั้ง

หากเห็นนางอยู่ที่นี่ หมายความว่าซ่งชิงหลันอาจอยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน

ชิงจูจึงรีบถาม “คุณหนูอู่ แม่นางซ่งอยู่ที่ร้านหรือไม่เจ้าคะ? ข้ามีเรื่องอยากคุยกับนาง”

อู่เชียนเชียนขมวดคิ้วและตอบ “ตอนนี้พี่ชิงหลันไม่อยู่ที่ร้าน”

“เหตุใดกัน” ชิงจูเบิกตากว้าง ก่อนตั้งท่าจะร้องไห้ด้วยความแตกตื่น “อย่างนั้นท่านรู้หรือไม่ว่าจะไปหาแม่นางซ่งได้ที่ใด ข้าต้องคุยกับนางอย่างเร่งด่วน!”

“พี่ชิงหลันอยู่ที่บ้านเก่าย่านหย่งเหอ บอกว่าวันนี้จะไปดูว่าสร้างบ้านคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว ข้าพาเจ้าไปด้วยดีหรือไม่”

ชิงจูแสดงท่าทีซาบซึ้ง “ได้เจ้าค่ะ! ข้าขอรบกวนคุณหนูอู่ด้วย”

ในขณะพวกนางจะออกไป ฉูซื่อโม่วที่เมาแล้วพลันเดินเซมาหา เขาคว้าแขนอู่เชียนเชียนไว้ก่อนบอก “เจ้าจะไปที่ใด ข้าไปด้วย!”

เขาดูเมา ท่าทางอย่างกับเด็กน้อยอาละวาด

เด็กสาวเห็นภาพนั้นก็ทั้งกลัดกลุ้มและรู้สึกผิด

รู้อย่างนี้คงไม่บังคับให้เขาดื่มเหล้า

อู่เชียนเชียนมองชิงจูด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน “ชิงจู…”

ทว่าเวลาไม่คอยท่า

ชิงจูรีบบอก “ไม่เป็นไร ข้ารู้ว่าบ้านแม่นางซ่งอยู่ที่ใด ข้าไปเองก็ได้เจ้าค่ะ”

ว่าจบนางก็หันหลังเดินออกจากภัตตาคารอวิ๋นหลายไป และมุ่งหน้าไปยังย่านหย่งเหอ

โชคดีที่นางกับนายหญิงเคยเป็นบ้านซ่งชิงหลันตอนนั้น ไม่อย่างนั้นอาจตามหานางยากไม่น้อย

หญิงสาวอาศัยเพียงความทรงจำ ในที่สุดก็มาถึงสถานที่นั้น

เมื่อเห็นร่างงดงามของซ่งชิงหลันในแวบแรก นางจึงใจชื้นในทันที

นางยกยิ้มก่อนตะโกนดังลั่น และเดินมาถึงข้างหลัง “แม่นางซ่งเจ้าคะ!”