ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 239 ถูกลวกหรือไม่

บทที่ 239 ถูกลวกหรือไม่

เด็กน้อยทั้งสองคนวิ่งไปยังที่ราบเขียวขจี มองเห็นผืนหญ้าสีเขียวงอกอยู่ตรงหน้า

เฉียนชิงอวี่อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “ว้าว…พี่เยว่เยว่ ที่นี่มีวัชพืชมาก พวกเราถอนพวกมันออกมาแล้วกลับไปให้อาหารเจ้ากระต่ายกันเถิดเจ้าค่ะ”

กล่าวจบ นางก็วิ่งไปข้างหน้าและจะทำอย่างที่คิด

“นี่! ชิงอวี่ อย่า…” ซ่งซิงเยว่เรียกนางเอาไว้ทันใด ขมวดคิ้วเล็ก ๆ กล่าวเสียงเบา “ข้าว่าดินผืนนี้ไม่เหมือนเป็นวัชพืช แต่เป็นผู้อื่นจงใจปลูกเอาไว้ต่างหาก”

เฉียนชิงอวี่มุ่ยปากพร้อมกล่าว “ผู้ใดจะปลูกวัชพืชกันเล่า พี่เยว่เยว่ ท่านคิดมากไปกระมัง พวกเรารีบถอนกันเถิด”

จากนั้นนางก็ยื่นมือถอนออกมากำใหญ่

จนกระทั่งเฉียนชิงอวี่กำลังจะเอื้อมมือไปถอนอีกครั้ง อยู่ ๆ ก็มีเสียงของเด็กดังขึ้นมา “นี่พวกเจ้าทำอันใดกัน!”

ซ่งซิงเยว่และเฉียนชิงอวี่เงยหน้าขึ้นมอง อยู่ ๆ ตรงหน้าก็ปรากฏเด็กชายวัยประมาณเจ็ดแปดปีที่ไม่รู้ว่าโผล่มาตั้งแต่ตอนไหน เห็นเพียงใบหน้าเด็กน้อยของเขาถูกแสงแดดแผดเผาจนคล้ำ คิ้วเรียวทั้งสองข้างขมวดเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นที่ใสราวกับธารน้ำฉายแววโกรธเกรี้ยวโมโห

เป็นครั้งแรกที่เฉียนชิงอวี่ได้เห็นภาพเช่นนี้ ตกใจเสียจนกล่าวอันใดไม่ออก “ข้า… ข้า…ข้า…”

นางดึงมือเล็ก ๆ ของซ่งซิงเยว่เอาไว้อย่างประหม่าและกล่าว “พี่เยว่เยว่ เราจะทำอย่างไรดี…”

ซ่งซิงเยว่หันหน้ามาส่งสายตาให้วางใจ กล่าวว่า “ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ทั้งคน”

นางอ้าปาก กำลังคิดจะพูดบางอย่าง หากแต่เด็กชายผู้นั้นก็กล่าวอย่างโกรธเคือง “เหตุใดพวกเจ้าจึงมาถอนหญ้าย้อมที่พ่อข้าปลูก! อีกอย่าง พวกเจ้าไม่ใช่คนของหมู่บ้านหลิ่ว แล้วอย่างนั้นแล้วพวกเจ้ามาทำอันใดที่นี่กัน!”

เสียงโกลาหลทางด้านนี้ทำให้ผู้ใหญ่ทางด้านนั้นตื่นตกใจ ทำให้พวกซ่งชิงหลันรีบวิ่งเข้ามา

“เยว่เยว่ เกิดเรื่องอันใดขึ้น”

เพียงซ่งซิงเยว่เห็นไป๋เย่หานเข้ามา ก็รีบวิ่งไปกอดขาของเขาเอาไว้ “ท่านพ่อ…”

เด็กชายผู้นั้นเมื่อเห็นคนมากก็ไม่ได้ตื่นตระหนกแต่อย่างใด กล่าวออกมาตามตรง “พวกนางสองคนมาถอนหญ้าย้อมที่ท่านพ่อข้าปลูกไว้ อ้อ…พวกท่านคือคนที่ปล่อยว่าวนั่นเอง!”

กล่าวจบเขาก็เห็นว่าวผีเสื้อในมืออู่เชียนเชียน ก็เข้าใจได้ในทันที

เดิมที เขาถูกดึงดูดโดยว่าวเสมือนจริงบนท้องฟ้า จึงได้วิ่งออกมาดูที่นอกหมู่บ้าน อย่างไรที่ผ่านมาเขาก็ไม่เคยเห็นว่าวที่งดงามเพียงนี้มาก่อน

ในตอนนี้ หลี่ซิ่วซิ่วก็เดินมาตรวจสอบดู หันหน้ามากล่าวกับซ่งชิงหลัน “พี่ชิงหลาน นี่คือหญ้าแดง หญ้าฟ้า หญ้าม่วง พุดซ้อน ทั้งหมดนี้เป็นต้นไม้ที่ปลูกขึ้นเพื่อนำมาใช้ย้อมสีขอรับ”

ซ่งชิงหลันพยักหน้า จากนั้นก็กล่าวเด็กชายผู้นั้น “น้องชาย ขอโทษด้วยนะ ลูก ๆ ของข้าไม่รู้ว่านี่คือหญ้าย้อม”

กล่าวจบ นางตีซ่งซิงเยว่และเฉียนชิงอวี่เบา ๆ แล้วกล่าว “เยว่เยว่ ชิงอวี่ รีบขอโทษพี่ชายผู้นี้เร็ว”

“ขอโทษด้วยเจ้าค่ะ พี่ชาย พวกข้าผิดไปแล้ว” ทั้งสองคนพูดออกมาพร้อมกัน กล่าวอย่างเชื่อฟัง

ซึ่งเด็กชายผู้นี้ก็ไม่ใช่คนไม่รู้จักให้อภัย เมื่อได้ยินพวกนางขอโทษ อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นมา โบกไม้โบกมือแล้วกล่าว “ช่างเถิด ไม่รู้ก็คือไม่ผิด ต่อไปพวกเจ้า…”

กล่าวถึงตรงนี้ อยู่ ๆ เขาก็สูดจมูกดมอย่างแรง แล้วกล่าวเบา ๆ “กลิ่นไก่ย่างมาจากที่ใดกัน หอมมากเลย!”

ในขณะที่กล่าว ท้องของเขาก็ร้อง ‘โครกกก…’ ขึ้นมาพร้อมกัน

ในตอนนี้ ซ่งชิงเป่ยวิ่งมา “พวกเจ้ามาทำอันใดที่นี่กัน ข้าย่างไก่เสร็จแล้ว…”

ซ่งชิงหลันมองเด็กชายหน้าแดงที่เผยสีหน้าเขินอายตรงหน้า จึงยิ้มพลางกล่าว “น้องชาย ถือเป็นการไถ่โทษที่พวกเราทำลายหญ้าย้อมของเจ้า ชดใช้เจ้าด้วยไก่ย่างตัวหนึ่งดีหรือไม่”

“ท่านพูดจริงหรือ” แววตาของเด็กชายฉายแววเหลือเชื่อออกมา

เพราะกว่าที่บ้านเขาจะฆ่าไก่ตัวหนึ่งกินในช่วงวันตรุษเท่านั้น ในวันปกติคงไม่ได้มีอสิ่งใดดี ๆ กินเช่นนี้

นายท่านเฉียนเองก็ดูออกถึงความตั้งใจของซ่งชิงหลัน อีกอย่าง ตอนเด็ก ๆ เขาเองก็เคยจนมาก่อน ยิ่งเข้าใจความหมายเบื้องหลังสายตาของเด็กชายตรงหน้าได้เป็นอย่างดี

เขายื่นมือไปจับแขนของเด็กชาย กล่าวด้วยรอยยิ้ม “จริงสิ ไปเอาไก่ย่างกับข้าเถิด”

กล่าวจบ เขาก็พาอีกฝ่ายมุ่งหน้าไปยังที่ที่พวกเขาพักในตอนนี้

เพียงเด็กชายเห็นไก่ย่างที่ถูกวางไว้บนชั้นวางก็น้ำลายไหลทันที “พวกท่านบอกแล้วว่าจะมอบไก่ย่างให้ข้า จะเปลี่ยนใจไม่ได้แล้วนะ! เพราะข้าจะเอากลับบ้าน ให้คนที่บ้านได้กินด้วย”

กล่าวจบก็ยื่นมือออกไปจะหยิบ แต่เด็กน้อยคิดไม่ถึงว่าตนจะใจร้อนเกินไป ทำให้มือถูกลวก “ไอ้หยา! ร้อนเสียจริง!”

ซ่งชิงเป่ยยิ้มออกมา “เจ้านี่ช่างตะกละเสียจริงนะ เหมือนข้าตอนเด็ก ๆ ไม่มีผิด ไม่ต้องใจร้อนไป ประเดี๋ยวข้าจะช่วยหยิบให้เจ้า” กล่าวจบก็ยังเป็นห่วงเขา “มือของเจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่ ถูกลวกจนเป็นแผลหรือไม่”

เด็กชายส่ายหน้าพร้อมกับเอามือเช็ดเสื้อผ้าแล้วกล่าว “ไม่เป็นไรขอรับ ข้าผิวหยาบเนื้อหนาอยู่แล้ว”

ในตอนนั้น ซ่งชิงหลันมองเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่แล้วก็สนใจเล็กน้อย

ทันใดนั้นเองหลี่ซิ่วซิ่วที่อยู่ข้าง ๆ ก็แตะซ่งชิงหลันเบา ๆ กล่าวเสียงเบา “พี่ชิงหลัน ท่านเองก็มองออกใช่หรือไม่”

“อืม” ซ่งชิงหลันพยักหน้า

เดิมที เสื้อผ้าที่เด็กชายสวมใส่นั้นช่างมีรูปแบบคล้ายคลึงกับร้านเสื้อชิงเยว่ถึงแปดในสิบส่วน ถ้าหากนี่เป็นยุคปัจจุบัน ก็ถือว่าเป็นการลอกเลียนแบบ

ซ่งชิงหลันเดินหน้าไป ลูบไหล่ของเด็กชายแล้วเอ่ยถาม “น้องชาย เสื้อผ้าของเจ้าซื้อมาจากที่ใดหรือ”

“ชุดนี้หรือ ข้าไม่ได้ซื้อมา ท่านแม่ข้าทำให้ข้าด้วยตัวเองขอรับ”

“ไม่แปลกใจเลย…” ซ่งชิงหลันหันหน้ามองหลี่ซิ่วซิ่ว “ฝีมือการปักนี้ยังด้อยกว่าเจ้านัก แต่ว่ารูปแบบการย้อมของวัสดุผ้านี้ช่างยอดเยี่ยม”

ทันทีที่กล่าวออกมา หลี่ซิ่วซิ่วและซ่งชิงตงก็รีบเดินเข้ามา มองดูเสื้อผ้าบนร่างของเด็กชาย

ในกิจการค้าขายของซ่งชิงตง การซื้อขายเสื้อผ้าก็มีมาก กล่าวได้ว่าเขาได้เห็นเสื้อผ้ามานับไม่ถ้วนจากทั่วทุกมุมโลก

ทำให้ตอนนี้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวเสียงต่ำ “การย้อมและพิมพ์วัสดุผ้านี้ช่างเป็นเอกลักษณ์มาก ข้าไม่เคยเห็นผ้าเช่นนี้ในตลาดมาก่อน”

กล่าวจบ เขาก็ถามเด็กชาย “น้องชาย เจ้ารู้หรือไม่ว่าวัสดุผ้าของชุดเจ้านี้ซื้อมาจากที่ใด”

“เสื้อผ้าที่ตระกูลข้าใส่ ล้วนเป็นผ้าที่ท่านพ่อท่านแม่ข้าย้อมเองขอรับ”

หลี่ซิ่วซิ่วตกตะลึง “ที่บ้านเจ้าเปิดโรงย้อมหรือ”

เด็กชายเกาหัวอย่างเขินอาย แล้วกล่าว “ก็ไม่ถือว่าเป็นเช่นนั้นกระมัง”

ซ่งชิงหลันเลิกคิ้ว กล่าว “พวกเราไปดูก็คงรู้เอง” กล่าวจบก็มองเด็กชายผู้นั้นแล้วเอ่ยปาก “น้องชาย ในเมื่อพวกเราขอโทษอย่างเป็นทางการ ก็ให้พวกข้านำไก่ย่างไปส่งให้ที่บ้านเจ้าเถิด เจ้าคิดว่าอย่างไร”

“ได้ บ้านข้าอยู่ในหมู่บ้านนี้เอง ไม่ไกลจากที่นี่ ไปกันเถิดขอรับ”

จากนั้นซ่งชิงหลันก็หันมองทุกคน “ข้ากับชิงตงและซิ่วซิ่วจะไปดูด้วยกัน เช่นนั้นพวกท่านรออยู่ที่นี่เถิด”

“ข้าไปด้วย” ไป๋เย่หานกล่าวออกมาทันที และเอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้

นั่นทำให้ซ่งชิงหลันขมวดคิ้ว กำลังคิดจะปฏิเสธ ไป๋เย่หานก็เอ่ยออกมา “พวกเจ้าทั้งสามคนล้วนไร้เรี่ยวแรง ถ้าหากเกิดเหตุใดขึ้นจะทำอย่างไรเล่า”

เหตุผลของเขา ฟังดูสมเหตุสมผลจริง ๆ

ซ่งชิงหลันไร้หนทาง มองชายตรงหน้าแวบหนึ่งแล้วกล่าว “เช่นนั้นท่านก็รับผิดชอบถือไก่ย่างแล้วกัน”