ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 216 คุณชายที่ไม่มีผู้ใดเทียบรัศมีได้

บทที่ 216 คุณชายที่ไม่มีผู้ใดเทียบรัศมีได้

แต่ทันทีที่เปิดประตูออก อู่เชียนเชียนก็ตกใจกับภาพตรงหน้า

ชายหญิงสองคนอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องวัดตัวอย่างใกล้ชิด พวกเขากำลังสบตากัน และใบหน้าของซ่งชิงหลันก็แดงก่ำ

ไม่ว่าผู้ใดเห็นเช่นนี้ก็ล้วนแต่ต้องคิดไปไกล

“โอ้ สวรรค์” อู่เชียนเชียนอุทานออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ นางยิ้มเขินอายอย่างไม่รู้ตัว

เมื่อได้ยินเสียงของผู้มาใหม่ ซ่งชิงหลันก็รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดผลักไป๋เย่หานให้ถอยออกไป

เมื่อเห็นว่าที่หน้าห้องคืออู่เชียนเชียน นางก็รู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก รีบอธิบายขึ้นทันที “เชียนเชียน เจ้าอย่าเข้าใจผิด”

ต่างจากไป๋เย่หานที่ไม่ได้คิดว่านี่เป็นเรื่องใหญ่ เขาเพียงเอ่ยเสียงเรียบ “ก็อย่างที่เจ้าเห็น”

สิ้นเสียง ซ่งชิงหลันเหลือบมองชายหนุ่มข้างกาย แล้วร้องเสียงต่ำ “ไป๋เย่หาน ท่านอยากตายอย่างนั้นหรือ…”

นางมีความรู้เรื่องการต่อสู้ หรือหากว่านางเอาชนะเขาได้ ในตอนนี้ซ่งชิงหลันคงจะออกแรงตบไป๋เย่หานให้ติดกำแพงไปแล้ว

อู่เชียนเชียนหัวเราะออกมาเสียงเบา “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ไม่จำเป็นต้องอธิบายเลย”

ว่าจบก็ขยิบตาให้พี่สาว

ซ่งชิงหลันมองอาการนั้นแล้วก็หมดคำจะพูด พนันได้ว่าอู่เชียนเชียนคิดไปไกลแล้ว

ถึงอธิบายไปก็ไร้ประโยชน์ มีแต่จะเพ้อเจ้อขึ้นเรื่อย ๆ

ซ่งชิงหลันเลิกร้อนรน ยื่นมือไปทางอู่เชียนเชียน “เอาแบบชุดมา”

เจ้าของร้านสาวเอาแบบเสื้อผ้าส่งให้ไป๋เย่หาน “ท่านอ๋อง โปรดทรงลองชมว่ามีแบบที่ถูกใจหรือไม่”

ไป๋เย่หานพลิกหน้ากระดาษดูอย่างจริงจัง แล้วหันกลับมามองซ่งชิงหลันด้วยรอยยิ้ม “แล้ว เจ้าไม่แนะนำข้าหน่อยหรือ?”

นางทำธุรกิจนี้มานาน ไม่คิดมาก่อนว่าการรับแขกจะเป็นเรื่องน่าปวดหัวเช่นนี้

หญิงสาวกัดฟันแล้วพูดไปตามตรง “เสื้อผ้าเหล่านี้เป็นรูปแบบล่าสุดของร้านเรา นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านมาเลือกชมเสื้อผ้าของร้าน หากซื้อสินค้าสิบชิ้นในคราวเดียว จะสามารถเป็นสมาชิกของร้านเสื้อชิงเยว่ได้ ในอนาคตจะสามารถเพลิดเพลินกับบริการและส่วนลดของร้านเราได้มากขึ้นตามยอดใช้จ่าย”

“เจ้าคิดว่าแบบเหล่านี้ชุดใดดูดี”

ซ่งชิงหลันเลิกคิ้วขึ้น “เสื้อผ้าทั้งหมดนี้ออกแบบอย่างพิถีพิถันโดยข้าเอง ดังนั้นทุกแบบล้วนสวยงามทั้งสิ้น”

ไป๋เย่หานยิ้มอย่างมีเลศนัย “เอาเถิด เนื่องจากทั้งหมดเป็นผลงานที่พระชายาอยากนำเสนอ ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะซื้อทั้งหมด”

“ทั้งหมด?” อู่เชียนเชียนอ้าปากค้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางลอบกลืนน้ำลายแล้วเอ่ยเสียงเบา “ท่านอ๋อง เสื้อผ้าทั้งหมดในนี้มีมากกว่าห้าสิบชิ้น”

ซ่งชิงหลันปิดสมุดลงทันที ยิ้มให้ไป๋เย่หานแล้วตอบ “ข้าจะจัดการให้ตามคำสั่งซื้อของท่านอ๋อง ในเมื่อมีลูกค้ารายใหญ่มาหาถึงที่ ไม่มีเหตุผลใดที่จะไม่รับ เชิญท่านอ๋องชำระเงินที่โต๊ะด้านหน้าได้เลยเพคะ”

ว่าจบนางก็หันหลังเดินออกไป

ด้านหลี่ซิ่วซิ่วรออยู่ที่หน้าประตู รับแบบทั้งหมดจากซ่งชิงหลัน “เจ้าได้ยินหมดแล้ว จัดการตามนั้นเสีย”

หลี่ซิ่วซิ่วยิ้มอย่างเคอะเขิน “พี่ชิงหลัน ข้าไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังนะ ข้า…”

“ไม่เป็นไร เจ้าหาคนมาทำเสื้อผ้าพวกนี้ แล้วจัดส่งมันไปที่จวนหานอ๋องด้วย”

หากแต่ได้ยินเช่นนั้น ความอู่ตื่นเต้นของเชียนเชียนกลับไม่ลดลงเลย ซ้ำยังยกนิ้วให้หานอ๋องอย่างชื่นชม แล้วเอ่ยหยอกล้อ “ท่านอ๋อง นี้เป็นวิธีตามง้อภรรยาที่มีมูลค่ามหาศาลเหลือเกินเพคะ”

ไป๋เย่หานพยักหน้าอย่างนิ่ง ๆ “ข้ามีเงินอยู่แล้ว”

…

ในที่สุด การสอบของซ่งชิงซีก็มาถึง

ตระกูลซ่งตื่นกันแต่เช้า เพื่อไปส่งเขาที่หน้าวังด้วยกัน

ซ่งชิงซีแต่งกายอย่างภูมิฐาน สวมเครื่องประดับศีรษะจากหยกขาว และคาดเข็มขัดสีเข้ม ดูทรงภูมิและหล่อเหลา

เด็กหนุ่มดูงดงามราวกับหยกสลัก เป็นคุณชายที่ไม่มีผู้ใดเทียบรัศมีได้

ซ่งชิงซีมองพี่สาว แล้วเอ่ยอย่างเป็นห่วง “ท่านพี่ ท่านดูไม่ค่อยดีเลยนะขอรับ เมื่อคืนคงนอนไม่หลับอีกแล้วใช่หรือไม่ ท่านไม่ต้องไปส่งข้าก็ได้ พักผ่อนอยู่ที่บ้านจะดีกว่า”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “ข้าไม่เป็นไร วันนี้เป็นวันสอบครั้งสำคัญของเจ้านี่ ข้าเพียงตื่นเต้นไปหน่อย ทำให้นอนไม่หลับเท่านั้นเอง”

ซ่งชิงตงพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “รีบไปกันได้แล้ว ไม่อย่างนั้นจะสายเอา”

ทั้งตระกูลใช้รถม้าสองคันตรงไปที่วังหลวง ซึ่งเป็นสถานที่ในการสอบครั้งนี้

รถม้าหยุดที่ประตูขนาดใหญ่ด้านหน้าเขตพระราชฐาน ทุกคนลงมาจากรถแล้วยืนส่งซ่งชิงซี

อีกอย่างที่นี่ไม่อนุญาตให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าไป พวกเขาจึงได้แต่โบกมือส่งซ่งชิงซีให้เดินเข้าไปเพียงผู้เดียว

อยู่ ๆ ซ่งชิงเป่ยก็ดึงแขนซ่งชิงหลัน แล้วพูดขึ้น “ท่านพี่ นั่นท่านหานอ๋องไม่ใช่หรือ?”

ทุกคนมองตามสายตาของซ่งชิงเป่ยไป แล้วพบว่าไป๋เย่หานเข้าไปในพระราชวังที่ประตูอีกแห่งหนึ่ง

ซึ่งนั่นเป็นประตูสำหรับเชื้อพระวงศ์โดยเฉพาะ

ซ่งชิงหยวนพูดอย่างสงสัย “เสื้อผ้าที่ท่านอ๋องสวมอยู่ช่างคุ้นเหลือเกินขอรับ”

ซ่งชิงตงเป็นผู้ไขความกระจ่าง “นั่นเสื้อผ้าจากร้านเสื้อชิงเยว่อย่างไรเล่า”

จากนั้น สมาชิกในตระกูลทั้งหมดก็หันไปมองซ่งชิงหลันเป็นตาเดียว

พี่สาวคนโตยังคงนิ่งไร้ซึ่งปฏิกิริยาใด ๆ “ใช่ เขาไปที่ร้านข้า”

หลิวกุ้ยเสียยกยิ้ม แล้วแอบถาม “หลันหลัน เจ้าให้เสื้อผ้ากับท่านอ๋องอย่างนั้นหรือ?”

“ไม่มีทาง ข้าทำธุรกิจไม่ใช่การกุศล”

ไป๋เย่หานที่ดูเหมือนอยู่ไกลเกินกว่าจะรู้ถึงสายตาของตระกูลซ่งที่จ้องอยู่ แต่กลับหันหน้ามามองซ่งชิงหลันราวกับรู้สึกได้

ถึงระยะทางระหว่างทั้งคู่จะไกลเกินไป แต่ยังสามารถเห็นว่าเขามีรอยยิ้มบนใบหน้า

นางรีบหันหน้าหนี

แต่เมื่อหานเฟยเห็นว่าซ่งชิงหลันกับตระกูลอยู่ที่นี่ ก็หัวเราะออกมาแล้วเอ่ย “ไม่แปลกใจเลยขอรับ ที่นายท่านเข้าวังอย่างกะทันหันในวันนี้ ที่แท้ก็เพื่อมาพบพระชายานี่เอง”

ไป๋เย่หานมองรองแม่ทัพข้างกายด้วยสายตาเฉียบขาด “ยังอยากมีปากอยู่หรือไม่?”

เหตุใดถึงได้เอาแต่พูดทุกอย่างที่คิดได้อยู่เช่นนี้กัน

ได้ยินเช่นนั้น หานเฟยรีบเอามือปิดปาก “ข้าน้อยผิดไปแล้วขอรับ”

จากนั้นทั้งสองก็เข้าวังไปพร้อมกัน

การสอบคัดเลือกขุนนางจัดขึ้นที่พระที่นั่งไท่เหอ

เมื่อไป๋เย่หานมาถึงพระที่นั่งไท่เหอ หัวหน้าขันทีจางอิงรั่ง ขุนนางคนสนิทของฝ่าบาทก็หันมาทักทายเขา

ท่านขุนนางยิ้มกว้าง แล้วทำความเคารพท่านอ๋อง “ท่านหานอ๋องทรงมาทอดพระเนตรการสอบครั้งนี้ด้วย ประเดี๋ยวกระหม่อมจะไปกราบทูลให้องค์จักรพรรดิทรงทราบ หากฝ่าบาทรู้ว่าท่านอ๋องทรงอยู่ที่นี่ พระองค์ต้องพอพระทัยแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่จำเป็น ขันทีจาง” ไป๋เย่หานหยุดเขาเอาไว้ก่อน “ว่าแต่ ผู้สมัครทั้งหมดมาพร้อมกันแล้วอย่างนั้นหรือ”

“เอ่อ…ยังมีอีกพ่ะย่ะค่ะ” จางอิงรั่งขมวดคิ้วเอ่ยเสียงเรียบ “ยังมีซ่งชิงซีที่ยังมาไม่ถึง”

ไป๋เย่หานตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น “เหตุใดเขาถึงยังไม่ถึง การสอบจะเริ่มขึ้นแล้วนี่”

“พ่ะย่ะค่ะ หากครบชั่วยามแล้วเขายังมาไม่ถึง คงจะต้องตัดสิทธิ์”

ไป๋เย่หานขมวดคิ้ว เขากับซ่งชิงซีมาถึงประตูพร้อมกัน เป็นไปไม่ได้ที่จะยังเดินทางไม่ถึงพระที่นั่ง

เรื่องนี้ไม่ชอบมาพากลเอาเสียเลย

สีหน้าของท่านอ๋องหนุ่มพลันเย็นเยียบ หันไปเอ่ยกับหานเฟยที่อยู่ข้างกัน “ไปตามหาที ทำอย่างเงียบ ๆ”

หานเฟยรับคำสั่ง “ขอรับนายท่าน”

จากนั้นก็เริ่มออกตามหารอบ ๆ บริเวณพระที่นั่ง