ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 234 ระหว่างชายหญิง จะมีความสัมพันธ์รูปแบบใดได้อีกเล่า

บทที่ 234 ระหว่างชายหญิง จะมีความสัมพันธ์รูปแบบใดได้อีกเล่า

หลี่ซิ่วซิ่วกัดฟันว่าไปตามตรง “ระหว่างที่คุณหนูหลิวกำลังเลือกดูเสื้อผ้า นางถามถึงท่านอ๋องอยู่เรื่อย ๆ เจ้าค่ะ จากนั้นสาวใช้ของนางก็พูดว่า…”

หลี่ซิ่วซิ่งชะงักไป ราวกับเป็นเรื่องที่ยากจะเอ่ย

ซ่งชิงหลันเลิกคิ้ว “นางว่าอย่างไรอีก”

“บอกว่าท่านอ๋องทรงอยู่กับพี่ชิงหลันนานแล้ว ท่าทางว่าท่านจะพยายามจับ…” ท่านอ๋อง…

อย่างไรเสียหลี่ซิ่วซิ่วก็เขินอายเกินกว่าจะพูดให้จบ

นางมองมาที่ซ่งชิงหลันด้วยสายตาเป็นห่วง แต่คนถูกว่ากลับไม่ได้สนใจและยังหัวเราะออกมา

ซ่งชิงหลันหันไปทางไป๋เย่หานซึ่งกำลังนั่งหน้านิ่ง แล้วเอ่ยล้อ “บุตรสาวของใต้เท้าหลิวท่าทางว่าจะเป็นห่วงท่านอ๋องมาก นางคงจะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับท่านอ๋องเพคะ”

แต่ไป๋เย่หานยืนขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา “ข้าจะไปจัดการเอง”

สำหรับเขาแล้ว กว่าจะพยายามสร้างความสัมพันธ์อันดีกับภรรยาก็แสนจะลำบาก แล้วตอนนี้ยังจะมีคนมาพยายามสร้างความร้าวฉาน แม้จะเป็นถึงบุตรสาวใต้เท้าหลิวหรือผู้ใดหน้าไหน ไป๋เย่หานก็ไม่เห็นว่าจะสำคัญเท่ากับความรู้สึกของซ่งชิงหลันแต่อย่างใด

“นี่ หยุดเลยนะ” แต่ไม่คาดคิดว่าซ่งชิงหลันจะเป็นผู้เอ่ยปากห้ามปรามเขา

ไป๋เย่หานหันกลับมาทันที “ภรรยา เหตุใดเจ้าไม่ยอมให้ข้าไปจัดการเล่า”

หลี่ซิ่วซิ่วที่ฟังอยู่ก็ตกตะลึง ไม่คิดมาก่อนว่าพี่ชิงหลันของนางจะใจกล้าถึงขั้นพูดกับท่านอ๋องที่น่าเกรงขามด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ได้ และยิ่งไปกว่านั้น ท่านอ๋องยังดูเชื่อฟังนางอีกด้วย

ซ่งชิงหลันเมินสายตาตกตะลึงนั้นของน้องสาว แล้วถามอย่างจริงจัง “ตอนนี้คุณหนูหลิวเลือกเสื้อผ้าได้กี่ชุดแล้ว”

หลี่ซิ่วซิ่วนับอยู่ในใจเงียบ ๆ แล้วตอบ “ประมาณสิบชุดได้แล้วเจ้าค่ะ”

“ดีมาก” ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วพูดต่อ “ออกไปบอกนาง ว่าท่านอ๋องมีเสื้อผ้าที่ต้องการตัดจำนวนมาก หากคุณหนูต้องการรอก็ให้เลือกซื้อเสื้อผ้าไปก่อนได้”

ซ่งชิงหลันตั้งใจเน้นคำว่าซื้อให้ดังเป็นพิเศษ

ช่างเย็บสาวนิ่งไปพักหนึ่ง จากนั้นก็เข้าใจเจตนาของซ่งชิงหลัน จึงยิ้มแล้วพยักหน้ารับก่อนออกจากห้องไป

หลังจากที่หลี่ซิ่วซิ่วออกไปแล้ว เจ้าของร้านสาวก็ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี รินชาหอมกรุ่นขึ้นมาจิบช้า ๆ

ด้านไป๋เย่หานที่ไม่เคยเห็นนางอารมณ์ดีและดูน่าขบขันเท่านี้มาก่อน จึงทำให้ชายหนุ่มอารมณ์ดีขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

ทันใดนั้นเขาก็เริ่มเอ่ยขึ้น “เจ้าดูมีความสุขเมื่อได้เงินนะ”

หากเงินทองสามารถเอาชนะใจนางได้ เขาก็พร้อมจะมอบทรัพย์สมบัติที่มีอยู่ทั้งหมดให้

“แน่นอน เงินมาหาถึงหน้าประตูเช่นนี้ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร” ซ่งชิงหลันเห็นแววตาลึกซึ้งเต็มไปด้วยความหมายของไป๋เย่หานก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “อย่าแม้แต่จะคิด ข้าชอบเงินแต่เป็นเงินที่ข้าหามาเอง ข้าไม่ได้ชอบเงินของท่าน”

ชายหนุ่มหรี่ตาลงแล้วพูดพร้อมยกยิ้มขึ้นมาอีก “ข้ายังไม่ได้พูดอันใดเสียหน่อย”

“มองตาท่านข้าก็รู้หมดแล้วว่าท่านคิดเรื่องสิ่งใดอยู่”

ดวงตาของท่านอ๋องมืดมน “เมื่อก่อนเจ้าไม่ได้รู้ทันข้าถึงเพียงนี้”

“เมื่อก่อนท่านก็ไม่ใช่ท่านอ๋องด้วยเช่นกัน” ซ่งชิงหลันมองอย่างว่างเปล่า “เลิกพูดเรื่องอดีตเสียที ตอนนี้ข้าต้องจัดการบัญชีร้าน หากท่านยังจะเอาแต่รบกวนไม่เลิก ข้าจะให้ท่านรับผิดชอบความเสียหายทั้งหมด”

ไป๋เย่หานเห็นว่าคราวนี้นางจริงจัง จึงได้หยุดเล่นในที่สุด

เขาหยิบหนังสือมาเปิดดูอย่างจดจ่อ แต่ก็ยังลอบแอบมองนางเป็นครั้งคราว

เมื่อเห็นท่าทางจริงจังมุ่งมั่นของซ่งชิงหลันแล้ว ก็รู้สึกว่าภรรยาของเขาราวกับจะเปล่งประกายขึ้นมากยิ่งกว่าเดิม ช่างงดงามตรึงตราจนไม่อาจถอนสายตาหนีไปมองอย่างอื่นได้

เป็นครั้งแรกที่ไป๋เย่หานได้ค้นพบด้านนี้ของซ่งชิงหลัน ซึ่งมันมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก

เจ้าของร้านสาววุ่นวายกับงานจนลืมเวลา และเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็เข้าสู่ช่วงบ่ายของวัน นางกินซาลาเปาไปสองสามคำแทนมื้อเที่ยง ส่วนไป๋เย่หาน…

หญิงสาวพลันนึกขึ้นได้ว่าในห้องนี้ยังมีเขาอยู่อีกคน

เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าชายหนุ่มกำลังจดจ่ออยู่กับตำราที่ตนเป็นคนเขียนเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจ ดูแล้วคล้ายว่าจะเป็นสมุดบันทึกการทำงานในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเสียมากกว่า

ตรงหน้าไป๋เย่หานมีจานเปล่าซึ่งเคยใส่ซาลาปาเอาไว้เช่นกัน ท่าทางว่าเขาจะกินมันระหว่างที่จดจ่ออยู่กับตำราไม่ต่างกัน

เมื่อรู้สึกว่าถูกซ่งชิงหลันมองอยู่ เขาจึงหันมาสบตาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “เสร็จแล้วหรือ?”

นางถูกสายตาอ่อนโยนของเขาดึงดูดอย่างไม่ทราบสาเหตุ

น้ำเสียงเช่นนั้นของเขาทำให้เกิดความรู้สึกโหยหา ราวกับว่าทั้งคู่เป็นสามีภรรยาที่อยู่กินกันมานานหลายปี

ซ่งชิงหลันตกใจกับความคิดเพ้อเจ้อของตนเอง รีบดึงสติกลับมาแล้วพูดกับเขา “ไปกันเถิด”

ไป๋เย่หานลุกขึ้นยืนและเดินไปหาซ่งชิงหลัน “พระชายา เจ้าไม่สงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับคุณหนูหลิวบ้างเลยหรือ”

ความจริงแล้วที่เขาอยากรู้มากกว่าคือ ซ่งชิงหลันหึงหวงตนบ้างหรือไม่

ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วเอ่ยตอบ “เรื่องระหว่างชายหญิง จะมีความสัมพันธ์รูปแบบใดได้อีกเล่า”

“อันที่จริง ข้าและนาง…”

ก่อนที่ท่านอ๋องหนุ่มจะว่าจบ ซ่งชิงหลันก็ขัดจังหวะขึ้นด้วยการกะพริบตาอย่างซุกซนแล้วกล่าว “มาเดาสิว่าคุณหนูหลิวยังรอท่านอ๋องอยู่หรือไม่”

จากนั้นทั้งสองก็เดินออกจากห้องทำงานไปที่หน้าร้านด้วยกัน

ซ่งชิงหลันตรงไปที่โต๊ะคิดเงิน และถามกับเหอไห่หลิง “ท่านป้าสะใภ้รอง คุณหนูหลิวยังอยู่หรือไม่เจ้าคะ”

เมื่อหลี่ซิ่วซิ่วได้ยินเสียงก็เดินเข้ามาหา “เมื่อครู่มีคนของใต้เท้าหลิวมาที่นี่เจ้าค่ะ จากนั้นคุณหนูก็กลับไป”

“ฮ่า ๆ …” ซ่งชิงหลันหัวเราะชอบใจ เลิกคิ้วมองไป๋เย่หานที่อยู่ด้านข้างเพื่อพูดกับเขา “ท่าทางว่านางจะไม่ได้สนใจท่านอ๋องมากเท่าใด”

ว่าจบก็ถามขึ้นอีก “คุณหนูซื้อเสื้อที่ร้านไปกี่ชุด”

เหอไห่หลิงดูบัญชีแล้วเอ่ยตอบ “ทั้งหมดสามสิบเอ็ดชิ้นได้”

“ไม่เลวเลย” ซ่งชิงหลันพยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็หันไปเอ่ยกับหลี่ซิ่วซิ่ว “ซิ่วซิ่ว วันนี้เลิกงานเร็วแล้วไปกินข้าวที่บ้านข้ากันเถิด”

“มีอันใดพิเศษหรือเจ้าคะ”

“ชิงตงคงยังไม่ว่างมาบอกเจ้า ว่าซื่อโม่วกลับมาแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ที่จวนท่านแม่ทัพน่ะ”

“อย่างนั้นหรือเจ้าคะ พี่ชิงตงดูคิดถึงเขามากตลอดหลายปีที่ผ่านมา ตอนนี้ได้เจอกันสักที ต้องดีใจมากแน่ ๆ เลยเจ้าค่ะ”

ซ่งชิงหลันยิ้มหยอกล้อ “เจ้านี่ช่างใส่ใจแม้แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของชิงตง เพราะมีเพียงเขาอยู่ในสายตาตลอดหรือไม่”

“พี่ชิงหลัน…” คนเป็นน้องหน้าแดงด้วยความลำบากใจ

“เอาเถิด ข้าไม่แกล้งเจ้าแล้ว ไปเก็บของเร็วเข้าแล้วไปกับเรา”

ไป๋เย่หานที่อยู่ด้านข้างมีความสุขมากที่ได้ยินคำว่าเราจากปากนาง

เมื่อถึงเวลาอาหารเย็นก็มีกับข้าวเต็มโต๊ะไปหมด หากแต่ฉูซื่อโม่วยังไม่กลับมาเสียที

ซ่งชิงเป่ยเริ่มเป็นห่วง “เราไปตามหาเขาดีหรือไม่ขอรับ ข้ากลัวว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น”

ซ่งชิงหนานขมวดคิ้ว แล้วพึมพำกับตัวเอง “หรือว่าจะล้มเหลวกัน”

ตอนนั้นเอง พ่อบ้านหวางก็รีบเข้ามารายงาน “คุณชายฉูมาพร้อมคุณหนูเชียนเชียนแล้วขอรับ”