ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 195 ท่านพี่สะใภ้ตั้งครรภ์

บทที่ 195 ท่านพี่สะใภ้ตั้งครรภ์

ในที่สุดบริการส่งถึงบ้านของซ่งชิงหลันก็เริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

นางได้ขอให้หลิวกุ้ยเสียติดประกาศที่หน้าร้าน ว่าภัตตาคารอวิ๋นหลายกำลังจะเปิดให้ลูกค้าสั่งอาหารแบบส่งถึงบ้าน เรียกความสนใจจากผู้คนได้เป็นจำนวนมาก

“นี่ ส่งถึงบ้านที่ว่ามันหมายความว่าอย่างไร?”

“ฮ่า ๆ เจ้าบื้อเกินไปแล้ว เขาก็เขียนอธิบายอย่างชัดเจน”

“ก็คือ เราสามารถสั่งอาหารจากภัตตาคารอวิ๋นหลายไปกินที่บ้านได้ โดยที่ร้านจะให้คนไปส่งอาหารถึงบ้านอย่างไรเล่า”

“โอ้ สะดวกดีเสียจริง บ้านข้าไม่ได้อยู่แถวนี้ ห่างออกไปค่อนข้างไกล ถ้าหิวก็ไม่จำเป็นต้องออกมาถึงนี่อีก”

“แต่ข้าก็ยังชอบกินที่ร้านอยู่ดี บรรยากาศครึกครื้น อีกอย่าง สั่งให้ไปส่งที่บ้านกว่าจะไปถึงก็คงเย็นหมด จะเสียรสชาติเอาได้”

“นั่นสิ นั่นแหละปัญหา…”

ในตอนนั้นเองก็มีเสียงไพเราะน่าฟังมาจากที่ภัตตาคาร “นั่นไม่ใช่ปัญหา ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนั้นเจ้าค่ะ”

ทุกคนมองไปรอบ ๆ พบว่าต้นเสียงคือ ซ่งชิงหลันที่เดินอย่างช้า ๆ ดูโดดเด่นราวกับนางฟ้าท่ามกลางป่าเขียวขจี ความงามนั้นทำเอาทุกคนตกตะลึง

ตามด้วยหวงเสี่ยวโต้ว ที่บังคับลาให้ลากรถมาจอดที่ประตูด้านข้างของภัตตาคารอวิ๋นหลาย “ทุกท่าน ขอทางทีขอรับ”

รถคันนี้แตกต่างจากเกวียนทั่วไป เพราะถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้ส่งอาหารโดยเฉพาะ สามารถเก็บความร้อนของอาหารได้

และในตอนนี้ รถที่เก็บความร้อนได้จอดอยู่ต่อหน้าทุกคนแล้ว

เจ้าของร้านสาวก้าวขึ้นมาด้านหน้า เพื่อแนะนำ “ที่ทุกท่านเห็นอยู่นี้ คือรถที่ใช้ส่งอาหารของภัตตาคารอวิ๋นหลาย เราออกแบบมาเป็นพิเศษสำหรับงานส่งอาหารโดยเฉพาะ สามารถใส่น้ำร้อนลงไปเพื่อรักษาความร้อนของอาหารได้ รับประกันได้ว่าเมื่อถึงที่บ้านท่าน อาหารของเราจะยังร้อนน่าทานอยู่”

ว่าจบนางก็ขยิบตาให้หวงเสี่ยวโต้ว “รีบไปส่งอาหารที่จวนท่านผู้ว่าเร็วเข้า อย่าให้ท่านต้องรอนาน”

ทันทีที่เห็นดังนั้น ทุกคนก็ต่างมีสีหน้าประหลาดใจ แล้วเริ่มพูดคุยกันอีก

“อาหารเหล่านั้นส่งไปที่จวนท่านผู้ว่าอย่างนั้นหรือ?”

“โอ้ แม้แต่ท่านผู้ว่า ก็สั่งอาหารจากภัตตาคารอวิ๋นหลายให้ไปส่งที่บ้านอย่างนั้นหรือ?”

“อย่างนี้อาหารส่งถึงบ้านของภัตตาคารอวิ๋นหลาย ก็คงน่าเชื่อถือ”

“จริงด้วย อย่างนั้นข้าเองก็อยากจะลองดู”

“ข้าก็คิดเช่นเดียวกันกับเจ้า”

……

และแล้วบรรยากาศน่าตื่นเต้นก็เริ่มต้นขึ้นทันที

ซ่งชิงหลันยิ้มอย่างมีความสุข แล้วกล่าวขึ้น “ทุกท่านไม่ต้องกังวล หากท่านต้องการสั่งอาหารให้ไปส่งที่บ้าน สามารถลงชื่อกับผู้ดูแลร้านเราที่โต๊ะรับรองแขกหน้าร้านได้เลยเจ้าค่ะ แจ้งที่อยู่ รายการอาหาร และเวลาที่ต้องการให้ส่งเอาไว้ ทางนี้”

หลิวกุ้ยเสียพร้อมอยู่แล้วที่โต๊ะสำหรับลงชื่อ โดยมีรายการอาหารมาให้ลูกค้าได้เลือกอย่างสะดวก นางแจกจ่ายให้ทุกคนที่สนใจและเริ่มอธิบาย “ทุกท่านเจ้าคะ นี่คือรายการอาหารของภัตตาคารอวิ๋นหลายของเรา ท่านสามารถอ่านจากรายการเหล่านี้ดูก่อนได้ เราสามารถส่งอาหารทั้งหมดไปถึงบ้านท่านได้อย่างสะดวกสบาย และหากมีการเพิ่มรายการอาหารในอนาคต จะมีการประกาศอีกครั้งเจ้าค่ะ”

ตั้งแต่เปิดร้านมาจนถึงตอนนี้ ภัตตาคารอวิ๋นหลายจึงคลาคล่ำไปด้วยผู้คนไม่ขาดสาย

มีทั้งแขกที่จะมาทานอาหารที่ร้าน และคนที่เข้าไปดูอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นว่ามีประกาศใหม่น่าสนใจเกี่ยวกับการส่งถึงบ้าน

ลูกจ้างของร้านทั้งหมดต่างยุ่งอยู่กับงานของตนเอง คนส่งอาหารหลายคนที่ทำงานกับหวงเสี่ยวโต้วแทบไม่ได้หยุดพัก

หลังจากทำงานอย่างหนักมาทั้งวัน ทุกคนก็เหนื่อยจนแทบล้มทั้งยืน

ซ่งชิงหลันและหลิวกุ้ยเสียช่วยกันคิดเงินที่โต๊ะบัญชี เฉพาะรายได้จากบริการส่งถึงบ้านก็มากกว่าสามเท่าของยอดขายเมื่อวาน

ดวงตาของหลิวกุ้ยเสียเป็นประกาย นางมีความสุขจนยิ้มไม่หุบ มองทางซ่งชิงหลันแล้วรีบเอ่ย “หลันหลัน ถ้าเราทำเช่นนี้ต่อไป ต้องทำเงินได้มากอย่างแน่นอน”

ซ่งชิงหลันเห็นว่าทุกคนเหนื่อยสายตัวแทบขาด จึงเอ่ยต่อ “นี่เป็นเรื่องดีเจ้าค่ะ แต่ท่านอาสะใภ้ เราต้องหาคนมาเพิ่มอีก ไม่อย่างนั้นทุกคนคงทนงานหนักเช่นนี้ต่อไปไม่ไหวแน่”

“ได้ ข้าจะหาให้วันพรุ่งเลย” ผู้ดูแลร้านพยักหน้าเห็นด้วย

เมื่อได้ทำงานกับซ่งชิงหลัน นางก็เริ่มเปลี่ยนแปลง ไม่ได้เป็นคนขี้เหนียวอย่างก่อนหน้านี้อีกต่อไป หากเป็นเมื่อก่อน นางคงจ้างคนเพิ่มเพียงหนึ่งคน เพื่อจะได้ประหยัดเงินค่าจ้าง

ตั้งแต่วันนั้น บรรดาขุนนางและคหบดีผู้มีอันจะกินทั้งหลายในเมืองหลวง ก็ต่างให้ความสนใจกับบริการส่งอาหารถึงบ้านของภัตตาคารอวิ๋นหลายเป็นอย่างมาก ทำให้มีการสั่งอาหารทานที่ร้านอย่างล้นหลาม ซึ่งกลายเป็นจุดเด่นแปลกใหม่ไม่เหมือนผู้ใด

ไม่นานภัตตาคารอวิ๋นหลายก็โด่งดังไปทั่ว แม้แต่องค์จักรพรรดิที่อยู่ในราชสำนักก็ยังทรงทราบข่าวเกี่ยวกับภัตตาคารอวิ๋นหลายแห่งนี้ และทรงสนพระทัยอย่างมาก

พระองค์ถึงกับรับสั่งให้คนในวังมาสั่งอาหารไปถวายที่วังหลวงอยู่สองสามครั้ง และรสชาติอาหารก็ช่างโดดเด่น แตกต่างจากอาหารจากห้องเครื่อง ทำให้ทรงโปรดอยู่ไม่น้อย

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว บ้านตระกูลซ่งก็ก่อสร้างเสร็จสิ้น

ถึงเวลาที่ซ่งชิงหลันและตระกูล ต้องย้ายออกจากคฤหาสน์ตระกูลเฉียนเสียแล้ว

เมื่อได้ทราบดังนั้น เมิ่งเตี๋ยหวู่ก็ทั้งดีใจกับซ่งชิงหลัน แต่ก็เสียดายอย่างมากด้วยเช่นกัน

เพราะทุกคนอาศัยอยู่นี่มาเป็นเวลาราวครึ่งปี นายหญิงเฉียนคุ้นเคยกับบรรยากาศในบ้านที่แสนอบอุ่นมีชีวิตชีวามานานแล้ว ตอนนี้เมื่อทุกคนย้ายกลับไป คฤหาสน์ก็คงจะกลับมาเงียบเหงาอีก จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจหาย ความรู้สึกเศร้าและว่างเปล่ากัดกินในจิตใจ

วันย้ายออก เมิ่งเตี๋ยหวู่ดวงตาแดงก่ำอย่างห้ามไม่อยู่

นายท่านเฉียนเห็นภรรยาเศร้า ก็รู้สึกปวดใจตามนางไปด้วย และยังคงปลอบโยนไม่ห่าง “ภรรยา อย่าเศร้าไปเลย น้องสาวและคนอื่น ๆ ไม่ได้ออกจากเมืองนี้ไปเสียหน่อย ย่านหย่งเหออยู่ใกล้เพียงนี้ อยากเจอเมื่อใดข้าจะพาเจ้าไปเอง”

หญิงสาวสูดจมูก แล้วเอ่ยตอบ “แล้วถ้าข้าอยากพบพวกเขาทุกวันเล่า”

“โธ่…” นายท่านเฉียนเงียบไปครู่หนึ่ง

ซ่งชิงหลันมองซ่งชิงตงและน้อง ๆ จัดของลงไปบนเกวียน จากนั้นก็หันมาพูดกับเมิ่งเตี๋ยหวู่ “ท่านพี่สะใภ้ ท่านไม่ต้องเสียใจไปเจ้าค่ะ อย่างไรข้าต้องมาหาท่านบ่อย ๆ อยู่แล้ว ไม่หายหน้าหายตาไปไหนแน่นอน”

“อย่าเพียงพูดเพื่อปลอบข้าเลย เจ้ายุ่งมาก งานเยอะกว่าผู้ใด จะมีเวลาที่ใดมาหาข้าอีกเล่า” เมิ่งเตี๋ยหวู่สบตาซ่งชิงหลันด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย มองซ่งชิงเฉินและซ่งชิงเยว่อย่างอาวรณ์ “ข้าเล่นกับเฉินเฉิน เยว่เยว่อยู่ทุกวัน ต่อไปคงไม่ได้แล้ว ข้า…”

ระหว่างที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมา เมิ่งเตี๋ยหวู่ก็หน้ามืดและเป็นลมไป

“ภรรยา!” นายท่านเฉียนหน้าซีดด้วยความตกใจ รีบประคองร่างบางเอาไว้ทันที

ซ่งชิงหลันดูตึงเครียดขึ้นมา แล้วรีบเอ่ย “ท่านพี่เฉียน พาท่านพี่สะใภ้ไปข้างในก่อน ข้าจะไปดูอาการให้”

ซ่งชิงหลันตามไปตรวจดูชีพจรของนายหญิงเฉียน มีสามีของนางเดินวนไปวนมา ท่าทางร้อนรน

ท่านย่าจึงเอ่ยกับชายหนุ่ม “นั่งลงก่อนเถิด ตอนนี้คนแก่อย่างย่าเวียนหัวไปหมดแล้ว”

“โอ้ ท่านย่า ข้าต้องขออภัยขอรับ” เขาว่าพลางหยุดเดินแล้วนั่งลง มองซ่งชิงหลันอย่างกระวนกระวายและถามต่อ “ชิงหลัน พี่สะใภ้เจ้าเป็นอย่างไร นางเจ็บป่วยตรงไหนอย่างนั้นหรือ?”

ซ่งชิงหลันเอามือออกจากข้อมือเมิ่งเตี๋ยหวู่ด้วยรอยยิ้ม “พี่เฉียน ท่านไม่ต้องกังวล พี่สะใภ้ไม่ได้ป่วย นางตั้งครรภ์เจ้าค่ะ”

“ว่าอย่างไรนะ” รายท่านเฉียนประหลาดใจเป็นอย่างมาก “ข้ากำลังจะได้เป็นพ่อคนอย่างนั้นหรือ?”

ระหว่างนั้น เมิ่งเตี๋ยหวู่ก็ลืมตาได้สติขึ้นมาเช่นกัน “ชิงหลัน ที่เจ้าพูดเป็นความจริงหรือไม่?”

“จริงเจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันพยักหน้า “ต่อไปท่านต้องรักษาสุขภาพ ดูแลทารกในครรภ์ให้ดี อีกหน่อยก็จะมีเด็กน้อยในบ้านนี้แล้ว ไม่ต้องเหงาอีกต่อไป”

นั่นเป็นข่าวดีที่ช่วยบรรเทาความโศกเศร้าในใจเมิ่งเตี๋ยหวู่ ซึ่งต้องลาจากตระกูลซ่ง

นายท่านเฉียนเรียกพ่อบ้านให้มาช่วยกันเตรียมการต่าง ๆ สำหรับต้อนรับสมาชิกใหม่ตัวน้อยของตระกูลเฉียนทันที

……

วันเวลาดำเนินไปอย่างมีความสุขและสวยงาม จนเวลาสี่ปีได้ผ่านพ้นไป