ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 217 ช่างปราดเปรื่อง
บทที่ 217 ช่างปราดเปรื่อง
หลังจากซ่งชิงซีเข้ามาในวังแล้ว ก็มีขันทีน้อยผู้หนึ่งนำทางเขาเข้าไป
เขาเดินตามขันทีผู้นั้นอยู่นาน แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่ได้เข้าวังแต่เมื่อมองดูภูมิทัศน์รอบ ๆ ก็สามารถรู้ได้โดยสัญชาตญาณขึ้นมาได้ว่า ที่นี่ดูต่างจากทางไปสู่พระที่นั่งไท่เหอขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อเห็นว่าเวลาสอบคัดเลือกขุนนางเข้ามาแล้ว ซ่งชิงซีจึงอดถามขึ้นไม่ได้ “ท่านกงกง ข้าขอถามได้หรือไม่ เราต้องเดินอีกนานเท่าไรจึงจะถึงสถานที่สอบหรือขอรับ?”
ขันทีผู้นั้นค้อมศีรษะ แล้วรีบเดินต่อไป “คุณชายซ่ง เพียงตามข้าน้อยมาก็พอ อีกไม่ช้าจะถึงแล้วขอรับ”
ซ่งชิงซีหรี่ตาลงเล็กน้อย เมื่อเห็นว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงได้หยุดเดินแล้วหันหลังวิ่งกลับไปทางเดิม
ด้านขันทีที่นำทางเมื่อไม่ได้ยินเสียงฝีเท้า ก็หันหลังกลับจึงพบว่าซ่งชิงซีกำลังวิ่งหนี จึงรีบตามไปโดยพลัน
ขันทีผู้นี้รู้วิชากังฟู เขาคว้าคอเสื้อซ่งชิงซีเอาไว้แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ “คุณชายซ่ง จะไปที่ใดกันขอรับ วังหลวงนี้กว้างใหญ่เดินไปมาไม่รู้ทางจะหลงเอาได้ ต้องตามข้าน้อยมาให้ทันนะขอรับ”
แต่ซ่งชิงซีดูเย็นชาขึ้นเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงต่ำ “นั่นไม่ใช่ทางไปพระที่นั่งไท่เหอ”
“ฮ่า ๆ คุณชายซ่งช่างปราดเปรื่องนัก แต่น่าเสียดายที่ฉลาดเกินไป”
“ผู้ใดสั่งให้ท่านทำเช่นนี้”
ขันทีน้อยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ข้าคงบอกเรื่องนั้นไม่ได้ ต้องขออภัยด้วย”
ว่าจบก็ยกมือขึ้นตั้งใจจะทำให้ซ่งชิงซีหมดสติ
“หยุดประเดี๋ยวนี้!” ตอนนั้นเองที่เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้น
ขันทีน้อยเหลือบตาไปเห็นว่าคนที่มาขวางเป็นแม่ทัพผู้เชี่ยวชาญการต่อสู้อย่างหานอ๋อง จึงได้ขบกรามแน่นแล้วรีบหนีเอาตัวรอด
เขาพยายามดันร่างซ่งชิงซีให้ขวางไป๋เย่หานเอาไว้ แล้วกระโดดขึ้นกำแพงหนีไป
“โอ๊ย” ซ่งชิงซีอุทานเสียงดังอย่างไม่ทันตั้งตัว
โชคดีที่ไป๋เย่หานจับเอาไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นเขาคงล้มไปกองกับพื้น
อ๋องหนุ่มยืนตัวขึ้น “เจ้าไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่?”
ซ่งชิงซีส่ายหน้า “ไม่ขอรับ”
ทั้งสองมองไปตามทางที่ขันทีน้อยผู้นั้นหนีไปด้วยกัน
ซ่งชิงซีขมวดคิ้วเล็กน้อย “น่าเสียดายที่เขาหนีไปได้”
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนใจเรื่องนั้น การสอบกำลังจะเริ่มแล้ว มากับข้าเร็ว”
ว่าจบ ไป๋เย่หานก็ดึงซ่งชิงซีเข้ามาใกล้ แล้วใช้วิชาตัวเบาบินไปถึงพระที่นั่งไท่เหอ
เมื่อทหารยามเห็นว่ามีคนบินอยู่เหนือศีรษะ ต่างก็พากันตกใจ คิดว่ามีมือสังหารลอบเข้ามา
พวกเขาต่างไล่ตามเงาร่างนั้นไปถึงที่พระที่นั่งไท่เหอ
จึงได้พบว่าเงานั้นเป็นหานอ๋อง
เหล่าทหารยามดูและพระราชวังพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก และมองหานอ๋องด้วยความชื่นชมในวิชาตัวเบาของเขา แม้แต่ทหารองครักษ์ที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดียังตามเงาของท่านอ๋องผู้นี้แทบไม่ทัน ท่าทางว่าพวกเขาต้องฝึกให้มากขึ้นอีกเสีย
ทันทีที่ซ่งชิงซีถึงพื้นก็ต้องหอบหายใจและทุบหน้าอกตัวเอง
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นโลกในมุมสูงเช่นนั้น
ไป๋เย่หานมองน้องชายของภรรยา แล้วถามอีกครั้ง “เจ้าเป็นอันใดหรือไม่?”
ในที่สุดซ่งชิงซีก็สงบสติอารมณ์ลงได้ จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเอ่ยตอบ “ไม่เป็นไรขอรับ”
เมื่อมองเห็นว่าทั้งสองอยู่ที่นี่ จางอิงรั่งก็รีบเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม มองที่ไป๋เย่หาน “ท่านอ๋องขอรับ เกิดเหตุใดขึ้นหรือไม่…”
“นี่คือผู้เข้าสอบซ่งชิงซี ขันทีจางโปรดนำทางเขาด้วย”
“เอ่อ…คือ” จางอิงรั่งดูอึกอัก
หากแต่เมื่อเห็นสายตาเฉียบคมของไป๋เย่หาน ก็เกิดอาการประหม่าขึ้น “ท่านหานอ๋อง การสอบเริ่มขึ้นไปแล้วขอรับ”
คำพูดนี้หมายความว่าไม่สามารถเข้าไปได้อีก
ไป๋เย่หานสีหน้ามืดมน แล้วเอ่ยเสียงเย็น “ซ่งชิงซีถูกปองร้ายจากผู้ใดบางคน และถ่วงเวลาเขาด้วยการให้ขันทีนำทางไปที่อื่น เท่านี้ยังเป็นเหตุผลไม่เพียงพออย่างนั้นหรือ ข้าคิดว่าเจ้าคงมีวิจารณญาณพอ และไม่นิ่งนอนใจต่อเรื่องเช่นนี้”
หานอ๋องเอ่ยโดยเจตนาในผู้ที่อยู่ในพระที่นั่งไท่เหอได้ยินด้วย
ภายในพระที่นั่งเงียบสงัด และตอนนี้จางอิงรั่งก็กำลังเหงื่อตก
ระหว่างที่ซ่งชิงซีกำลังจะถอดใจ สุรเสียงอันหนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านในพระที่นั่งไท่เหอ “จางอิงรั่ง พาเขาเข้ามา”
“พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีจางรีบรับคำ จากนั้นก็ยิ้มให้ซ่งชิงซีที่อยู่ข้างกาย “คุณชายซ่ง เชิญทางนี้”
ซ่งชิงซีเหลือบมองไป๋เย่หาน
ไป๋เย่หานพยักหน้าเล็กน้อยให้เขา จากนั้นหนุ่มน้อยจึงเดินตามขุนนางเข้าไปภายในสถานที่สอบ
……
การสอบคัดเลือกขุนนางจบลงแล้ว
ซ่งชิงซีเดินออกมาจากประตูพระที่นั่ง และได้พบกับไป๋เย่หานอีกครั้งอย่างไม่คาดคิด
ท่าทางของอีกฝ่ายราวกับว่าอีกฝ่ายกำลังรอตนอยู่
ซ่งชิงซีชะงักแล้วเอ่ยขึ้น “ท่านอ๋อง?”
ไป๋เย่หานก้าวเข้ามาใกล้ แล้วเอ่ยถาม “เป็นอย่างไรบ้าง?”
ซ่งชิงซียิ้ม “ราบรื่นดีขอรับ ต้องขอบพระทัยท่านอ๋องที่ทรงช่วยข้าไว้ ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้เข้าสอบเสียแล้ว”
ในช่วงเวลาเดียวกัน คนอื่น ๆ ที่เข้าสอบก็เดินออกมาด้วยเช่นกัน
ในหมู่พวกเขา หลิวฮ่าวหมิงกำลังมองไปทางซ่งชิงซีด้วยความขุ่นเคืองในแววตา
ไป๋เย่หานสังเกตเห็นเจตนาไม่ดีของคนผู้นั้น จึงเอ่ยกับซ่งชิงซี “เราไปกันเถิด”
ทั้งสองเดินไปด้วยกันตามทางในพระราชวังที่เงียบสงบ
อยู่ ๆ ไป๋เย่หานก็เอ่ยขึ้น “ข้าเพิ่งสั่งให้หานเฟยไปสืบเรื่องทั้งหมดอย่างลับ ๆ และรู้มาว่าขันทีผู้นั้นเป็นตัวปลอม”
ซ่งชิงซีพยักหน้าอย่างใช้ความคิด “อันที่จริง ข้ารู้ตัวคนบงการอยู่แล้วขอรับ”
“หืม” ไป๋เย่หานเลิกคิ้ว อยากจะรู้เรื่องนี้ขึ้นมา
ซ่งชิงซีเม้มริมฝีปากก่อนจะเอ่ย “ในบรรดาผู้เข้าสอบทั้งหมด มีเพียงหลิวฮ่าวหมิง บุตรของใต้เท้าหลิวเท่านั้นที่จะแข่งกับข้าได้”
เด็กหนุ่มเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา หลังจากที่คิดถึงเรื่องนี้แล้ว
ไป๋เย่หานเองก็พยักหน้าตาม เมื่อนึกถึงสายตาท่าทางของหลิวฮ่าวหมิง ก็ไม่น่าแปลกหากอีกฝ่ายจะเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง
เขาขมวดคิ้วแล้วเริ่มเอ่ย “ใต้เท้าหลิวผู้นั้นมีอำนาจมากในราชสำนัก แม้แต่การสอบพวกเขายังทำถึงเพียงนี้ ต่อไปเมื่อได้รับราชการ ทุกอย่างคงไม่ง่ายเป็นแน่ เจ้าต้องระวังตัวให้ดี สามารถขอความช่วยเหลือจากข้าได้ทุกเมื่อ”
ความรู้สึกขอบคุณเต็มตื่นขึ้นอีก “เป็นพระกรุณาอย่างมากขอรับ ท่านอ๋อง”
เมื่อก่อนเขาคิดว่าไป๋เย่หานเป็นคนเย็นชาไม่น่าเข้าใกล้ แต่หลังจากวันนี้ ซ่งชิงซีก็เปลี่ยนมุมมองที่มีต่ออดีตพี่เขยผู้นี้แล้ว
ไป๋เย่หานยกยิ้มที่มุมปาก ท่าทางเจ้าเล่ห์ “หากรู้สึกขอบคุณก็ช่วยเรียกข้าว่าพี่เขยด้วยแล้วกัน”
“หา?” ก่อนที่ซ่งชิงซีจะได้ตอบรับ อีกฝ่ายก็เดินนำไปเสียแล้ว
ทั้งสองมาถึงที่ประตูวังระหว่างที่พูดคุยกันอย่างไม่รู้ตัว
ด้านตระกูลซ่งที่รออยู่ด้านนอกก็เอ่ยเรียกเขาทันที
ท่านย่าจับมือซ่งชิงซีด้วยความเป็นห่วง “เป็นอย่างไรบ้างชิงซี?”
ซ่งชิงหลันเข้ามาประคองท่านย่าให้ถอยออกมาก่อน แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ท่านย่า ข้าว่าชิงซีคงเหนื่อยแล้ว เรากลับกันก่อนดีกว่า”
ตอนนั้นเองที่ซ่งชิงเป่ยกระโดดเข้ามา แล้วถามอย่างสงสัย “พี่สี่ ท่านออกมาพร้อมท่านอ๋องได้อย่างไรกัน?”
Comments for chapter "บทที่ 217 ช่างปราดเปรื่อง"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
