ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 244 ท่านเป็นบ้าอะไร รีบปล่อยมือข้าเสีย

บทที่ 244 ท่านเป็นบ้าอะไร รีบปล่อยมือข้าเสีย

ทั้งสองคนล้วนงุนงงกับแผนการสารภาพรักอันกะทันหันของไป๋เย่หาน

เมิ่งเตี๋ยหวู่ที่อยู่ข้าง ๆ มองทั้งสองอย่างสนอกสนใจ ถึงเพียงตื่นเต้นเล็กน้อยอีกด้วย

ส่วนซ่งชิงหลันก็พลันหน้าแดง สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน นางถลึงตามองไป๋เย่หานแวบหนึ่ง และกล่าวเบา ๆ “ไป๋เย่หาน ท่านเป็นบ้าอันใด รีบปล่อยมือข้าเสีย”

“อะแฮ่ม ๆ…” เมิ่งเตี๋ยหวู่กระแอมออกมาสองครั้งในทันใด พร้อมจ้องมองไป๋เย่หาน และพยายามกลั้นยิ้ม “ท่านหานอ๋อง ท่านเข้าใจอันใดผิดหรือไม่เพคะ”

ไป๋เย่หานขมวดคิ้ว สีหน้าของเขายังคงเย็นชา รอฟังคำพูดต่อไปของเมิ่งเตี๋ยหวู่

เมิ่งเตี๋ยหวู่หัวเราะเบา ๆ “บ้านหลังนี้ ชิงหลันซื้อให้ชิงตงเพคะ”

“ว่าอย่างไรนะ” ไป๋เย่หานผงะไป จากนั้นก็กวาดตามองโฉนดบ้านบนโต๊ะ จากนั้นก็พบว่าชื่อที่เขียนอยู่บนนั้นคือชื่อของซ่งชิงตงจริง ๆ

ส่วนที่ซ่งชิงหลันถือเอาไว้ในมือ ก็เป็นตราประทับส่วนตัวของซ่งชิงตง

เขาหันหน้ามามองซ่งชิงหลาน แล้วเอ่ยถาม “นี่เกิดอันใดขึ้น”

“ชิงตงและซิ่วซิ่วเตรียมจะแต่งงานกันแล้ว จะให้พวกเขาอยู่ที่จวนท่านแม่ทัพของชิงหนานไม่ได้ อีกทั้งบ้านเก่าที่ย่านหย่งเหอก็ใหญ่ไม่พอ ดังนั้นข้าจึงคิดจะซื้อบ้านให้พวกเขาหลังหนึ่ง ให้พวกเขาอยู่ตอนแต่งงาน”

กล่าวจบ ซ่งชิงหลันก็ขมวดคิ้ว จ้องมองไป๋เย่หานเขม็ง “ส่วนท่าน ข้ากำลังซื้อบ้านแล้วอย่างไร ท่านรีบโผล่มาโวยวายที่นี่เพราะเหตุใด”

ไป๋เย่หานพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เป็นเพราะกังวลจนก่อความวุ่นวายจริง ๆ เขาเองก็ไม่สามารถบอกนางได้ว่ากลัวนางจะหนีไป เช่นนี้จะขายหน้าเกินไปแล้ว

ในตอนนั้นเอง อยู่ ๆ เมิ่งเตี๋ยหวู่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยออกมาเพื่อทำลายความกระอักกระอ่วน “ท่านอ๋อง ในเมื่อความเข้าใจผิดคลี่คลายแล้ว เช่นนั้นท่านก็ปล่อยมือของชิงหลันได้แล้วกระมัง”

ไป๋เย่หานปล่อยมือของซ่งชิงหลันออก แล้วกล่าวโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “ข้าคิดว่าจวนเฉียนแห่งนี้สง่างามเป็นเอกลักษณ์ เดาว่าบ้านข้าง ๆ ก็คงไม่ต่างกันนัก ต่อไปคู่สามีภรรยาชิงตงจะมีพวกท่านอยู่เป็นเพื่อน พระชายาก็คงวางใจได้”

ซ่งชิงหลันมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ในใจแอบคิดว่าเขาพูดเรื่องใดอยู่

จากนั้นไป๋เย่หานก็เลื่อนสายตามองไปยังซ่งชิงหลัน กล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน “ที่จวนของข้ายังมีธุระต้องจัดการ ต้องขอตัวกลับก่อน”

กล่าวจบก็หมุนตัวเดินจากไป

พ่อบ้านของจวนเฉียนเห็นไป๋เย่หานก็ตกใจไปครู่หนึ่ง “ท่าน…ท่านหานอ๋อง ท่าน…”

ท่านเข้ามาตั้งแต่ตอนไหนกัน เหตุใดพวกเขาจึงไม่รู้แม้แต่น้อย

ไป๋เย่หานเหลือบมองเขา ในสีหน้าเย็นชานั้นฉายรอยยิ้มหยอกล้อ “ผู้อารักขาจวนเฉียนของพวกเจ้า ควรเปลี่ยนได้แล้ว”

เขาเข้าจวนมาตั้งนานแล้ว แต่พวกเขากลับไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย ถ้าหากเป็นจวนหานอ๋อง คนเหล่านี้คงถูกลงโทษไปนานแล้ว

“ขอรับ ท่านอ๋องกล่าวได้ถูกต้องแล้ว” พ่อบ้านรีบยิ้มแล้วพยักหน้าเห็นด้วย

ในใจกลับแอบคิด ท่านอ๋อง ไม่ใช่ว่าผู้อารักขาของเราไร้ประโยชน์เสียหน่อย แต่เป็นวิชาต่อสู้ของท่านสูงส่งเกินไปต่างหาก

ซ่งชิงหลันมองแผ่นหลังของไป๋เย่หานที่เดินจากไป ก็พึมพำออกมาเบา ๆ “อันใดของเขา งงไปหมดแล้ว”

ในตอนนั้น เมิ่งเตี๋ยหวู่เดินมาข้างกายนาง โน้มเข้าที่ข้างหูของนางแล้วกล่าว “ชิงหลัน เจ้าดูไม่ออกจริง ๆ หรือว่าแสร้งทำเป็นไม่รู้”

ซ่งชิงหลันหน้าแดง หลบสายตาสอบสวนของนาง กล่าวเบาๆ “ข้าไม่รู้ว่าท่านกล่าวถึงเรื่องใด”

“ท่านอ๋องเป็นกังวลว่าชายาอย่างเจ้าจะหนีไปอย่างไรเล่า จึงได้รีบตามมาถึงที่นี่” กล่าวจบ เมิ่งเตี๋ยหวู่ก็ดึงมือของซ่งชิงหลันด้วยสีหน้าจริงจัง “ต่อให้เจ้าจะโกรธที่ตอนนั้นเขาไม่ได้เขียนจดหมายมาบอกเจ้าว่าเขายังมีชีวิตอยู่ แต่ตอนนี้ความโกรธนั้นก็ควรจะหายได้แล้วไม่ใช่หรือ”

เมิ่งเตี๋ยหวู่เห็นว่านางไม่ได้ตอบสนองก็กล่าวต่อ “อีกทั้งยังมีคนจากพวกตระกูลไป๋อีก ตอนนี้พวกนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับท่านอ๋องแล้ว อีกทั้งข้ายังได้ยินว่าท่านอ๋องจัดการพวกเขาอย่างโหดเหี้ยม ผู้ใดก็ดูออกว่าท่านอ๋องมีความรักต่อเจ้าอย่างลึกซึ้ง เจ้าน่ะ รู้อยู่ก็ยังแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ”

คำพูดเหล่านี้ของนางล้วนออกมาจากใจจริง

ซ่งชิงหลันเองก็รับฟัง จนในใจมีความรู้สึกแปลก ๆ ผุดขึ้นมา ขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกหดหู่เล็กน้อย นางพึมพำเบา ๆ “ความรักอันลึกซึ้งของเขานั้น มีให้ข้าอย่างนั้นหรือ…”

……

เพียงไป๋เย่หานกลับมาถึงจวนอ๋องก็ถามพ่อบ้านทันที “หานเฟยไปไหน!”

หานเฟยกำลังเดินออกมาจากเรือน “ท่านอ๋อง เหตุใดท่านจึงกลับมาเร็วนักขอรับ พระชายาเล่า นางจะไปจริง ๆ หรือขอรับ”

ไป๋เย่หานแววตาเย็นชา หรี่ตาลงเล็กน้อย แผ่รังสีเย็นยะเยือกออกมา กล่าวเสียงเย็น “เจ้า ไอ้เวรนี่!”

เพียงกล่าวเช่นนี้ หานเฟยก็รู้สึกได้ถึงจิตสังหารอันเย็นเยียบพุ่งโจมตีใส่ตน

เพียงเขาเงยหน้าก็เห็นสันมือราวกับใบมีดของไป๋เย่หานฟาดเข้าใส่ตนอย่างรุนแรง สีหน้าของเขาลนลานแล้วรีบหลบ โชคดีที่ตนว่องไวพอ หลบการโจมตีจากสันมือนั้นพ้น ส่วนต้นไม้ด้านหลังเขากลับต้องรับกรรมไปแทน ถูกสันมือของเขาโจมตีจนหักครึ่งไป

หานเฟยมองลำต้นของต้นไม้ที่หัก ราวกับว่ามองเห็นตนเอง

ชายหนุ่มกลืนน้ำลายอย่างประหม่า แล้วหันกลับมามองไป๋เย่หาน “ท่านอ๋อง ท่านจะทำอันใดขอรับ”

เขาครุ่นคิดซ้ำไปซ้ำมาก็คิดไม่ออก ตนทำอันใดผิดไปกันแน่ จึงได้ทำให้นายท่านขุ่นเคือง

หากแต่ไป๋เย่หานกลับไม่ให้โอกาสเขาโต้เถียง ยังคงมีนัยน์ตาเย็นชาต่อไป ทั้งยังฟาดเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

ถึงแม้หานเฟยจะรวดเร็วเพียงใด แต่อย่างไรเขาก็ยังมีฝีมือห่างชั้นจากไป๋เย่หานนัก ไม่ว่าจะหลบอย่างไร สุดท้ายแล้วร่างกายก็ยังได้รับบาดเจ็บ

จากนั้น เหล่าผู้อารักขาทั้งจวนอ๋องก็ได้เห็นภาพนี้…

ไป๋เย่หานไล่ตีหานเฟยตั้งแต่เรือนด้านหน้าไปจนถึงเรือนด้านหลัง

ผู้อารักขาแห่งจวนอ๋องเฝ้าดูความคึกคักอย่างไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ แต่ละคนก็เอ่ยออกมา

“นี่ พวกเจ้าว่าท่านอ๋องและท่านรองหานกำลังทำอันใดกันอยู่”

“ฝึกวิชาอยู่กระมัง จวนอ๋องต้องการให้พวกเราฝึกวิชากันบ่อย ๆ ไม่ใช่หรือ ข้าว่าช่วงนี้ท่านรองหานหย่อนยานไปเสียหน่อย ดังนั้นท่านอ๋องจึงได้กระตุ้นเขาอย่างไรเล่า!”

“แต่ว่าต้องกระตุ้นเพียงนี้เลยหรือ การเคลื่อนไหวของท่านอ๋องดูรุนแรงไปหน่อยหรือไม่”

“นั่นสิ! เหตุใดยิ่งข้ามอง ก็ยิ่งเหมือนว่าท่านรองหานถูกตีอย่างเดียวเลย!”

“ข้าคิดว่าอย่างนั้นเช่นกัน! แต่ว่าท่านรองหานทำความผิดอันใดหรือ เหตุใดท่านอ๋องจึงต้องลงมือเพียงนั้น”

“ก็นั่นน่ะสิ ดูเฉย ๆ ข้ายังเจ็บแทนเลย!”

ทันใดนั้นเอง พ่อบ้านก็ปรากฏตัว กระแอมเบา ๆ สองครั้งเป็นการตักเตือน

ผู้อารักขาลาดตระเวนสองสามคนนั้นแยกย้ายกันไปทันที เพราะเกรงว่าตนเองจะกลายเป็นแบบหานเฟย

พ่อบ้านมองไปทางเรือนด้านหลังที่มีเสียงร้องโหยหวนดังออกมา พลางยิ้มส่ายหน้า จากนั้นก็รีบไปทำงานของตนเช่นกัน

หานเฟยถูกตีเสียจนเจ็บไปทั้งร่าง เขามองไป๋เย่หานอย่างอ้อนวอน ทั้งอยากจะเข้าใจว่าเหตุใดตนจึงต้องถูกทุบตี

เขาขอความเมตตา “ท่านอ๋อง เรื่องพระชายาจะย้ายออก ถึงแม้ท่านจะโกรธ ก็ไม่ควรเอาความโกรธมาลงที่ข้านะขอรับ!”

“เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีก!” ไป๋เย่หานหรี่ตา “ชิงหลานซื้อบ้านหลังนั้นให้ชิงตง เจ้าไม่สืบสาวให้ชัดเจนก่อนก็เอามารายงานข้า ทำให้ข้าต้องลืมตัวจนเสียกริยา!”

“ว่าอย่างไรนะขอรับ ไม่ใช่ว่าพระชายาจะย้ายออกหรือ!” หานเฟยชะงักไป ทันใดนั้นก็เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ท่านอ๋อง เช่นนั้นก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือขอรับ เหตุใดท่านยังต้องตีข้าอีก”

ในที่สุดไป๋เย่หานก็หยุดลง จ้องมองเขาอย่างเย็นชา “คราวหน้าหากเจ้ายังทำเรื่องโง่ ๆ เช่นนี้อีก ข้าจะตัดหูเจ้าทิ้งเสีย!”

ว่าจบหานเฟยใช้สองมือปิดหูทันที กล่าวด้วยความหวาดกลัว “ท่านอ๋อง โหดร้ายเกินไปแล้วนะขอรับ!”

“อีกอย่าง ข้าขอลงโทษให้เจ้าวิ่งห้าสิบรอบ ไม่ครบก็ห้ามกินข้าว!” กล่าวจบ ไป๋เย่หานก็หันหลังจากไป