ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 243 จะไม่ปล่อยมือเจ้าไปตลอดชีวิต

บทที่ 243 จะไม่ปล่อยมือเจ้าไปตลอดชีวิต

ซ่งชิงหลันไล่ซ่งชิงตงออกจากห้อง ปิดประตูห้อง ทั้งยังตั้งใจลงกลอน คืนนี้นางไม่อยากเห็นไป๋เย่หานอีกแล้ว

แต่ที่ซ่งชิงหลันไม่รู้ ไป๋เย่หานในตอนนี้กำลังยืนอยู่บนหลังคาจวนหานอ๋อง จ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของนาง

เมื่อยามเห็นนางลงกลอนประตู เขาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

เหตุใดเมื่อก่อนเขาจึงไม่เคยตระหนักเลยว่านางน่ารักเพียงนี้

ความจริงแล้ว กลอนประตูนั้นไร้ประโยชน์สำหรับเขา ถ้าหากเขาอยากจะเข้าไปจริง ๆ มันก็ขวางเขาไว้ไม่ได้

แต่เขาเองก็รู้ว่าหากใจร้อนเกินไปจะเสียเรื่อง ยิ่งเร่งจะยิ่งช้า คืนนี้ให้พระชายา ภรรยาของเขาได้อยู่สบาย ๆ เถิด

ไป๋เย่หานมองห้องของซ่งชิงหลันอย่างลึกซึ้งเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นก็กระโดดลงไปและกลับไปยังห้องของตน

สำหรับเขาแล้ว คืนนี้ก็เป็นอีกคืนที่นอนไม่หลับ

วันต่อมา

ซ่งชิงหลันตื่นแต่เช้าเป็นพิเศษ เมื่อนางดูเวลาก็เดาว่าเหล่าน้อง ๆ ล้วนออกจากจวนไปหมดแล้ว จึงได้ลุกขึ้นไปกินอาหารเช้า

เมื่อนางกินข้าวเสร็จและออกไปข้างนอก ก็ได้พบกับอู่เชียนเชียน จนทำให้นางถึงกับตกใจ

ซึ่งอู่เชียนเชียนหัวเราะออกมาทันใด พร้อมกล่าวติดตลก “ท่านพี่ชิงหลันเจ้าคะ ท่านทำเรื่องผิดอันใดมาหรือ จึงได้ตกใจง่ายเพียงนี้”

ซ่งชิงหลันมองนางแวบหนึ่ง จากนั้นก็กล่าวตอบอย่างขอไปที “เมื่อคืนข้านอนไม่ค่อยหลับน่ะ”

“อ้อ…” อู่เชียนเชียนยิ้มอย่างมีเลศนัย

ซ่งชิงหลันเพียงเห็นนางยิ้มก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ รู้ว่าเด็กหญิงผู้นี้น่าจะคิดอันใดผิด ๆ ไปอีกเป็นแน่ จึงกล่าวด้วยสีหน้าหมดหนทาง “ข้านอนไม่หลับจริง ๆ”

“เอาเถิด ๆ ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ” อู่เชียนเชียนหัวเราะคิกคักพลางกล่าวต่อ “ท่านพี่ชิงหลัน ตอนนี้ท่านจะไปที่ใดหรือ จะไปภัตตาคารอวิ๋นหลายหรือไม่เจ้าคะ ข้าว่าจะไปกินของอร่อย ๆ กับท่านเสียหน่อย”

ซ่งชิงหลันส่ายหน้า “วันนี้ข้าจะไปจวนท่านพี่เฉียน”

“ท่านจะไปที่นั่นเพราะเหตุใดหรือเจ้าคะ”

“ข้าจะไปซื้อบ้านข้าง ๆ ถนนเสียงเหอ เพราะจวนเฉียนของท่านพี่ที่อยู่ข้าง ๆ พอดี ข้าคิดว่าจะไปเยี่ยมท่านพี่สะใภ้ด้วย เจ้ามีเวลาว่างหรือไม่ เช่นนั้นไปเป็นเพื่อนข้าดีหรือไม่”

อู่เชียนเชียนได้ยินก็รีบโบกมือ กล่าว “ซื้อบ้านน่ะน่าเบื่อจะตายเจ้าค่ะ ข้าไม่ไปดีกว่า ท่านพี่ชิงหลัน ท่านไปเองเถิด ข้าเข้าไปหาซื่อโม่วดีกว่า”

ได้ยินเช่นนั้นซ่งชิงหลันก็เอ่ยอย่างหยอกล้อ “เจ้านี่นะ! เห็นชัด ๆ ว่าตั้งใจมาหาซื่อโม่ว”

กล่าวจบก็หมุนตัวจากไป

อู่เชียนเชียนที่เฝ้าดูนางจากไป และกำลังเตรียมจะหันหลังเดินเข้าไปในจวนท่านแม่ทัพ หากแต่หานเฟยก็ปรากฏตัวขึ้นจากด้านข้าง กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ปกติแล้ว แม่นางอู่ชอบติดตามพระชายาของเรามากที่สุดเลยไม่ใช่หรือ เหตุใดวันนี้ไม่ไปกับพระชายาเล่าขอรับ”

อู่เชียนเชียนโบกไม้โบกมือ “ท่านพี่ชิงหลันจะไปซื้อบ้าน เรื่องนั้นข้าไม่สนใจหรอก”

“ว่าอย่างไรนะขอรับ ท่านบอกว่าพระชายาจะซื้อบ้านอย่างนั้นหรือ” เพียงหานเฟยได้ฟัง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที และถามด้วยใบหน้าตกใจ “มันกะทันหันจริง ๆ เหตุใดนางคิดจะซื้อบ้านเสียแล้วเล่า”

หรือว่าพระชายามีแผนจะย้ายออกไป

แล้วท่านอ๋องของเขาเล่า

อู่เชียนเชียนมองเขาอย่างอธิบายไม่ถูก พร้อมกล่าวพึมพำเบา ๆ “ท่านพี่ชิงหลันซื้อบ้านมีสิ่งใดน่าตกใจและแปลกประหลาดหรือ นางมีเงินไม่ขาดมืออยู่แล้ว อีกอย่าง ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยได้ยินนางบอกว่าบ้านเหล่านี้ต้องซื้อให้มากหน่อยสักสองสามที่จึงจะดี เช่นนั้นหากอยากอยู่ที่ใดก็ไปอยู่ได้”

“พระชายานาง…กล่าวเช่นนั้นจริง ๆ หรือขอรับ”

อู่เชียนเชียนไม่รู้จริง ๆ ว่าเหตุใดเขาจึงมีปฏิกิริยาเช่นนั้น จึงโบกมือแล้วกล่าว “ข้าไม่คุยกับเจ้าแล้ว ข้าไปหาซื่อโม่วดีกว่า”

หานเฟยเป็นกังวลขึ้นมาทันที รีบวิ่งเข้าไปในจวน นำข่าวนี้ไปบอกไป๋เย่หาน

ซึ่งเดิมทีไป๋เย่หานอารมณ์ดีมาก และกำลังอ่านตำราสงครามอย่างสบายใจ

เพียงได้ยินข่าวนี้ ก็ฟาดตำราสงครามใส่หน้าของหานเฟยโดยตรง พร้อมกล่าวเสียงเย็น “ตอนนี้นางอยู่ที่ใด”

หานเฟยตกใจกับรังสีของเขาจนพูดจาสั่นไปหมด “ได้ยินว่า…ไป…ถนนเสียงเหอ จวนนายท่านเฉียนขอรับ…”

เพียงไป๋เย่หานได้ฟัง ก็มุ่งหน้าออกจากจวนหานอ๋องทันที

อีกด้าน เมิ่งเตี๋ยหวู่ที่กำลังเบื่อ ๆ อยู่ที่บ้าน เพียงเห็นซ่งชิงหลันมาหาถึงที่ก็ดีใจอย่างมาก

ซ่งชิงหลันเองก็ไม่อ้อมค้อม เอ่ยปากออกมาโดยตรง “ท่านพี่สะใภ้เจ้าคะ จริงๆ แล้วที่ข้ามาวันนี้ ก็ด้วยต้องการซื้อบ้านหลังที่พวกท่านเคยบอกเอาไว้ก่อนหน้านี้”

เมิ่งเตี๋ยหวู่แสร้งทำเป็นโกรธ กล่าว “ข้ารู้อยู่แล้ว วันนี้เจ้าไม่ได้ตั้งใจมาหาข้าสินะ”

“ไอ้หยา ท่านพี่สะใภ้ ขอเพียงได้ซื้อบ้านข้าง ๆ หลังนั้น ต่อไปหากจะมาหาท่าน ก็เพียงเปิดประตูแล้วก็ปิดประตูไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

“ท่านพี่ของเจ้าน่ะ กำลังรออยู่ว่าเจ้าจะมาซื้อบ้านหลังนี้ตอนไหน เขาซื้อบ้านข้าง ๆ ของพวกเราทั้งหมดแล้ว ขอเพียงเจ้าเลือกเอา ชอบหลังใด ต้องการหลังใดก็ย่อมได้ ตระกูลเดียวกันอย่าพูดเรื่องซื้อขายเลย”

“ทำเช่นนั้นไม่ได้นะเจ้าคะ!” ซ่งชิงหลันไม่เห็นด้วยอย่างมาก “เราควรทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น หากพวกท่านไม่ขาย ข้าก็ทำได้เพียงไปหาบ้านหลังอื่น”

ซ่งชิงหลานเพียงอยากมาหาบ้านที่นี่ หนึ่งก็เพื่อจะได้อยู่ใกล้จวนท่านพี่เฉียน เพราะทุกคนก็ล้วนรู้จักกันดี หากได้เป็นเพื่อนบ้านกันก็คงเป็นเรื่องดี อีกทั้งถนนเสียงเหอก็เชื่อกับถนนหัวอัน อยู่ใกล้จวนท่านแม่ทัพ ถึงตอนนั้นก็จะไปมาสะดวก

เมิ่งเตี๋ยหวู่รู้ว่าซ่งชิงหลันเป็นคนนิสัยพูดจริงทำจริง ก็ไม่ได้ยืนกรานต่อไป กล่าวกับพ่อบ้านที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “พ่อบ้าน ไปนำกุญแจบ้านสองสามหลังนั้นมาที”

จากนั้นทั้งสองคนก็นำกุญแจแล้วไปดูบ้านกัน

ทั้งสองคนดูบ้านไปทั้งหมดสามหลัง ที่ซ่งชิงหลันพอใจที่สุดก็คือบ้านหลังทางขวาของจวนเฉียน

เค้าโครงบ้านหลังนั้นรวมถึงรูปแบบการตกแต่งดูแล้วสบายตา สะอาด และดูมีรสนิยม อีกทั้งการอยู่ในบ้านก็ทำให้คนรู้สึกสดชื่นได้

ซ่งชิงหลันชี้บ้านหลังนี้แล้วกล่าว “ท่านพี่สะใภ้ ข้าเลือกบ้านหลังนี้เจ้าค่ะ”

“ดี ๆ เจ้าอยู่ข้างบ้านของเรานี่เอง” เมิ่งเตี๋ยหวู่หัวเราะคิกคัก ทันใดนั้นก็เลิกคิ้วใส่ซ่งชิงหลัน แล้วกล่าว “เช่นนั้น พวกเราก็เปิดกำแพงนี้ทำเป็นประตูดีหรือไม่ ต่อไปก็จะได้ไปมาหาสู่ได้สะดวก”

ซ่งชิงหลันรู้ว่าคำพูดนี้ของนางมีเลศนัย จึงมองนางอย่างงอน ๆ แล้วกล่าว “พี่สะใภ้! ท่านจริงจังเสียหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ! โฉนดบ้านเล่า เรารีบดำเนินการตามขั้นตอนเถิด”

“ได้ ๆ ๆ ไปกันเถิด เข้าบ้านกัน”

จากนั้นทั้งสองคนก็จับมือกันเข้าจวนเฉียน

เมิ่งเตี๋ยหวู่ให้พ่อบ้านนำโฉนดบ้านและกุญแจมา ส่งมอบให้ซ่งชิงหลันทีละอย่าง

ซ่งชิงหลันตรวจดูทีละอย่าง หยิบเอาตราประทับออกมาแล้วกำลังจะประทับลงไป

ในตอนนั้นเอง อยู่ ๆ ก็มีเสียงทุ้มต่ำและเป็นกังวลดังขึ้น “ห้ามซื้อ!”

ทันทีที่กล่าวจบ ร่างของไป๋เย่หานก็เข้าประชิดร่างของซ่งชิงหลันเสียแล้ว

เขาจับมือของซ่งชิงหลันอย่างเป็นกังวล และกล่าว “เหตุใดเจ้าถึงต้องซื้อบ้าน เหตุใดต้องออกจากจวนท่านแม่ทัพด้วย เพราะอยากจะหนีห่างจากข้าอย่างนั้นหรือ”

ซ่งชิงหลันตกใจกับการกระทำที่กะทันหันของเขา ก็ขมวดคิ้วแล้วกล่าวเบา ๆ “ไป๋เย่หาน ท่านปล่อยมือข้าเสีย ท่านทำข้าเจ็บนะ!”

หากแต่ไป๋เย่หานกลับจับมือแน่นขึ้น กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ไม่ ข้าไม่ปล่อย ซ่งชิงหลัน ข้าจะบอกเจ้าไว้ ข้าจะไม่มีทางปล่อยมือเจ้าไปตลอดชีวิต!”