ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 237 เจ้ามองหาข้าอยู่หรือไม่

บทที่ 237 เจ้ามองหาข้าอยู่หรือไม่

หลังจากเตรียมข้าวของให้พร้อมสำหรับการออกไปข้างนอกแล้ว ซ่งชิงหลันก็พาลูก ๆ ออกจากจวนท่านแม่ทัพ และพบว่ารถม้าของนายท่านเฉียนกำลังผ่านมาพอดี

เฉียนชิงอวี่เปิดม่านรถม้าขึ้น โผล่หัวกลม ๆ และใบหน้าออกมาทางหน้าต่างแล้วโบกมือ “พี่เยว่เยว่ พี่เฉินเฉินเจ้าคะ”

ส่วนซ่งชิงเป่ย ซ่งชิงหลิน และซ่งชิงหยวนล่วงหน้าไปก่อนแล้ว

ซ่งชิงหลันหันไปทางรถม้าของตระกูลเฉียนแล้วเอ่ยขึ้น “ตามรถม้าคันหน้าไปเลย ประเดี๋ยวข้าจะตามไปนะ”

หลังจากรถของตระกูลเฉียนออกไป หญิงสาวก็มองไปรอบ ๆ บริเวณหน้าจวน

ทันใดนั้นก็มีเสียงหยอกล้อดังขึ้นข้างหูนาง “พระชายา เจ้ามองหาข้าอยู่หรือไม่”

แน่นอนว่าซ่งชิงหลันไม่มีทางยอมรับ นางรีบเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “รถม้าท่านอยู่ที่ใด”

“หากใช้รถม้าของจวนหานอ๋องจะโดดเด่นเกินไป เพราะอย่างนั้นข้าจึงคิดว่าจะนั่งรถม้าไปกับพระชายาและลูก ๆ”

ซ่งซิงเยว่ปรบมืออย่างชอบอกชอบใจ “ดีเลยเจ้าค่ะ เยว่เยว่อยากอยู่กับท่านพ่อ”

มีหรือซ่งชิงหลันจะยอม “ไม่ เราจะนั่งรถม้าไปกับซื่อโม่วและเชียนเชียน ทุกอย่างเตรียมไว้หมดแล้ว”

ฉูซื่อโม่วและอู่เชียนเชียนเดินเข้ามาพอดี

เมื่อได้ยินบทสนทนาของพวกเขา อู่เชียนเชียนก็รีบเอ่ยอย่างรวดเร็ว “ไม่ยากเลยเจ้าค่ะ ซื่อโม่วกับข้าจะไปกับพี่ชิงตงและซิ่วซิ่ว”

เมื่อเห็นว่ารถม้าของซ่งชิงตงกำลังจะออกไป อู่เชียนเชียนก็ดึงฉูซื่อโม่วให้วิ่งไปพร้อมกันแล้วตะโกนเสียงดัง “พี่ชิงตงเจ้าคะ รอเราด้วย!”

ส่วนไป๋เย่หานมองซ่งชิงหลันที่ไม่ได้ดั่งใจ แล้วถามอย่างอารมณ์ดี “พระชายา คราวนี้ทุกอย่างก็ลงตัวแล้วใช่หรือไม่”

“ท่านพ่อ เราขึ้นรถกันเถิดเจ้าค่ะ” เด็กหญิงเอ่ยพร้อมจับมือบิดาทันที

ซ่งซิงเฉินคว้ามืออีกข้างของเขาบ้าง “ท่านพ่อ รถม้าของเราอยู่นั่นขอรับ”

ซ่งชิงหลันมองสามพ่อลูกเดินไปที่รถม้า แล้วเริ่มรู้สึกว่าเหตุใดอยู่ ๆ ลูกน้อยทั้งสองจึงทรยศต่อนางบ่อยครั้งนัก

ส่วนซ่งชิงหนานรับหน้าที่สารถีบังคับรถม้า เมื่อเห็นไป๋เย่หานเดินเข้าไปในรถก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง

ด้วยความที่พวกเขาอยู่ในสนามรบมาด้วยกันหลายปี และมีไป๋เย่หานเป็นแบบอย่างเรื่องกลยุทธ์การต่อสู้ ทำให้สามารถเข้าใจการกระทำของพี่เขยได้เป็นอย่างดี ซึ่งซ่งชิงหนานถึงกับอดหัวเราะไม่ได้ ท่าทางว่านายท่านกำลังใช้เล่ห์เหลี่ยมกับท่านพี่มากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก ถ้าเทียบกับการรบแล้วไป๋เย่หานในตอนนี้เจ้าเล่ห์กว่าตอนรบเสียอีก ไม่ง่ายเลยที่ท่านพี่จะรับมือ

หญิงสาวก้าวขึ้นไปนั่งบนรถม้า หลบสายตาชายหนุ่มเพื่อสงบสติอารมณ์ และพยายามไม่สนใจการมีอยู่ของไป๋เย่หาน

โชคดีที่สถานที่ที่เป็นจุดหมายปลายทางไม่ได้อยู่ห่างออกไปมากเท่าไรนัก

ที่นั่นคือหลิ่วเจียจวง ซึ่งห่างจากเมืองหลวงไม่เท่าไร

ที่แห่งนี้เป็นสถานทีที่มีทิวทัศน์งดงาม สภาพแวดล้อมน่าอยู่ มีต้นไม้ใบหญ้าอุดมสมบูรณ์ และทะเลสาบขนาดใหญ่ เหมาะกับการท่องเที่ยวพักตากอากาศ

เมื่อทุกคนลงจากรถม้า ก็ถูกสะกดไว้ด้วยทิวทัศน์ที่สวยงามตรงหน้า

จนซ่งชิงซีอดไม่ได้ที่จะอุทานขึ้นมา “ชิงเป่ย เจ้ารู้จักที่นี่ได้อย่างไร”

ซ่งชิงเป่ยเลิกคิ้วขึ้นอย่างภูมิใจ “ข้าก็พบว่าการชอบไปเที่ยวเล่นตามที่ต่าง ๆ ของตนเองก็มีประโยชน์เช่นกัน หลิ่วเจียจวงเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ มีคนอยู่สักสิบกว่าครัวเรือนได้ จึงไม่เป็นที่รู้จักเท่าไรนักขอรับ”

ซ่งชิงตงประคองมือหลี่ซิ่วซิ่วลงจากรถม้า และเอ่ยกับน้อง ๆ “เอาอาหารลงมาเตรียมกันเถิด”

ซ่งซิงเยว่ก้าวลงจากรถม้าแล้วจูงมือไป๋เย่หาน พลางพูดอย่างตื่นเต้น “ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าอยากเล่นว่าว”

“เฉินเฉิน เยว่เยว่ จื่ออวิ๋น มาทางนี้เร็วเข้า” อู่เชียนเชียนที่อยู่ไม่ไกลออกไปกำลังโบกมือเรียกเด็ก ๆ

หลังจากที่ไป๋เย่หานพาซ่งซิงเยว่นำว่าวปลาทองขึ้นสู่ท้องฟ้าได้สำเร็จ เขาก็สอนลูกสาวให้รู้วิธีการควบคุมเชือก จากนั้นก็นำว่าวผีเสื้อไปให้ซ่งชิงหลัน

ซ่งชิงหลันชำเลืองมองอย่างใคร่รู้ “อันใดกัน”

“นี่คือว่าวที่ข้าทำให้เจ้า พระชายาไม่อยากเล่นมันหรือ”

“ไม่”

ไป๋เย่หานยิ้มเล็กน้อย “ข้าจะสอนให้เอง” ว่าจบเขาก็จับมือซ่งชิงหลันให้เดินออกไปบริเวณลานโล่งด้วยกัน

ซ่งชิงหลันขัดขืนในตอนแรก แต่แล้ว…

“ไป๋เย่หาน เร็วอีก ว่าวจะขึ้นแล้ว”

“ไป๋เย่หาน ดูสิ ดู ว่าวข้าขึ้นแล้ว ฮ่าฮ่า…”

“อา… ไป๋เย่หานมาดูทีสิ ว่าวของข้ากำลังจะร่วงแล้ว ต้องทำอย่างไร”

“ไป๋เย่หานมาช่วยที”

“ไป๋เย่หาน…”

ที่สุดแล้วไป๋เย่หานก็ยืนอยู่เคียงข้างซ่งชิงหลัน สอนนางควบคุมว่าวด้วยการกระตุกเชือกในมือ

โดยมีเด็กน้อยเฉินเฉิน เยว่เยว่ ควบคุมว่าวของตนเองอย่างสนุกสนานอยู่ด้านข้าง

ซ่งซิงเยว่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “ท่านพ่อสุดยอดมากเจ้าค่ะ ท่านแม่ เหตุใดท่านถึงเล่นว่าวไม่เก่งเลยเจ้าคะ ฮ่า ๆ”

ในความทรงจำของเด็กน้อย ท่านแม่ของนางเก่งไปหมดทุกเรื่องและไม่มีทางยอมอ่อนแอต่อหน้าท่านพ่อเด็ดขาด

ซ่งชิงหลันหน้าแดงและรีบตอบโต้ “ผู้ใดว่าแม่ไม่เก่ง นี่อย่างไร ทำได้แล้ว”

ซ่งซิงเฉินยังพูดขึ้นด้วย “นั่นเพราะท่านพ่อช่วยสอนให้อย่างไรเล่าขอรับ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เมื่อซ่งซิงเฉินพูดเช่นนั้นทุกคนก็หัวเราะขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง

ว่าวกระดาษหลากสีสันกำลังโบยบินประดับท้องฟ้า

ซ่งชิงหลันหน้าแดงขึ้นมาเมื่อเถียงไม่ออก

บนท้องฟ้ามีทั้งผีเสื้อ นกนางแอ่น นกอินทรี และแมลงปอ…

ไป๋เย่หานลอบมองซ่งชิงหลันที่กำลังเขินอายก็พลันรู้สึกใจเต้นแรง เขาเอนตัวเข้าไปใกล้นาง แนบในหน้าไปใกล้ใบหูของหญิงสาวแล้วพูดเบา ๆ “ข้าคิดว่ามันเป็นเรื่องดีที่เจ้าเล่นว่าวไม่เก่งนะ”

“หืม” ซ่งชิงหลันหันมามองอย่างสงสัย

ระยะห่างเพียงน้อยนิดระหว่างใบหน้าของหนุ่มสาว ทำให้ปากและจมูกของพวกเขาแทบจะสัมผัสกัน

ซึ่งไป๋เย่หานยิ้มอย่างขำขัน “เพราะข้าจะได้ใกล้ชิดและสบตาเจ้าเช่นนี้อย่างไรเล่า”

จากนั้น ซ่งชิงหลันก็รู้สึกตัวขึ้นมา ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางร้อนผ่าวทันที

แต่อยู่ ๆ ซ่งซิงเยว่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดขึ้นเสียงดัง “ท่านแม่เจ้าคะ ข้าหิวแล้วเจ้าค่ะ”

ซ่งชิงหลันหลุดจากภวังค์ เอาเชือกว่าวยัดใส่มือไป๋เย่หาน และเดินออกไปจากตรงนั้นราวกับรีบหลบหนี “ได้สิ แม่จะไปเตรียมอาหารให้เจ้า”

เมื่อมาถึงที่ลำธาร นางก็รีบวักน้ำล้างหน้าตนทันที หากแต่ความรู้สึกเห่อร้อนที่แก้มกลับไม่ลดลงเลย

ทันใดนั้นเสียงหวานที่เต็มไปด้วยอารมณ์ขันก็ดังขึ้นมา “เจ้าบอกข้าว่าจะมาล้างผัก แล้วเหตุใดถึงได้กลายเป็นการล้างหน้าไปแล้วเล่า”

ซ่งชิงหลันหันหลังไปมองก็พบว่าเป็นเมิ่งเตี๋ยหวู่ ที่มาพร้อมกับถังน้ำ

ซ่งชิงหลันรีบเอาผักไปล้างในลำธาร พร้อมกับอธิบาย “ข้าเพียงรู้สึกร้อน จึงล้างหน้าเสียหน่อยเจ้าค่ะ”

“ไม่มีผู้อื่นอยู่แถวนี้ ไม่ต้องอธิบายให้ข้าฟังก็ได้” เมิ่งตี๋ยอู่นั่งลงข้างซ่งชิงหลันแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ “ชิงหลัน เจ้ากับท่านอ๋องเหมาะสมกันมากจริง ๆ นะ”

ซ่งชิงหลันกระวนกระวายขึ้นมาทันควัน “ท่านพี่สะใภ้ ท่านเองก็พูดเรื่องน่าตลกนี้เช่นกันหรือ”

“ชิงหลัน ในบางเรื่อง ผู้อื่นกลับมองเห็นมันได้ชัดเจนกว่าคนที่ประสบมันอยู่ ข้าอยากให้เจ้าลองถามใจตัวเองดู เจ้าไม่มีท่านหานอ๋องอยู่ในใจเลยจริงหรือ”

ว่าจบนางก็มองมาที่ซ่งชิงหลันอย่างสื่อความหมาย “ล้างผักเสร็จแล้วอย่าลืมซับหน้าให้แห้งด้วย”