ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 210 ข้าเป็นแม่บุญธรรมของท่านอ๋องจริง ๆ

บทที่ 210 ข้าเป็นแม่บุญธรรมของท่านอ๋องจริง ๆ

หานเฟยต่อสู้ในสมรภูมิมาหลายครั้ง ได้ประมือกับศัตรูนับไม่ถ้วน และทุกครั้งก็ใช้อาวุธหนักโจมตีอีกฝ่ายซึ่ง ๆ หน้า ไม่เคยเล่นแง่อ้อมค้อม

แต่ตอนนี้กลับต้องมาจัดการกับสองแม่ลูกจอมเจ้าเล่ห์ ที่ทำให้เขารู้สึกว่าทุกอย่างช่างยากเย็น ให้ไปฆ่าศัตรูยังจะเป็นเรื่องง่ายเสียกว่า

เจี่ยงชุ่ยเหลียนไม่สนใจใบหน้ามืดครึ้มของหานเฟย นางเอาแต่พูดซ้ำ ๆ ไม่ยอมหยุด “พ่อหนุ่ม ข้าเป็นแม่บุญธรรมท่านอ๋องของเจ้าจริง ๆ ท่านอ๋องถูกเลี้ยงดูมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายของข้า ให้ข้าได้เจอเขาเถิด”

ไป๋เย่เฮยมีท่าทางหยิ่งผยอง แล้วพูดเสียงดัง “ข้าขอเตือนให้เจ้าปล่อยเราเข้าไปประเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นหากพบพี่ใหญ่เมื่อไรข้าจะรายงานเจ้าต่อเขา และให้เขาลงโทษเจ้าเสียให้ตาย”

ระหว่างที่พูดไป๋เย่เฮยก็หมดความอดทน และวางแผนจะหลบเลี่ยงหานเฟยเพื่อเข้าไปด้านในให้ได้

แต่ทันทีที่เขาเคลื่อนไหว ทหารยามเฝ้าประตูสองนายก็ก้าวออกมาข้างหน้า แล้วชักดาบขึ้นมาไข้วกันขวางทางเอาไว้

ไป๋เย่เฮยมองประกายของโลหะคมนั่น กับสายตาเย็นเยียบที่พร้อมจัดการเขาของทหารยาม ก็ทำเอาหวาดกลัวโดยพลัน

จึงรีบถอยไปซ่อนตัวหลังเจี่ยงชุ่ยเหลียน พร้อมพูดกับหานเฟยต่อ “เจ้า…มีสิทธิ์ใดมาทำเช่นนี้”

หานเฟยถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ขยิบตาให้ทหารยามทั้งสอง แล้วพวกเขาก็ถอยกลับไปที่ประตู

หานเฟยมองสองแม่ลูกจอมเจ้าเล่ห์ตรงหน้า แล้วพูดอย่างเย็นชา “ข้าบอกพวกเจ้าแล้วว่าท่านอ๋องมีงานต้องจัดการ ไม่ใช่ว่าผู้ใดอยากจะพบก็พบได้ง่าย ๆ กลับไปได้แล้ว”

หากเป็นเช่นก่อนหน้านี้ คงไม่จำเป็นต้องพูดจาไร้สาระให้มากความ

แต่ตอนนี้ทุกอย่างต่างออกไปแล้ว ในเมืองหลวงไม่เหมือนกับที่ค่ายทหาร ยิ่งไปกว่านั้น ทุกคนต่างจับตามองหานอ๋องที่เพิ่งกลับมา ทำให้เขาไม่อาจขยับตัวทำสิ่งใดตามใจได้

หานเฟยก็ไม่อยากสร้างปัญหากวนใจให้นายท่านของตน

ส่วนเจี่ยงชุ่ยเหลียนที่เป็นคนหน้าหนาอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นนางยังคิดว่าหากยอมจากไปง่าย ๆ ในวันนี้ก็คงจะไม่มีโอกาสพบไป๋เย่หานอีกในอนาคต

ไม่ว่าอย่างไรจะต้องทำทุกอย่างให้ถึงที่สุด

หญิงวัยกลางคนตีหน้ายิ้มแย้ม แล้วเอ่ยกับหานเฟย “พ่อหนุ่ม ข้าเป็นแม่บุญธรรมของท่านอ๋อง ดังนั้นช่วยเข้าไปแจ้งให้ท่านทราบถึงการมาของเราทีเถิด หากท่านไม่อยากเจอเราจริง ๆ ข้ากับลูกชายจะไปทันทีได้หรือไม่”

หานเฟยใบหน้านิ่งสนิท “ข้าไม่ได้ขัดขวางไม่ให้พวกเจ้าพบ แต่ท่านอ๋องไม่อยู่จริง ๆ”

“เอ่อ…ข้า…”

เจี่ยงชุ่ยเหลียนยังไม่ละความพยายาม ทันใดนั้นก็หันไปเห็นซ่งชิงหลันที่กำลังจะเข้าไปในประตูจวนท่านแม่ทัพ

ดวงตาของนางจึงเป็นประกายด้วยแผนการบางอย่าง รีบตะโกนไปทางซ่งชิงหลัน “ชิงหลัน ซ่งชิงหลัน”

ระหว่างพูดเช่นนั้น ก็หันไปยิ้มให้หานเฟย “พ่อหนุ่ม รอสักครู่พวกเรามีพยาน”

ว่าจบเจี่ยงชุ่ยเหลียนก็วิ่งไปหาซ่งชิงหลัน “ข้าเรียกเสียงตั้งดังไม่ได้ยินหรือ เหตุใดเจ้ายังไม่หยุดเดินอีก”

ซ่งชิงหลันกลอกตา ‘ผู้ใดเจอเจ้าก็ต้องรีบหนีกันทั้งนั้น’

ก่อนที่หญิงสาวจะได้ตอบโต้ เจี่ยงชุ่ยเหลียนก็ลากนางมาที่หน้าประตูจวนหานอ๋อง

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “เจ้าทำอันใดฮะ ปล่อยข้า!”

เจี่ยงชุ่ยเหลียนมองไปทางหานเฟยอีกครั้ง แล้วพูดพร้อมยิ้ม “นี่อย่างไรเล่า ลูกสะใภ้ข้าที่แต่งงานกับท่านอ๋องก่อนหน้านี้ นางพิสูจน์ได้ว่าข้าเป็นแม่บุญธรรมของท่านอ๋องจริง ๆ”

ว่าจบก็ขยิบตาให้ซ่งชิงหลัน “จริงหรือไม่ พูดสิ”

นับตั้งแต่ซ่งชิงหลันปรากฏตัว หานเฟยก็เหยียดหลังตรงโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังเผชิญหน้าอยู่กับศัตรูที่น่าเกรงขาม

“พระชายา…” ทันทีที่หานเฟยพูดจบ ซ่งชิงหลันก็จ้องเขม็งไปที่เขาอีก นั่นทำให้ต้องเปลี่ยนคำพูด “แม่นางซ่ง ท่านลองดูขอรับ…”

เมื่อมองไปที่สายตาคาดหวังของเจี่ยงชุ่ยเหลียน ซ่งชิงหลันจึงตอบอย่างเย็นชา “ข้าไม่รู้จักพวกเขา”

ใบหน้ายิ้มแย้มของเจี่ยงชุ่ยเหลียนเปลี่ยนเป็นแข็งค้าง นางโกรธจัดและตะโกนเสียงดัง “ไม่จริง ซ่งชิงหลัน! เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอันใด แหกตาดูสิ”

“นังตัวดี เจ้าจงใจใช่หรือไม่” ไป๋เย่เฮยที่อยู่ด้านหลังโกรธจนตัวสั่น แล้วตะโกนออกมาเช่นกัน เงื้อมือขึ้นจะตบซ่งชิงหลัน

หากแต่มีเสียงเย็นเยือกดังขึ้นจากหน้าประตูจวน “เอะอะอันใดกัน”

ชายหนุ่มในอาภรณ์สีดำสนิท ปรากฏตัวออกมาต่อหน้าทุกคน

ไป๋เย่หานในชุดลำลองสีดำ ผูกสายเสื้อไว้อย่างหลวม ๆ ดูผ่อนคลาย แต่ยังคงมีราศีที่ทรงพลังออกมา ทำให้ทุกคนเกรงกลัว

ไป๋เย่เฮยตกใจมาก รีบเอามือที่เงื้อขึ้นเก็บลงไปทันที แล้วยิ้มอย่างประจบประแจง จ้องไปทางหานเฟย แล้วพูดเสียงเบา “เจ้าไม่ได้บอกว่าท่านอ๋องไม่อยู่หรือ เหตุใดเขาจึงอยู่ที่นี่”

หานเฟยไม่อยากจะตอบคนเหล่านี้ จึงหันไปทักทายผู้เป็นนาย ด้วยการค้อมศีรษะ “นายท่าน”

ดวงตาพญาอินทรีคู่คมของไป๋เย่หานจ้องไปทางซ่งชิงหลัน เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวและถุงยาในมือนางก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง แล้วถามเสียงต่ำ “เจ้าไม่สบายตรงไหน?”

ซ่งชิงหลันซ่อนถุงยาเอาไว้ แล้วเหลือบมองเขา “ไม่ใช่เรื่องของเจ้า”

ว่าจบนางก็หันหลังเดินจากไป

ในตอนนี้ดวงตาของเจี่ยงชุ่ยเหลียนเต็มไปด้วยน้ำตา นางเริ่มแสดงฉากขมขื่นทันที

ยกมือขึ้นปาดน้ำตา แล้วพูดเสียงสะอื้นขึ้นมา “ต้าหาน เจ้ายังไม่ตายจริง ๆ ด้วย หลายปีมานี้แม่คิดถึงเจ้าเหลือเกิน เอาแต่คิดถึงเจ้าทั้งวันทั้งคืน สวดอ้อนวอนพระโพธิสัตว์ ขอให้เจ้ายังมีชีวิตอยู่ กลับมาหาแม่อย่างปลอดภัย ตระกูลเราจะได้อยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง”

ขณะร้องไห้ก็มองไปทางไป๋เย่เฮย แล้วสั่งเขา “เสี่ยวเฮย รีบเรียกพี่ใหญ่เร็วเข้าสิ”

ไป๋เย่เฮยทำตามมารดา “พี่ใหญ่ ข้า…”

หากแต่ไป๋เย่หานไม่แม้แต่จะชายตามองพวกเขา เดินกลับเข้าไปด้านในจวน

หานเฟยที่ยืนอยู่เห็นเช่นนั้นก็เข้าใจได้ทันที มองไปทางสองแม่ลูกอย่างเคร่งขรึม พูดด้วยเสียงนิ่งสนิท “เชิญ”

“เสี่ยวเฮย ไปกันเถิด” เจี่ยงชุ่ยเหลียน หัวเราะเสียงดังแล้วดึงไป๋เย่เฮยให้ตามไป

ไป๋เย่เฮยกระหยิ่มยิ้มย่องในทันที เขาเงยหน้ามองหานเฟยพูดอย่างมีชัย “คอยดูเถิด ข้าจะให้พี่ใหญ่จัดการเจ้า”

อีกด้านหนึ่ง

ซ่งชิงหลันยังไม่ได้เข้าบ้าน

นางซ่อนตัวอยู่ที่ประตูจวนแม่ทัพ คอยฟังความเคลื่อนไหวทุกอย่าง

ตอนแรกนางคิดว่าไป๋เย่หานจะไล่สองแม่ลูกนั่นกลับไป

แต่ไม่คาดคิดว่าจะปล่อยให้สองคนนั้นเข้าไปในจวนหานอ๋องได้

“ทำอันใดของเขา” ซ่งชิงหลันพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน

จวนทั้งสองหลังถูกกั้นไว้ด้วยกำแพงเดียวกัน ซ่งชิงหลันมองไปทางกำแพงสูงข้างกายด้วยความใคร่รู้

จากนั้นจึงได้เอาบันไดมาวางพาดกำแพง แล้วปีนขึ้นไป

หญิงสาวเกาะขอบกำแพง หัวโผล่พ้นขึ้นไปครึ่งหนึ่ง มองไปทางจวนหานอ๋อง ก็เห็นไป๋เย่หานนั่งอยู่ที่ม้านั่งหินในสวน และเจี่ยงชุ่ยเหลียนกับลูกชายของนางยืนอยู่ต่อหน้าเขา