ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 251 เหตุใดจึงไม่เหมือนกัน

บทที่ 251 เหตุใดจึงไม่เหมือนกัน

จากนั้น ที่ด้านในกองกำลังฝั่งตะวันตกก็เกิดเสียงสู้รบคำรามดังขึ้น

ชาวซีหลิงมีความทะเยอทะยานมากเสียจริง การลอบโจมตีในครั้งนี้ พวกเขาได้ส่งกองกำลังที่แข็งแกร่งและดีที่สุดมา แต่โชคยังดีที่พวกซ่งชิงหนานได้เตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว การสวนกลับการลอบโจมตีในครั้งนี้ ทำให้ทั้งสองฝั่งสู้กันจนฟ้าสว่าง

เป็นเพราะมีการเตรียมพร้อมตั้งแต่เนิ่น ๆ ภายใต้การวางแผนอย่างแยบยลของไป๋เย่หานและซ่งชิงหนาน กองกำลังฝั่งตะวันตกจึงไม่มีผู้ใดบาดเจ็บถึงตาย ส่วนชาวซีหลิงทั้งหมดก็ล้วนถูกจับตัวได้

ทันใดนั้นหานเฟยเปิดม่านเข้ามารายงาน “ท่านอ๋องขอรับ แม่ทัพซ่ง ชาวซีหลิงถูกจับไว้ทั้งหมดแล้วขอรับ”

“ดี” ไป๋เย่หานวางจอกสุราลง แล้วมองไปยังซ่งชิงหนาน “ไปดูด้วยกันเถิด”

เมื่อชายที่มีรูปร่างสูงโปร่งงดงาม กับชายหนุ่มรูปงามพร้อมกับรัศมีเย็นชาปรากฏตัวขึ้น และยังไม่ทันกล่าวอันใด ชาวซีหลิงก็ถูกรัศมีอันทรงพลังของทั้งคู่ทำให้ตกใจกลัวไปเสียแล้ว

โดยเฉพาะชายที่ใส่ชุดคลุมผ้าไหมสีดำผู้นั้น บนร่างของเขามีรัศมีน่าเกรงขามราวจักรพรรดิ รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาไม่เหมือนคนในกองทัพ ถึงแม้ไม่ได้สวมใส่เครื่องแบบทหาร กลับมีกลิ่นอายของความสง่างามน่าเกรงขาม พร้อมดวงตาที่เฉี่ยวคมราวกับเหยี่ยว ทำให้คนรู้สึกถึงความกดดันอย่างรุนแรง

ส่วนแม่ทัพอายุน้อยผู้ที่ดูแล้วอายุไม่ถึงสิบหกสิบเจ็ดปีข้างกายเขานั้น สวมเครื่องแบบทหารสีขาวเงิน ดูแล้วราวกับวีรบุรุษ ผิวสีคล้ำไม่สามารถซ่อนรูปลักษณ์อันหล่อเหลาของเขาได้ คิ้วคมดวงตาเย็นชา ช่างทำให้คนรู้สึกหนาวเหน็บ

ส่วนซ่งชิงหนานสังเกตการณ์อย่างเงียบ ๆ และกล่าวเสียงทุ้ม “เหตุใดพวกเจ้าจึงมาโจมตีกองกำลังเมืองหลวงกลางดึกเช่นนี้”

ชาวซีหลิงลอบกล่าวในใจ ดูท่านี่คงจะเป็นซ่งชิงหนานที่คนผู้นั้นพูดถึง

ในตอนนี้พวกเขาจึงได้เข้าใจว่า เหตุใดคนเหล่านั้นถึงบอกว่าซ่งชิงหนานเป็นยอดฝีมือที่ไม่ควรประมาท

แต่พวกเขาชาวซีหลิงนั้นก็หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีเช่นกัน

ผู้เป็นหัวหน้าสบตากับแววตาเย็นชาของซ่งชิงหนานอย่างไม่กลัวตาย แล้วกล่าวตอบ “การต่อสู้ในวันนี้ ข้าขอยอมรับความพ่ายแพ้! การได้ตายด้วยดาบของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองแห่งเมืองหลวง ก็ถือว่าตายอย่างไม่เสียดายแล้ว ข้าเป็นชาวซีหลิง ผู้กล้าหาญภักดี ต่อให้แพ้แต่ก็ยังมีเกียรติ!”

ไป๋เย่หานขมวดคิ้วในทันที และกล่าวเสียงเย็น “หยุดพวกมันไว้!”

แต่ช้าไปเสียแล้ว เหล่าเชลยชาวซีหลิงเหล่านั้นล้วนกินยาฆ่าตัวตายทั้งหมด

ซ่งชิงหนานขมวดคิ้ว แล้วกล่าวเสียงต่ำ “ดูท่าพวกเขาจะเตรียมตัวมานะขอรับ”

แววตาของไป๋เย่หานฉายแววเย็นชา สั่งหานเฟยที่อยู่ข้างกาย “ลากพวกมันออกไปให้หมด”

ในตอนนั้นเอง รองแม่ทัพแห่งกองกำลังฝั่งตะวันตกก็มาถึงตรงหน้าของซ่งชิงหนาน ทำท่าคำนับแล้วรายงาน “ท่านแม่ทัพขอรับ พบตัวหนอนบ่อนไส้แล้วขอรับ แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่ยอมสารภาพว่าผู้ใดเป็นผู้บงการ เราควรจัดการเช่นไรขอรับ”

ซ่งชิงหนานมองไป๋เย่หานเพื่อขอคำแนะนำ

หากแต่ไป๋เย่หานกล่าวอย่างเย็นชา “ในเมื่อถามแล้วไม่ได้ความ เช่นนั้นก็จัดการตามวินัยทหาร ส่วนตระกูลของเขาก็คุ้มครองให้ดี”

ซ่งชิงหนานพยักหน้า จากนั้นก็สั่งรองแม่ทัพผู้นั้น “จัดการตามที่ท่านอ๋องว่า”

สาเหตุที่หนอนบ่อนไส้ผู้นี้ไม่กล้ากล่าวสิ่งใดทั้งนั้น จะต้องเป็นเพราะมีคนข่มขู่เอาไว้เป็นแน่ หลังจากที่จับได้เช่นนี้ ผู้อยู่เบื้องหลังจะต้องลงมือกับตระกูลเขา ไม่ปล่อยให้รอดชีวิตไปเป็นแน่

แต่เพราะไป๋เย่หานกลับต้องการจะปกป้องตระกูลของอีกฝ่าย

นี่ก็เป็นจุดที่ซ่งชิงหนานชื่นชมไป๋เย่หานมากที่สุด แยกแยะระหว่างบุญคุณและความแค้น ให้รางวัลและลงโทษ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีความผิดเพียงใดก็ไม่มีทางทำร้ายภรรยาและลูกของอีกฝ่าย

เวลานี้ ท้องฟ้าสว่างแล้ว ความโกลาหลหลังการต่อสู้ในกองกำลังฝั่งตะวันตกถูกเก็บกวาดเป็นที่เรียบร้อย

ในตอนนี้เอง เสียงดังฟังชัดก็ดังขึ้นมาแต่ไกล “ท่านอ๋อง! ท่านพี่ชิงหนาน!”

ทั้งสองคนหันมองไปตามเสียง เห็นเพียงหวงเสี่ยวโต้วพาชายร่างกำยำมาสองสามคน ค่อย ๆ เข็นรถเข็นสองคันมา

บนรถเข็นมีถังไม้ถังใหญ่หนึ่งถัง ซ่งชิงหนานเห็นเช่นนั้นจึงถามอย่างสงสัย “เสี่ยวโต้ว บนรถเจ้านั่นอันใดหรือ”

“นี่คือของดีขอรับ!” หวงเสี่ยวโต้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็เปิดฝาของถังไม้ใหญ่ออกมา กลิ่นหอมหวานของบ๊ะจ่างลอยออกมา “เมื่อคืนนี้ที่ภัตตาคารอวิ๋นหลาย พวกข้าห่อบ๊ะจ่างไว้มาก เช้านี้จึงเอามานึ่งด้วยกัน แล้วท่านพี่ชิงหลันก็สั่งให้ข้าพาคนนำบ๊ะจ่างมาให้เหล่าทหารแห่งกองกำลังฝั่งตะวันตกนี้ขอรับ นางบอกว่าเมื่อคืนพวกท่านลำบากกันมาก”

ซ่งชิงหนานโบกมือเรียกรองแม่ทัพมาทันที แล้วเอ่ยสั่ง “เจ้าสั่งให้คนนำบ๊ะจ่างเหล่านี้ไปแบ่งให้เหล่าพี่น้องเสีย”

หวงเสี่ยวโต้วเองก็รีบกล่าวกับชายร่างกำยำสองสามคนนั้นว่า “พวกเจ้าเองก็ไปช่วยด้วย”

จากนั้นเขาก็หยิบเอากล่องอาหารกล่องหนึ่งออกมาจากบนรถ หลังจากเปิดก็นำบ๊ะจ่างสองอันส่งไปตรงหน้าไป๋เย่หานอย่างจริงจัง “ท่านอ๋อง นี่เป็นของที่ท่านพี่ชิงหลันสั่งให้ข้านำมาให้ท่านเป็นพิเศษขอรับ”

ไป๋เย่หานอดยิ้มไม่ได้ หลังจากรับบ๊ะจ่างมา ก็รู้สึกปลาบปลื้มยิ่งกว่าเดิม

ในท้ายที่สุด หวงเสี่ยวโต้วก็เปิดกล่องอาหารอีกชั้น นำบ๊ะจ่างสองอันยื่นไปตรงหน้าซ่งชิงหนาน “ท่านพี่ชิงหนาน นี่ของท่านขอรับ”

เห็นเช่นนั้น ไป๋เย่หานผงะไปในทันที แล้วถามด้วยความเย็นชา “เหตุใดจึงมีของเขาด้วย”

เขานึกว่าส่วนของตนนั้นเป็นแบบพิเศษเพียงคนเดียวเสียได้ แต่ทว่าตอนนี้แม้แต่ของซ่งชิงหนานเองก็ได้เช่นกัน หากเป็นอย่างนี้แล้วเขาจะกลายเป็นตัวใดเล่า

ส่วนซ่งชิงหนานที่เห็นเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “ข้าเป็นน้องชายแท้ ๆ นะขอรับ ท่านพี่เขย ท่านคงไม่ได้หึงหวงแม้แต่กับข้าที่เป็นน้องชายแท้ ๆ หรอกกระมัง”

หวงเสี่ยวโต้วดูออกว่าครั้งนี้ไป๋เย่หานรู้สึกไม่พอใจเพราะเรื่องใด ชายหนุ่มจึงรีบกล่าวอธิบาย “ท่านอ๋องขอรับ บ๊ะจ่างของท่านนั้นไม่เหมือนของท่านพี่ชิงหนานนะขอรับ บ๊ะจ่างในมือของท่านเป็นของที่พี่ชิงหลันห่อเองกับมือขอรับ”

เพียงไป๋เย่หานได้ยิน สีหน้าของชายหนุ่มก็ดูดีขึ้นมาก

เขาหมุนบ๊ะจ่างในมือสองอันเบา ๆ อย่างพิเคราะห์ เมื่อยิ่งดูก็ยิ่งพอใจ

นี่เป็นของที่ภรรยาห่อให้เขาด้วยตัวเอง ย่อมต่างจากทุกอันอยู่แล้ว

จากนั้นซ่งชิงหนานกล่าวเสริมอีกประโยคหนึ่ง “ดูท่าในสายตาของท่านพี่ ท่านคงสำคัญกว่าข้านะขอรับ”

ไป๋เย่หานโค้งมุมปากยิ้มเล็กน้อย แกะห่อบ๊ะจ่างออก ก็เห็นบ๊ะจ่างถั่วแดงกับพุทราเชื่อม

แล้วเขาก็นึกออกในทันที ก่อนที่จะออกมา ซ่งชิงหลันถามว่าเขาชอบกินบ๊ะจ่างรสชาติใด

นี่นางใส่ใจเขาเพียงนี้เลยหรือ

จากนั้นซ่งชิงหนานเองก็ลอกใบจ้งออก ของเขานั้นเป็นบ๊ะจ่างเนื้อสด

เขามองไปทางด้านไป๋เย่หานอย่างสงสัย “ท่านพี่เขย เหตุใดบ๊ะจ่างของท่านจึงไม่เหมือนของข้าเล่า”

ไป๋เย่หานคิดในใจว่านั่นแหละความสวยงาม

นี่เป็นสิ่งที่ภรรยาทำมาเพื่อเขาเป็นพิเศษ จะเหมือนกันได้อย่างไร

เขากัดคำหนึ่ง ทันใดนั้นก็รู้สึกหวานขึ้นมา จนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “หวานจริง ๆ”

ในตอนนี้ เหล่าทหารทุกนายในกองกำลังก็ล้วนได้กินบ๊ะจ่าง แต่ละคนมีความสุขอย่างมาก

ทันใดนั้น รองแม่ทัพมาหยุดตรงหน้าซ่งชิงหนานแล้วกล่าว “ท่านแม่ทัพ บ๊ะจ่างของภัตตาคารอวิ๋นหลายนี้ช่างอร่อยเสียจริงขอรับ! ทุกคนล้วนขอบคุณแม่นางซ่ง! แม่นางช่างจิตใจดียิ่งนัก! ให้พวกเราพี่น้องได้ลิ้มรสเทศกาลไหว้บ๊ะจ่างล่วงหน้า! ท่านแม่ทัพ ท่านมีพี่สาวเช่นนี้ ทำให้เราอิจฉาอย่างมากขอรับ!”

“ในเมื่อพวกเจ้าชอบ เช่นนั้นท่านพี่ข้าก็คงมีความสุขมาก! เอ้า ทางด้านนี้ยังมีเหลืออยู่ เอาไปแบ่งกันให้หมดเถิด!”

“ขอรับ!”

ทันใดนั้น ทั่วทั้งกองกำลังก็เข้าสู่บรรยากาศของเฉลิมฉลองเทศกาลล่วงหน้าอย่างตื่นเต้น และเมื่อยิ่งถูกความเอร็ดอร่อยในปากเอาชนะ พวกเขาก็ลืมการต่อสู้ที่ดุเดือดเมื่อคืนไปเสียสนิท