ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 235 ท่านพ่อเสนอข้อตกลงอะไรให้นาง

บทที่ 235 ท่านพ่อเสนอข้อตกลงอะไรให้นาง

ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็เห็นว่าฉูซื่อโม่วจูงมืออู่เชียนเชียนเข้ามาในบ้าน

เมื่อเห็นท่าทางใกล้ชิดกันระหว่างทั้งคู่ ทุกคนก็มีท่าทีประหลาดใจ มีเพียงซ่งชิงหนานที่ยิ้มอย่างโล่งอก

ซ่งชิงเป่ยกระโดดออกมาชี้ไปที่มือของทั้งคู่ ซึ่งจับกันอยู่แล้วถามขึ้น “เกิดอันใดขึ้น?”

อู่เชียนเชียนยกมือขึ้นต่อหน้าทุกคน แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เท่านี้ยังไม่ชัดเจนอีกหรือเจ้าคะ อีกอย่าง ตอนนี้ท่านพ่อของข้าก็เห็นด้วยกับเราแล้ว”

เมื่อนางกล่าวเช่นนั้น ทุกคนก็ตกใจมากขึ้นไปกว่าเดิม

หลิวกุ้ยเสียก้าวเข้าไปใกล้ สบตาฉูซื่อโม่วอย่างสนใจและหยอกล้อ “ซื่อโม่วที่ปกติดูขี้อาย ไม่คิดว่าอยู่ ๆ จะกล้าหาญถึงเพียงนี้ เจ้าไปทำอันใดมา ไปเจอท่านพ่อตาในอนาคตมาอย่างนั้นหรือ?”

“ฮ่า…” ฉูซื่อโม่วยิ้มเขิน หันมองซ่งชิงหนาน “ข้านำภาพเทพธิดาแม่น้ำลั่วไปมอบให้เชียนเชียนและท่านพ่ออู่ เพื่อสารภาพความในใจขอรับ”

“ภาพเทพธิดาแม่น้ำลั่วอย่างนั้นหรือ” ซ่งชิงซีเองก็ตกใจขึ้นมาเช่นกัน “ภาพวาดโด่งดังที่มีมูลค่าหลายหมื่นตำลึงนั่นน่ะหรือ”

หลิวกุ้ยเสียพูดต่อ “หลายหมื่นตำลึงเชียวหรือ ซื่อโม่ว สินสอดทองหมั้นของเจ้าช่างมูลค่าสูงเหลือเกิน”

“ไม่ใช่สินสอดขอรับ ข้าได้ส่งจดหมายไปหาตระกูลที่หลี่โจวแล้ว จะให้คนไปแจ้งท่านพ่อและให้ท่านแม่สื่อมาจัดการสู่ขอเชียนเชียนอย่างเป็นทางการอีกครั้ง” ชายหนุ่มมองทางคู่หมั้นหมาด ๆ ของเขาอย่างอ่อนโยน

อู่เชียนเชียนเองก็พยักหน้าอย่างเขินอาย

เหมือนเห็นท่าทางรักใคร่ของทั้งสอง แม่เฒ่าซ่งก็มีความสุขเป็นอย่างมาก จึงรีบเอ่ยขึ้นว่า “รีบเข้ามาเร็วเข้า อาหารพร้อมแล้ว มากินข้าวไปคุยกันไปเถิด”

ทุกคนพากันเข้าไปรวมตัวในห้องโถง โดยมีหลี่ซิ่วซิ่วมองอยู่ด้านนอก

เมื่อเห็นแววตาที่แฝงไปด้วยความอิจฉาของนาง ซ่งชิงหลันก็อดหวั่นใจขึ้นมาไม่ได้

จึงขยับเข้าไปหาช่างปักสาว ตบแขนบางเบา ๆ พูดติดตลกพร้อมยิ้ม “อันใดกัน เจ้าเองก็อยากแต่งงานแล้วอย่างนั้นหรือ”

ใบหน้าเล็ก ๆ ของหลี่ซิ่วซิ่วแดงก่ำทันที “พี่ชิงหลัน อย่าพูดเรื่องไร้สาระสิเจ้าคะ คือข้าไม่ได้คิดเรื่องนั้น…”

ระหว่างที่ตอบ นางก็กวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างประหม่า เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดได้ยินเรื่องนี้ ก็หนีเข้าไปในห้องโถงทันที

ซ่งชิงหลันยิ้ม มองแผ่นหลังบางของนางที่กำลังหนีไปและเริ่มคิดคำนวณในหัว

พี่สาวคนโตก็ไม่ต่างจากมารดา คงถึงเวลาที่ต้องช่วยเตรียมงานแต่งให้น้องชายเสียแล้ว

ในตอนนั้นเองเสียงทุ้มมีเสน่ห์ก็ดังขึ้นข้างหูของซ่งชิงหลัน “พระชายา เจ้าเล่า ต้องการแต่งงานกับข้าอีกครั้งหรือไม่”

“ท่านจะบ้าหรือ”

ซ่งชิงหลันว่าพลางสะบัดหน้าไปยังต้นเสียง ย่อมต้องเป็นไป๋เย่หานแน่อยู่แล้ว นางมองใบหน้าหล่อเหลาที่ส่งสายตาเจ้าเล่ห์มา อยู่ ๆ ก็ปรากฏภาพอดีตซ้อนทับขึ้นมาในความคิดของหญิงสาว

นั่นเป็นภาพของไป๋เย่หานยามสวมชุดแดง ระหว่างที่เขาเข้าพิธีแต่งงานกับนาง

ทันใดนั้น ความตื่นตระหนกเกินขึ้นในใจโดยพลัน

แต่ตอนนั้นเอง ก็มีเสี่ยงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยดังขัดความคิดประหลาดขึ้นมา “ท่านแม่ ท่านพ่อ ยืนใกล้กันมากจะจูบกันหรือเจ้าคะ”

ซ่งชิงหลันมองไปทางลูกสาวที่มองมาด้วยดวงตากลมโตใส สลับกันระหว่างนางกับไป๋เย่หานอย่างสงสัยใคร่รู้

ซ่งชิงหลันเองก็รู้ทันเด็กน้อยอย่างไม่ต้องสงสัย ลูกสาวหัวไวของนางชอบทำเป็นสงสัยเช่นนี้อย่างจงใจอยู่เสมอ

ผู้เป็นมารดาจึงต้องเดินเข้าไปจูงมือเล็ก ๆ ของนางเดินเข้าไปห้องโถง “ไปเร็ว กินข้าวกัน”

ซ่งซิงเยว่เดินตามมารดาไป แต่ยังไม่วายหันมาขยิบตาให้ท่านพ่อของตนอย่างซุกซน

ทำให้ซ่งซิงเฉินที่อยู่ด้านข้างขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าพ่อและน้องสาวเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย “ท่านพ่อขอรับ ท่านกับเยว่เยว่มีความลับที่รู้กันสองคนหรือขอรับ”

“โอ้ ไหนว่ามาสิว่าสิ่งที่เจ้าคิดมันเป็นเช่นไร” ไป๋เย่หานเลิกคิ้วอย่างชื่นชม

ลูกชายของเขาเฉียบแหลมตามที่คาดเอาไว้

“ข้าเดาว่าท่านกับเยว่เยว่กำลังช่วยกันโน้มน้าวท่านแม่”

ไป๋เย่หานพยักหน้า “ใช่แล้ว”

ซ่งซิงเฉินกอดอกขึ้นด้วยสีหน้าครุ่นคิด “เยว่เยว่เป็นคนชอบสิ่งตอบแทน นางไม่ยอมช่วยท่านพ่อเฉย ๆ แน่นอน ท่านพ่อเสนอข้อตกลงให้นางหรือขอรับ”

ไป๋เย่หานยิ้มแล้วเอ่ยตอบ “นางอยากได้ไข่มุกเม็ดหนึ่งในห้องทำงานพ่อน่ะ”

“อย่างนี้นี่เอง” มีประกายวาบหนึ่งในดวงตาของเด็กชาย เขารีบดึงชายเสื้อของไป๋เย่หานแล้วเอ่ยอย่างตื่นเต้น “อันที่จริงแล้วข้าเองก็สนใจดาบหลิงอวิ๋นในห้องทำงานของท่านเช่นกัน ถ้าอย่างนั้น…”

ไป๋เย่หานเข้าใจสิ่งที่ลูกชายกำลังจะเอ่ยทันที จึงตอบด้วยรอยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นก็ทำให้พ่อเห็นว่าเจ้ามีความสามารถเพียงพอที่จะครอบครองมันสิ ไปกัน กินข้าวกันเถิด”

ที่โต๊ะอาหาร ทุกคนมีความสุขกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา บรรยากาศอบอุ่นไม่ต่างจากงานฉลองวันตรุษ

จากนั้นซ่งชิงเป่ยยกจอกขึ้นแล้วเอ่ย “วันนี้ข้ามีความสุขมาก เรามาดื่มฉลองให้ท่านพี่ซื่อโม่วและท่านพี่เชียนเชียนกันเถิดขอรับ”

“ดื่ม” ฉูซื่อโม่วและอู่เชียนเชียนก็ยืนขึ้นเช่นกัน

หลังจากดื่มสุรากันไปคนละหนึ่งจอกทุกคนก็รู้สึกว่านี่ยังไม่เพียงพอ

อู่เชียนเชียนจึงชักชวนขึ้น “จริง ๆ แล้วข้ากับซื่อโม่วอยากจะไปเที่ยวเล่นด้วยกัน ก่อนที่ฤดูใบไม้ผลิจะจบลง”

“ดีเจ้าค่ะ” ซ่งซิงเยว่ปรบมือและเอ่ยอย่างเห็นด้วย “ข้าอยากไปเล่นว่าว กินของอร่อย ๆ ข้าชอบไปเที่ยวข้างนอกที่สุดเลย ท่านพ่อท่านแม่เจ้าคะ…”

ระหว่างที่พูดก็หันมองซ่งชิงหลันและไป๋เย่หานด้วยแววตาลูกหมาน่าสงสาร

ไป๋เย่หานยิ้มตอบ “ข้าว่างอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเราจะไปที่ใดก็ย่อมได้”

ว่าจบก็มองซ่งชิงหลันอย่างแฝงความหมาย

นางได้ยินเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตา นึกก่นด่าเขาอยู่ในใจ เจ้าหมอนี่รู้จักทำงานทำการบ้างหรือไม่นะ

อู่เชียนเชียนหันมาจับมือซ่งชิงหลัน แล้วเอ่ยกด้วยรอยยิ้ม “พี่ชิงหลัน ข้ารู้ว่างานท่านยุ่งมาก แต่หยุดพักสักวันจะเป็นอันใดหรือไม่เจ้าคะ”

ซ่งชิงหลันไม่ต้องการทำลายความหวังของทุกคน จึงทำได้เพียงพยักหน้ารับ

ฉูซื่อโม่วมองไปที่ซ่งชิงตงและน้อง ๆ คนอื่น ๆ “แล้วท่านเล่าขอรับ”

“ไม่ง่ายเลยที่จะหาโอกาสออกไปเที่ยวด้วยกันพร้อมหน้า เพราะอย่างนั้นก็ต้องไปสิ”

“ใช่แล้ว เยี่ยมไปเลย วันพรุ่งเราไม่ต้องเรียนตำรา” ซ่งซิงเยว่ตะโกนอย่างมีความสุข

ซ่งชิงหลันหรี่ตาลงเล็กน้อย หันมองลูกสาว เด็กสาวจึงรีบปิดปากตัวเองอย่างรวดเร็วและเปลี่ยนเป็นท่าทีสงบเสงี่ยม

อู่เชียนเชียนยิ้มกว้าง แล้วพูดกับหลาน ๆ “เอาเถิด เฉินเฉิน เยว่เยว่ รีบกินข้าวเร็วเข้า ประเดี๋ยวเราไปทำว่าวกระดาษกัน เพียงบอกน้าซื่อโม่วว่าพวกเจ้าต้องการว่าวเช่นใด เขาก็สามารถวาดให้ได้”

“เจ้าค่าา”

ซ่งซิงเยว่เริ่มกินข้าวคำใหญ่ทันที

ไป๋เย่หานมองดูนางแล้วเอ่ยเบา ๆ “อย่ากินเร็วนัก ประเดี๋ยวติดคอนะ”

ซ่งชิงหลันส่ายหน้าพร้อมหัวเราะกับการกินอาหารอย่างแข็งขันของลูกสาว

หลังอาหารเย็นจบลง ซ่งชิงตงก็ไปส่งหลี่ซิ่วซิ่วก็กลับบ้านของนาง

เมื่อเขากลับมาที่จวนท่านแม่ทัพ ก็พบว่าท่านพี่กำลังรออยู่ที่หน้าประตู

เขาเอ่ยถามอย่างสงสัย “ท่านพี่ ท่านรอข้าหรือขอรับ”