ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 182 จดหมายถึงครอบครัว

บทที่ 182 จดหมายถึงครอบครัว

เมื่อป๋ายเสี่ยวม่านเดินออกมาจากเรือนนายหญิงเหวย รอยยิ้มของนางพลันแปรเปลี่ยน

นางเข้าใจเสมอว่าการพึ่งพาคนอื่นสบายกว่าพยายามด้วยตัวเอง!

……

หลังจากซ่งชิงหลันออกจากจวนผู้ว่า นางกลับไปที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายทันที

หลังวุ่นวายอยู่นาน เวลาก็ล่วงเลยมาถึงยามเซิน[1]*เสียแล้ว นางไม่ได้ทานมื้อเที่ยงด้วยซ้ำ เมื่อกลับมาถึงภัตตาคารอวิ๋นหลายก็เกิดหิวขึ้นมา

ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาอาหารเย็น ทำให้มีลูกค้าบางตาในร้าน

ทันทีที่นางกลับมาก็บอกกับหลิวกุ้ยเสีย “ท่านอาสะใภ้ ช่วยบอกให้พ่อครัวทำบะหมี่น้ำใสให้ข้าทีเจ้าค่ะ ท้องข้าหิวมากเลย”

อีกฝ่ายมองมาด้วยความแปลกใจ และถามอย่างเป็นห่วง “เกิดเหตุใดขึ้นกับเจ้า ไม่ได้ทานมื้อเที่ยงหรือ?”

ซ่งชิงหลันพยักหน้าก่อนตอบ “คือว่าข้าเพิ่งกลับมาจากจวนผู้ว่า เลยไม่ทันได้สนใจเรื่องนี้…”

“เหตุใดถึงไปที่จวนกัน?” หลิวกุ้ยเสียนึกฉงน

นางจำได้ว่า เมื่อเช้าซ่งชิงหลันไปดูงานก่อสร้างบ้านที่ย่านหย่งเหอ

ทว่าเห็นเจ้าตัวหิวถึงเพียงนี้ก็ไม่ถามให้มากความ เพียงบอกกับซ่งชิงหลัน “หลันหลัน คอยประเดี๋ยวนะ ข้าจะไปบอกให้พ่อครัวทำอาหารให้”

หลังจากนั้นไม่นานนางก็ยกบะหมี่น้ำใสมาให้

น้ำแกงทำมาจากน้ำต้มกระดูกสูตรพิเศษ ใส่ผักลวกหั่นและไข่ดาวไม่สุกของโปรดซ่งชิงหลัน กลายเป็นบะหมี่น้ำใสที่ห้ามพลาดเลยทีเดียว

นางกินหมดเกลี้ยงภายในสองสามคำ ก่อนรู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันใด

ทันใดนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหน้า “โห บะหมี่น่าอร่อยจัง สมกับชื่อเสียงของภัตตาคารอวิ๋นหลาย แม้แต่บะหมี่น้ำใสธรรมดายังน่ากินถึงเพียงนี้”

ซ่งชิงหลันเงยมองด้วยความงุนงง เมื่อเห็นชายร่างท้วมวัยสามสิบแต่งตัวดูดียืนอยู่ตรงหน้า

ดูจากเสื้อผ้าที่สวมใส่และน้ำเสียงแล้ว นางคาดเดาว่าเขาน่าจะเป็นพ่อค้าหาบเร่มาจากที่อื่น

นางยิ้มบางก่อนถาม “พี่ชายผู้นี้มาค้าขายที่เมืองหลวงเป็นครั้งแรกหรือเจ้าคะ?”

เขามีท่าทีแปลกใจเล็กน้อย “แม่นางตาแหลมยิ่งนัก ข้ามาค้าขายที่เมืองหลวง แต่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มาที่นี่ นึกไม่ถึงว่าไม่ได้มาเพียงไม่กี่เดือน ที่นี่เปลี่ยนแปลงไปถึงเพียงนี้ ภัตตาคารหยิงปิน กลายเป็นภัตตาคารอวิ๋นหลายไปเสียแล้ว…”

เขาไม่ทันได้พูดจบลูกจ้างในร้านอย่างหวงเสี่ยวโต้ว ก็ตาไวออกมาต้อนรับเขาอย่างเป็นมิตร “ท่านลูกค้ารับรายการใดดีขอรับ อาหารจานหลักของเรามีพิราบย่าง เป็ดแปดสมบัติ หมูอบน้ำผึ้ง ไก่ย่าง และ…”

เพียงแค่ได้ยินชื่อก็ทำเอาเขากลืนน้ำลาย

ทว่ายังพยายามอดกลั้นความอยากเอาไว้ โบกมือบอกปัดหวงเสี่ยวโต้วพลางบอก “ไว้ข้าจะสั่งอาหารทีหลัง ตอนนี้อยากพบเจ้าของร้านก่อน”

“มาหาเจ้าของร้านหรือขอรับ?” พนักงานหนุ่มมองด้วยความตกใจ

ก่อนหันไปหาซ่งชิงหลันที่นั่งอยู่ตรงข้ามพ่อค้าอย่างงุนงง พร้อมบอก “เจ้าของภัตตาคารอวิ๋นหลายก็นั่งอยู่ตรงนี้อย่างไรขอรับ!”

“ว่าอย่างไรนะ?” เขามองหญิงสาวอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ชายร่างท้วมกะพริบตามองสาวสวยตรงหน้า ที่แท้นางก็เป็นเจ้าของภัตตาคารใหญ่โตแห่งนี้ เขาค้าขายมาหลายสิบปี เป็นครั้งแรกที่เคยพบสตรีอายุน้อยเช่นนี้เป็นเจ้าของกิจการ

ดวงตาอดฉายแววชื่นชมไม่ได้ เขาลุกขึ้นส่งยิ้มให้นาง “ข้าชื่อจินโหย่วก้วน ข้ามีตาหามีแววไม่ ไม่ทราบว่าจะเรียกท่านว่าอย่างไร?”

ซ่งชิงหลันตอบพร้อมยิ้ม “เถ้าแก่จินไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ ข้าชื่อซ่งชิงหลัน ว่าแต่ไม่ทราบว่าเถ้าแก่จินตามหาข้าด้วยเหตุอันใดหรือเจ้าคะ?”

จินโหย่วก้วนหยิบซองจดหมายจากกระเป๋า และยื่นให้นางด้วยสองมือพลางบอก “ข้าได้รับการไว้วางใจจากผู้ใดบางคน ขอส่งจดหมายถึงตระกูลนี้ให้แม่นางซ่ง…”

จดหมายถึงตระกูลหรือ

ทันทีที่นางได้ยินคำนี้ก็พลันตื่นเต้นขึ้นมา นางเผลอคิดว่าเป็นซ่งชิงหนานขอให้คนมาส่งให้จากสมรภูมิรบห่างไกล

นางรีบรับมันมา ทว่าเมื่อเห็นคำว่า ‘ถึง ฉูซื่อโม่วลูกรัก’ บนหน้าซองก็ชะงักไป

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วเล็กน้อย มองหน้าจินโหย่วก้วนและถามด้วยความงุนงง “นี่มันจดหมายจากตระกูลซื่อโม่วไม่ใช่หรือเจ้าคะ เหตุใดถึงส่งมาที่นี่เล่า?”

อีกฝ่ายยิ้มก่อนรีบอธิบาย “หลังคุณชายสกุลฉูมาที่เมืองหลวง ก็ส่งจดหมายไปให้ครอบครัวที่หลี่โจว ในจดหมายพูดถึงแต่เรื่องภัตตาคารอวิ๋นหลาย ตระกูลฉูจึงวางใจให้ข้าส่งจดหมายมาที่นี่ คุณชายฉูชอบทานอาหารมาก ระหว่างนี้คงทานอาหารที่นี่ไปไม่น้อย แม่นางซ่งเองก็เฉลียวฉลาด ต้องจำเขาได้แน่นอน”

มองปราดเดียวนางก็รู้ทันจินโหย่วก้วน

ด้วยเหตุนี้เขาถึงได้เชื่อว่าขอเพียงฉูซื่อโม่วมาที่ภัตตาคารอวิ๋นหลาย นางย่อมจำเขาได้

ซ่งชิงหลันยิ้ม มีหรือจะไม่รู้เจตนาที่เขาเอ่ยชมตนเอง

นางยิ้มบางก่อนตอบ “เถ้าแก่จินไม่ต้องห่วง ซื่อโม่วเป็นคนอัธยาศัยดี ข้ารู้ว่าเขาอยู่ที่ใด เดี๋ยวข้าจะไปส่งจดหมายจากตระกูลให้เขาเอง”

“อย่างนั้นขอรบกวนแม่นางซ่งด้วย”

นางเรียกหวงเสี่ยวโต้วมาต้อนรับ ก่อนออกไป “รับรองเถ้าแก่จินด้วย”

หวงเสี่ยวโต้วรีบพยักหน้ารับ “ขอรับ”

ซ่งชิงหลันมุ่งหน้ามายังร้านจู้เป่า

ลูกค้าเข้าออกร้านจู้เป่าไม่ขาดสาย ส่วนซ่งชิงตงก็คอยคิดเงินอยู่หน้าโต๊ะคิดเงิน

ซ่งชิงหลันเห็นภาพนี้แล้วปลาบปลื้มใจทีเดียว นางเคาะโต๊ะก่อนเรียก “ชิงตง”

เขารีบเงยหน้ามองพร้อมแววตาแปลกใจ จึงถามขึ้น “ท่านพี่ มาที่นี่เพราะเหตุใดหรือขอรับ?”

“ซื่อโม่วอยู่ที่ใดล่ะ เขาไม่อยู่ที่นี่หรือ?” นางกวาดสายตามองไปทั่วร้าน แต่ไม่เห็นคนที่ตามหาอยู่

ซ่งชิงตงยิ้ม “เหตุใดเขาถึงจะมาอยู่กับข้าเล่า วัน ๆ เอาแต่ขลุกตัวกับเชียนเชียน ไม่รู้ว่าตอนนี้เล่นสนุกอันใดกันอยู่”

“เพียงสองคนอย่างนั้นหรือ?” ซ่งชิงหลันดูท่าตกใจกับข่าวคราวซุบซิบที่ได้รู้

ไม่น่าเล่า พักนี้อู่เชียนเชียนถึงได้ไม่มาหา ที่แท้ก็ไปเล่นสนุกอยู่กับฉูซื่อโม่ว

น้องชายสะกิดแขนนางในจังหวะนั้น เขาบอกพร้อมอมยิ้ม “นี่อย่างไร พูดถึงปีศาจ ปีศาจก็มา”

ซ่งชิงหลันมองตามสายตาเขาไปนอกร้าน เห็นอู่เชียนเชียนกับฉูซื่อโม่วเดินพูดคุยกันพลางหัวเราะคิกคัก

ในมืออู่เชียนเชียนถือว่าวรูปปลาทอง สีหน้าของนางดูชอบใจไม่น้อย นางเอ่ยกับฉูซื่อโม่วที่เดินข้างกาย “คนชอบว่าวปลาทองของท่านกันใหญ่เลย เด็กเหล่านั้นก็อยากได้ ติดเพียงแต่ฝีมือการชักว่าวของท่านไม่ได้เรื่อง”

ชายหนุ่มยิ้มเหนียมอาย “ก็ถูกอย่างที่คุณหนูอู่พูด…”

“พรืด!” หญิงสาวหลุดขำเพราะท่าทีซื่อบื้อของเขา

นางส่งสายตาระยิบระยับมองเขา พลางว่าหยอกล้อ “เหตุใดท่านต้องเห็นด้วยกับทุกอย่างที่ข้าพูดด้วย ท่านโง่หรืออย่างไร…”

ระหว่างพูดคุยก็เดินเข้ามาในร้าน ก่อนสะดุ้งเมื่อเห็นซ่งชิงหลันยืนอยู่ตรงหน้าขณะมองมาพร้อมรอยยิ้ม “พี่ชิงหลัน? เหตุใดมาอยู่ที่นี่ได้เล่าเจ้าคะ?”

*[1] ยามเซิน ช่วงเวลาระหว่าง 15:00 น. – 17:00 น.