ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 227 สวยงามมากเลยหรือไม่

บทที่ 227 สวยงามมากเลยหรือไม่

ซ่งชิงหลันเล่านิทานให้ลูก ๆ ฟังไปสามเรื่องแล้ว แต่ซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่ก็ยังไม่มีวี่แววของความง่วงแม้แต่น้อย ดวงตาของพวกเขาใสแจ๋วเสียยิ่งกว่าประกายของดวงดาวในราตรีนี้เสียอีก

มุมปากของนางกระตุก และอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น “พวกเจ้าสองคนเป็นอันใด ปกติต้องหลับไปก่อนที่แม่จะเล่านิทานจบเสียอีก แต่นี่เล่าจบไปสามเรื่องแล้วก็ยังไม่ยอมนอนกันเสียที”

ซ่งซิงเยว่ลุกขึ้นนั่งบนที่นอน กะพริบตากลมโตน่ารักถามขึ้นอย่างจริงจัง “ท่านแม่ เหตุใดท่านน้ารองกับท่านน้าสามยังไม่กลับมาอีกเจ้าคะ”

“งานเลี้ยงในวังไม่น่าจะจบเร็วนัก พวกเจ้าเข้านอนกันได้แล้ว” ระหว่างที่พูดก็ยื่นมือออกไปดันไหล่ให้ช่งซิงเยว่กลับไปนอนลง

ซ่งซิงเยว่คว้ามือมารดาเอาไว้ทันที “ท่านแม่ วังหลวงเป็นอย่างไรเจ้าคะ ยิ่งใหญ่สวยงามหรือไม่ ใหญ่กว่าจวนของท่านพ่ออีกอย่างนั้นหรือ”

“พรืด!” ซ่งชิงหลันอดใจไม่ไหวหัวเราะออกมา บีบแก้มเล็ก ๆ น่ารักของลูกสาวแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ที่นั้นใหญ่โตกว่าจวนของบิดาเจ้ามาก”

ซ่งซิงเยว่ขมวดคิ้วทันที แล้วพูดอย่างจริงจัง “อย่างนั้นข้าอยากไปดูด้วยเหมือนกัน”

ทันใดนั้น ซ่งซิงเฉินก็ไม่สามารถหยุดความสงสัยได้อีกต่อไป ลุกขึ้นนั่งบ้างแล้วเอ่ยกับมารดา “ท่านแม่ขอรับ ท่านน้ารองบอกข้าว่า ท่านปู่ท่านย่าของเราอยู่ในวังหลวง เหตุใดเราไม่ไปที่นั่นเพื่อพบพวกท่านเล่าขอรับ ท่านแม่บอกข้าไม่ใช่หรือว่าเราเป็นคนตระกูลเดียวกันต้องอยู่ด้วยกัน”

“คือว่าเรื่องนั้น…”

คราวนี้ซ่งชิงหลันพลันเงียบลง

ระหว่างที่นางกำลังพยายามคิดหาอธิบายเกี่ยวกับพวกเขาอย่างหนัก อยู่ ๆ ซ่งซิงเยว่ก็เอ่ยขึ้นมา “นั่นเป็นเพราะยังไม่ถึงเวลาใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

แม้จะเป็นเด็ก แต่ลูกสาวผู้นี้ก็มีเหตุผลราวกับผู้ใหญ่

ซ่งชิงหลันชะงักไปครู่หนึ่ง พยักหน้าแล้วตอบรับ “ใช่แล้ว”

แต่ก็จริงอย่างที่พวกเขาว่ามันยังไม่ถึงเวลาจริง ๆ

“เอาเถิด นี่ดึกมากแล้ว พวกเจ้าเข้านอนได้แล้ว ไม่อย่างนั้นจะไม่สูงนะ” หลังจากนั้นนางก็ห่มผ้าห่มให้พวกเขาและเล่านิทานต่อ

เด็กน้อยทั้งสองเริ่มทนง่วงไม่ไหว นางเล่าต่อเพียงไม่นานพวกเขาก็หลับไป

ซ่งชิงหลันลุกขึ้นแล้วออกไปอย่างเบา ๆ ก่อนที่จะปิดประตูห้อง นางมองเด็กสองคนที่หลับอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกหลากหลาย

เวลาที่ผ่านมา นางคิดเพียงว่าเพื่อดูแลตระกูลที่ยากจนให้มีชีวิตที่ดีขึ้น หากทำงานอย่างหนักชีวิตก็จะดีขึ้นได้

แล้วมันก็เป็นเช่นที่นางคิด ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ตระกูลซ่งมีชีวิตที่มั่นคงมากขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยแรงกายแรงใจ ความเฉลียวฉลาดและความนำสมัยของนาง ซ่งชิงหลันไม่ได้คาดหวังให้ลูกน้อยทั้งสองประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่ในอนาคต ตราบใดที่พวกเขาเติบโตอย่างมีความสุขและสุขภาพแข็งแรงก็ดีมากแล้ว

ทว่าทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่นางคิด เพราะบิดาของเด็ก ๆ กลับกลายเป็นองค์ชายที่พลัดพราก

ตัวตนของเขามีความเกี่ยวข้องกับราชสำนัก ดังนั้นชะตาชีวิตของพวกเขาจึงเปลี่ยนแปลงไป ไม่มีทางเป็นเพียงเด็กทั่วไปได้อีกแล้ว

สถานที่เช่นวังหลวงเป็นที่รวมแห่งอำนาจ เสมือนสนามแห่งการต่อสู้แย่งชิงความเป็นหนึ่ง ที่ผู้ใดหลายคนต่างปรารถนาจะเข้าไปร่วม

“เฮ้อ…”

ซ่งชิงหลันถอนหายใจเบา ๆ และปิดประตูลง

ไม่ว่าอย่างไร ในฐานะมารดาของพวกเขา นางจะต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องลูกแฝดทั้งสองให้จงได้

ซ่งชิงหลันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืน ตอนนี้ก็เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว

นางขมวดคิ้วแล้วบ่นพึมพำ “ดึกป่านนี้แล้ว เหตุใดชิงหนานกับชิงซียังไม่กลับมาอีกนะ”

คิดเช่นนั้น ซ่งชิงหลันก็ออกไปดูที่ด้านหน้าจวนแม่ทัพ

….

หลังจากงานเลี้ยง ซ่งชิงหนานและซ่งชิงซีกลับบ้านด้วยรถม้าคันเดียวกัน

นี่เป็นครั้งแรกที่ซ่งชิงซีได้เข้าร่วมงาน ก็รู้สึกว่าในงานเลี้ยงช่างเต็มไปด้วยกระแสน้ำเชี่ยวที่ปั่นป่วน และมีภูติพรายหลบซ่อนอยู่ใต้นั้น

ซ่งชิงหนานมองน้องชายด้วยรอยยิ้ม “หรือว่าเจ้าจะไม่อยากทำงานราชการอีกต่อไปแล้ว?”

น้องชายขมวดคิ้วเอ่ย “พี่สาม ข้าไม่เคยคิดจะเปลี่ยนใจเลย เพียงพัฒนาตัวเองให้ดี ทำหน้าที่ของตนเอง ไม่เกี่ยวข้องกับการแย่งชิงอำนาจเหล่าพวกนั้นก็คงไม่มีปัญหา”

“อืม…ข้าก็คิดเช่นนั้น” ซ่งชิงหนานพยักหน้า “ก่อนหน้านี้ ผู้ใดต่างรู้กันว่าผู้ที่จะได้ตำแหน่งรัชทายาทย่อมต้องเป็นลี่อ๋อง เพราะพระมเหสีเองก็ทรงมีอำนาจอย่างยิ่งในราชสำนัก แต่หลังจากที่หานอ๋องกลับมา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ท่านอ๋องเป็นโอรสสวรรค์องค์แรกของฝ่าบาท เหล่าขุนนางที่อยู่คนละขั้วกับพระมเหสี ไม่ต้องการให้ลี่อ๋องเป็นรัชทายาท ก็หันมาสนับสนุนหานอ๋องตามคาด การแข่งขันกันอย่างลับ ๆ ระหว่างทั้งสองฝ่ายก็เริ่มต้นขึ้น”

ระหว่างที่อธิบายเรื่องราวก็มองซ่งชิงซีอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง “เจ้าได้เห็นแล้วในคืนนี้ ลี่อ๋องตั้งใจข่มเราทั้งสองเพราะเห็นว่าข้าเป็นคนของหานอ๋อง เพราะอย่างนั้น ต่อไปเจ้าต้องระวังตัวด้วย”

“ขอรับ ข้าเข้าใจแล้ว” ซ่งชิงซีพยักหน้า และทันใดนั้นก็เกิดความสงสัยขึ้นมาอีก “พี่สาม แล้วท่าน…สนับสนุนผู้ใดหรือขอรับ?”

ซ่งชิงหนานเอ่ยอีกครั้ง “เจ้าคิดว่าหานอ๋องของเราต้องการชิงตำแหน่งรัชทายาทอย่างนั้นหรือ เขาไม่ได้สนใจอำนาจบารมีเหล่านั้นแม้แต่น้อย”

ซ่งชิงซียิ้มอย่างรู้ทัน และสามารถรู้ได้เช่นกันว่าไป๋เย่หานไม่ได้สนใจตำแหน่งรัชทายาท เพราะสิ่งเดียวที่อยู่ในใจเขามีเพียงท่านพี่เท่านั้น

ขณะที่กำลังคุยกัน รถม้าก็จอดเทียบหน้าจวนแม่ทัพ

ทั้งสองลงจากรถที่หน้าประตู และหลังจากที่เดินมาได้ไม่กี่ก้าว รถม้าของหานอ๋องก็แล่นผ่านไปจอดยังประตูบ้านข้าง ๆ

ทิศทางที่ม้าถูกบังคับให้วิ่งมาไม่ใช่พระราชวัง

หานเฟยที่เป็นผู้บังคับรถม้าก็พบว่าสองพี่น้องซ่งอยู่หน้าประตูเช่นกัน จึงได้ทักทายพวกเขาอย่างสนิทสนม “ท่านแม่ทัพซ่ง นายท่านซ่ง กลับมาแล้วหรือขอรับ”

ซ่งชิงหนานเดินอีกก้าว หันมองรถม้าแล้วถามขึ้น “ท่านอ๋องไปที่ใดมาหรือ?”

ในช่วงครึ่งหลังของงานเลี้ยง ไป๋เย่หานลุกออกไปจากที่นั่ง เขาก็เข้าใจว่านายท่านคงหนีกลับไปก่อนเสียแล้ว

หานเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ตระหนักขึ้นมา “โอ้ จริงสิ ท่านหมายถึงรถม้านี่หรือขอรับ ท่านอ๋องไม่ได้อยู่ในนี้ขอรับ แต่รถม้านี่ไปส่งคุณหนูหลิวที่จวนใต้เท้าหลิว ข้าเพิ่งกลับมาจากที่นั่น”

“จวนใต้เท้าหลิว?” ซ่งชิงหนานขมวดคิ้ว “แล้วท่านอ๋องเล่า?”

“นายท่านขี่ม้ากลับมาเองขอรับ แม่ทัพซ่ง นี่มันดึกมากแล้ว ข้าขอตัวเอารถม้าไปเก็บด้านในก่อน”

ซ่งชิงหนานพยักหน้า หานเฟยจึงบังคับม้าเข้าไปด้านในจวนหานอ๋อง

ซ่งช่งหนานและซ่งชิงซีเองก็เดินเข้าจวนแม่ทัพด้วยกัน

ซ่งชิงหนานจมอยู่ในความคิด ก่อนจะมองไปทางซ่งชิงซีแล้วถาม “เจ้าสาม เจ้าคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้”

“เรื่องนี้ไม่มีสิ่งใดชัดเจนไปมากกว่านี้อีกแล้วขอรับ คุณหนูหลิวทั้งงดงามและเพียบพร้อมด้วยอำนาจ นางเป็นบุตรสาวใต้เท้าหลิว ผู้ใดก็ต้องการได้เป็นลูกสะใภ้ ทั้งสามารถเชิดหน้าชูตาเรื่องหน้าตาและความสามารถ และประการต่อมา หากท่านอ๋องได้นางเป็นพระชายา ย่อมต้องสนับสนุนเรื่องอำนาจได้อีกด้วย”

ซ่งชิงหนานขมวดคิ้ว “แต่นายท่านไม่น่าสนใจเรื่องเหล่านี้”

“ถูกต้องขอรับ…” ซ่งชิงซีถอนหายใจ “แม้ว่าท่านอ๋องจะไม่ได้สนใจ แต่ก็ไม่ได้หมายความจะไม่มีผู้อื่นจงใจจัดการเรื่องนี้ให้เกิดขึ้นนี่ขอรับ”

ไม่ต้องเอ่ยออกมาอย่างตรง ๆ ทั้งคู่ก็รู้คำตอบในใจอยู่แล้วว่าหมายถึงสิ่งใด

ซ่งชิงหนานพูดเสียงเบา “เอาเถิด พอ ๆ ระวังท่านพี่จะมาได้ยินเข้า”

ซ่งชิงซียิ้ม “ดึกเพียงนี้แล้ว ท่านพี่คงหลับไปแล้ว…”

ระหว่างที่พูดคุยกัน ทั้งสองก็หันไปทางมุมหนึ่งที่ซ่งชิงหลันยืนอยู่หลังต้นไม้