ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 246 แต่งงานแล้ว

บทที่ 246 แต่งงานแล้ว

ในวันแต่งงานของซ่งชิงตงและหลี่ซิ่วซิ่ว เหล่าข้าราชการและคนชั้นสูงในเมืองหลวงก็ล้วนมารวมตัวกัน

อย่างไรตระกูลซ่งในวันนี้ก็ไม่ใช่อย่างเมื่อก่อนแล้ว ยังไม่ต้องพูดถึงขุนนางชั้นสูงทั้งฝ่ายบุ๋นและบู๊ทั้งสองคน เพียงชื่อเสียงด้านการค้าของซ่งชิงหลันและซ่งชิงตงก็ครอบคลุมทั้งแผ่นดินแล้ว บอกได้ว่าแทบจะควบคุมเส้นชีวิตกิจการค้าขายทั่วทั้งเมืองหลวงเลยทีเดียว

ซ่งชิงหลันมีหน้าที่เป็นเจ้าภาพก็ยุ่งเสียจนไม่ได้หยุด อย่างไรแขกที่มางานก็มากเกินไป

งานเลี้ยงแต่งงานจัดขึ้นที่บ้านหลังใหม่ตรงถนนเสียงเหอ ซ่งชิงหลันยืนอยู่ตรงหน้าประตูต้อนรับแขก ในตอนนี้ ร่างที่คุ้นตาก็มาปรากฏตัวตรงหน้า

ซ่งชิงหลันยิ้มแย้ม เดินไปต้อนรับ “ท่านพี่อู่ มาแล้วหรือเจ้าคะ ก่อนหน้านี้ชิงตงยังกังวลว่างานราชการของท่านจะยุ่งมาก ไม่ว่างมาเจ้าค่ะ”

เมื่อไม่ได้เจอกันพักหนึ่ง ดูเหมือนอู่ต้าหย่งจะผอมลงไม่น้อย

แววตาของชายหนุ่มที่มองซ่งชิงหลันยังคงเต็มไปด้วยความรักความห่วงใย เขายิ้มและกล่าวตอบ “ชิงตงแต่งงานเป็นเรื่องดี ต่อให้ข้ายุ่งเพียงใดก็จะต้องมาดื่มสุราฉลองให้สักแก้วให้ได้”

“เช่นนั้นต้องขอขอบคุณที่ท่านมาเพื่อชิงตงด้วยเจ้าค่ะ”

อู่ต้าหย่งมองแขกที่เดินไปเดินมา แต่ละคนล้วนแต่งตัวสดใส มีบุคคลสำคัญในราชสำนัก มีพ่อค้าผู้มั่งคั่ง แต่ละคนล้วนเป็นคนมีชื่อเสียง

เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “วันนี้มีแขกมากจริง ๆ”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “นั่นสิเจ้าคะ ชิงตงมักจะไปทำการค้าขายทั่วทุกแห่งหน ได้มีเพื่อนทั่วทุกมุมโลกช่างเป็นเกียรตินัก”

อู่ต้าหย่งยิ่งรู้สึกว่าตนและซ่งชิงหลันเริ่มมีช่องว่างห่างจากกันขึ้นเรื่อย ๆ

เขาไม่ดีพอสำหรับนางตั้งนานแล้ว

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกัน ทันใดนั้นซ่งชิงหลันก็เห็นไป๋เย่หานที่แต่งกายด้วยชุดผ้าไหมงดงามปรากฏตัวตรงหน้า นางอดไม่ได้ที่จะตะลึง “ท่านมาได้อย่างไร”

หากแต่ไป๋เย่หานกลับทำสีหน้าไม่พอใจ กวาดตามองอู่ต้าหย่งที่อยู่ข้างกายซ่งชิงหลันแวบหนึ่ง กล่าวอย่างอารมณ์เสีย “เขามาได้ แล้วเหตุใดข้าจะมาไม่ได้”

“ท่านพี่อู่เป็นแขกที่ข้าส่งจดหมายเชิญ ย่อมมาได้เป็นธรรมดาเจ้าค่ะ”

เพียงกล่าวถึงตรงนี้ ไป๋เย่หานก็พลันโมโหขึ้นมา

เขาเดินหน้ามาหนึ่งก้าว ดันซ่งชิงหลันและอู่ต้าหย่งแยกออกจากกันอย่างดื้อรั้น พร้อมเอ่ยถาม “เหตุใดเจ้าถึงไม่ส่งบัตรเชิญให้ข้าเล่า”

ซ่งชิงหลันยิ้ม กล่าวเสียงต่ำ “ต่อให้ไม่มีบัตรเชิญ ท่านอ๋องก็ยังมาอยู่ดีไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

ในตอนนั้นเองก็มีเสียงโห่ร้องอย่างครึกครื้นดังขึ้น “เจ้าสาวมาแล้ว! เจ้าบ่าวไปรับตัวเจ้าสาวมาแล้ว!”

จากนั้นทุกคนก็วิ่งออกมาตาม ๆ กันอย่างตื่นเต้น

เดิมทีแขกก็เยอะอยู่แล้ว เมื่อพากันตื่นเต้นขึ้นมา ทุกคนก็แออัดกันไม่น้อย

จนซ่งชิงหลันเกือบถูกคนชนเข้า

อู่ต้าหย่งเห็นเช่นนั้นก็เป็นกังวล ยื่นมือออกไปตามสัญชาตญาณ

แต่ก็ช้าไป

ฝ่ามือที่ใหญ่กว่าและมีพลังมากกว่าได้โอบเอวเล็ก ๆ ของซ่งชิงหลันไว้ก่อนหนึ่งก้าว ปกป้องนางเอาไว้ในอ้อมแขน

หูของซ่งชิงหลันแนบชิดกับแผงอกแกร่งของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นดัง ‘ตึกตัก ๆ’ ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใดกลับทำให้นางรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

ไป๋เย่หานก้มหน้าลงมองนาง แล้วเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่”

ซ่งชิงหลันที่อยู่ในอ้อมอกของเขาส่ายหน้า

อู่ต้าหย่งเห็นการกระทำของทั้งคู่ทั้งหมด ในใจพลันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาทันที จากที่เขาก็เป็นส่วนเกินอยู่แล้ว แต่ตอนนี้อาจบอกได้ว่าเขาไม่เคยอยู่ในสายตาของนางเลย

พิธีไหว้เทวดาฟ้าดินเริ่มแล้ว

ซ่งชิงหลันมองไปยังคู่บ่าวสาว หนึ่งคำนับฟ้าดิน สองคำนับพ่อแม่ สามสามีภรรยาคำนับกันและกัน ทำให้นางตื่นเต้นเสียจนน้ำตาคลอเบ้า

ซ่งซิงเฉินดึงมือของนาง “วันนี้เป็นวันดีที่ท่านน้าและท่านน้าสะใภ้แต่งงานกันไม่ใช่หรือขอรับ เหตุใดท่านจึงร้องไห้แล้วเล่า”

“เพราะท่านแม่มีความสุขเกินไปอย่างไรเล่า”

ในตอนนั้นเอง ไป๋เย่หานก็กระซิบข้างหูของนาง “ข้าจำได้ วันที่เจ้ากับข้าแต่งงานกัน เจ้าก็ตื่นเต้นจนน้ำตาคลอเบ้าเช่นนี้”

อารมณ์ตื่นเต้นของซ่งชิงหลันหายไปในทันที

นางขมวดคิ้วเล็กน้อย “อย่างนั้นหรือ เหตุใดข้าจึงจำไม่ได้เล่า”

กล่าวจบก็คิดจะหันหลังจากไป

ไป๋เย่หานเดินตามมาทันที “พระชายา เจ้าจะไปไหน”

“ข้าจะไปทักทายแขกเหรื่อ ท่านไม่ต้องตามมา”

ไป๋เย่หานยิ้มเล็กน้อย “เช่นนั้นเจ้าทักทายข้าสิ”

“ท่านเป็นบุคคลไม่ได้รับเชิญ ไม่ใช่แขกเสียหน่อย จะทำอันใดก็ตามใจ”

ไป๋เย่หานขมวดคิ้วเล็กน้อย “ได้”

จากนั้นก็คอยตามติดซ่งชิงหลันไปตลอด

เดิมทีเหล่าเพื่อน ๆ ในแวดวงค้าขายที่อยากจะเดินหน้ามาทักทายซ่งชิงหลันนั้น เพียงเห็นท่าทางเย็นชาราวน้ำแข็งของไป๋เย่หาน ทุกคนก็ล้วนพากันถอย ทำได้เพียงส่งยิ้มให้ซ่งชิงหลันจากไกล ๆ แล้วเดินจากไป

ไป๋เย่หานพึงพอใจกับภาพนี้อย่างมาก เช่นนี้ก็จะไม่มีชายอื่นฉวยโอกาสเข้าใกล้ชายาของเขาแล้ว

งานเลี้ยงแต่งงานเริ่มขึ้น ไป๋เย่หานก็นั่งลงโต๊ะเจ้าภาพข้าง ๆ ซ่งชิงหลันอย่างทันทีทันใด

วันนี้เป็นวันที่ซ่งชิงหลันมีความสุขมาก นางดื่มตั้งแต่งานเลี้ยงเริ่มขึ้นจนงานเลี้ยงจบลง สุดท้ายก็เมาพับอย่างสวยงาม

และผลสุดท้ายก็เหมือนกับคราวก่อน ซ่งชิงหลันคว้ามือของไป๋เย่หานเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

อย่างไรในงานเลี้ยงแต่งงานก็มีคนเยอะ ซ่งชิงหนานมองรอบ ๆ อย่างกระวนกระวาย ยังดีที่ทุกคนล้วนเมาไปเจ็ดถึงแปดส่วนแล้ว ไม่ได้สนใจความวุ่นวายทางด้านนี้ เขาต้องฉวยโอกาสก่อนที่พี่สาวของเขาจะทำอันใดอุกอาจไปมากกว่านี้ จะต้องพาตัวนางออกไปให้ได้

จากนั้นเขาก็เข้าใกล้หูของไป๋เย่หานแล้วกระซิบ “ท่านพี่เขย ท่านส่งตัวท่านพี่ข้ากลับจวนท่านแม่ทัพก่อนดีหรือไม่ขอรับ”

“อืม” ไป๋เย่หานตอบเบา ๆ จากนั้นก็อุ้มซ่งชิงหลันแล้วลุกออกไป

เขาไม่สนใจงานเลี้ยงเช่นนี้แม้แต่น้อย หากไม่ใช่เพราะซ่งชิงหลันอยู่ที่นี่ เขาคงกลับไปนานแล้ว

และถึงแม้ซ่งชิงหลันจะเมา แต่นางก็ยังพอมีสติอยู่บ้าง

หลังจากออกจากประตูบ้าน นางก็รู้สึกได้ถึงสิ่งผิดปกติ

นางดิ้นรนลงจากอ้อมแขนของไป๋เย่หาน กล่าวอู้อี้ “ไป๋เย่หาน! เจ้า ไอ้คนสารเลว! เจ้า! เจ้าจะพาข้าไปที่ใดกัน”

ไป๋เย่หานมองท่าทางเมาเสียจนบ้าคลั่งของนาง ก็รู้สึกว่าน่ารักอย่างมาก จึงกล่าวอย่างอ่อนโยน “เจ้าเมาแล้ว ข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน”

“ข้าไม่ได้เมา!” ซ่งชิงหลันหน้าแดง กลอกตาใส่เขา “ข้ายังดื่มต่อได้! วันนี้ข้ามีความสุข! ก็ต้องดื่มให้สาแก่ใจ!”

กล่าวจบนางก็หันหลัง เดินโซเซจะขึ้นบันไดไป

แต่อยู่ ๆ ตรงหน้านางก็ปรากฏเป็นภาพซ้อน เป็นภาพขั้นบันไดซ้อน ๆ กัน

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วอย่างสงสัย แล้วพึมพำเบา ๆ “แปลกจัง เหตุใดมีขั้นบันไดถึงเพียงนี้ ไป๋เย่หาน…”

นางหันหน้าไปมองไป๋เย่หานแวบหนึ่ง จากนั้นก็กล่าวอย่างตกใจ “เอ๋ เหตุใดถึงมีไป๋เย่หานหลายคนเสียจริง เกลียดชะมัด…”

นางยังไม่ทันกล่าวจบ อยู่ ๆ ก็เวียนหัวแล้วล้มลง

โชคดีที่ไป๋เย่หานดวงตาเฉียบคมและมือไว ยื่นมือออกมารับนางไว้ได้ทัน

เขามองคนที่เมามายไม่ได้สติในอ้อมแขน ใบหน้าทำอันใดไม่ถูกทั้งยังอยากเอาอกเอาใจ “ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรกับเจ้าเลยจริง ๆ”

กล่าวจบก็แบกซ่งชิงหลันขึ้นหลัง มุ่งหน้าสู่จวนท่านแม่ทัพ

ซ่งชิงหลันยังคงไม่สบายใจอยู่ที่ด้านหลังของเขา กล่าวพึมพำออกมา “ท่าน…ท่านจะพาข้าไปที่ใดกัน”

“พาเจ้ากลับบ้านน่ะสิ”

“ท่านรู้หรือว่าบ้านข้าอยู่ที่ใด”

“จวนท่านแม่ทัพ”

“ไม่ใช่นะ จริง ๆ แล้วบ้านข้าอยู่ในที่ห่างไกลมาก ๆ เลยต่างหาก ฮ่า ๆ ๆ ๆ…”