ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 254 ท่านอ๋องจะต้องเต็มใจอย่างมาก

บทที่ 254 ท่านอ๋องจะต้องเต็มใจอย่างมาก

ซ่งชิงหลันเอนร่างพิงราวระเบียงชั้นสอง มองไปยังกลุ่มคนที่เบียดเสียดกันอยู่หน้าประตูภัตตาคารอวิ๋นหลาย โค้งมุมปากยิ้ม ทันใดนั้นก็กล่าวอย่างซาบซึ้ง “หลายปีก่อนหน้านี้ ทุกครั้งที่มาถึงเดือนห้า เฉินเฉินและเยว่เยว่ก็จะป่วยหนักพร้อมกัน ดังนั้นเมื่อถึงเทศกาลไหว้บ๊ะจ่างก็จะไม่ได้มีใจมาคิดถึงเรื่องทำการค้า”

“นั่นสิ!” จากนั้นอู่เชียนเชียนจึงนึกขึ้นได้ “จะว่าไปแล้ว ปีนี้ช่างแปลกนัก พวกเขาล้วนสบายดี”

“นั่นน่ะสิ ไม่อย่างนั้นบ๊ะจ่างของภัตตาคารอวิ๋นหลายของเราคงตีตลาดได้ตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว ข้าเสียโอกาสทำเงินไปไม่น้อยเลย”

อู่เชียนเชียนยิ้มออกมา กล่าวหยอกล้อ “พี่ชิงหลัน ท่านทำเงินได้ตั้งมาก ไม่น้อยไปกว่าการขายบ๊ะจ่างเลยเจ้าค่ะ จริงสิ…”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ อยู่ ๆ อู่เชียนเชียนก็คิดถึงอันใดบางอย่างออก นำเอาตั๋วกระดาษออกมาจากอก ยื่นไปตรงหน้าซ่งชิงหลัน “หลายปีก่อนหน้านี้เราไม่ได้ไปดูการแข่งเรือมังกรด้วยกัน แต่ปีนี้เราพาเฉินเฉินและเยว่เยว่ไปชื่นชมความครึกครื้นได้ แล้วอีกอย่างมีคนนำตั๋วที่นั่งชั้นดีมาให้ซื่อโม่วเจ้าค่ะ ล้วนเป็นที่นั่งที่ดี ท่านเอาไปเถิด”

ซ่งชิงหลันเองก็ไม่เกรงใจ รับเอามา “เช่นนั้นก็ฝากเจ้าขอบคุณซื่อโม่วแทนข้าด้วย”

“อันใดกันเจ้าคะ ระหว่างเราไม่ต้องเกรงใจหรอกเจ้าค่ะ”

“อ้อ จริงสิ อีกประเดี๋ยวตอนเจ้ากลับไปก็นำบ๊ะจ่างกลับไปที่โรงฝึกด้วยสิ ส่วนของเจ้า ข้าให้ท่านอาสะใภ้เตรียมเอาไว้แล้ว ข้าขอไปทำงานก่อน” กล่าวจบ ซ่งชิงกลันก็หันหลังเดินลงไปชั้นล่าง

ผู้คนมาซื้อบ๊ะจ่างที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายอย่างต่อเนื่อง ในครัวและสวนด้านหลังนั้นต่างก็ยุ่งกันตัวเป็นเกลียว บ๊ะจ่างถูกนึ่งกันหม้อต่อหม้อ แต่กระนั้นก็ยังไม่เพียงพอ

ความยุ่งตัวเป็นเกลียวเช่นนี้ต่อเนื่องไปจนถึงบ่ายจึงค่อย ๆ สงบลง เมื่อมองคนที่มาซื้อบ๊ะจ่างค่อย ๆ ซาลง ทุกคนต่างก็ถอนหายใจโล่งอก

ซ่งชิงหลันและซ่งอวิ๋นเฟิงคอยจัดการงานอยู่ที่โต๊ะรับรอง บ๊ะจ่างของวันนี้ถูกขายออกไปได้มากกว่าการค้าขายในวันปกติของภัตตาคารหลายเท่า

ซ่งอวิ๋นเฟิงกล่าวพลางหัวเราะ “ชิงหลัน เจ้าช่างเก่งกาจเหลือเกิน ผู้ใดจะคิดถึงว่าการขายบ๊ะจ่าง จะทำเงินได้มากกว่าขายอาหารของภัตตาคารมาก!”

ซ่งชิงหลันมอบบัญชีที่คำนวณเสร็จแล้วส่งให้ซ่งอวิ๋นเฟิง และกล่าวด้วยรอยยิ้ม “การขายบ๊ะจ่างในเทศกาลไหว้บ๊ะจ่างเป็นเพียงการขายตามฤดูกาลเท่านั้นเจ้าค่ะ การค้าขายของภัตตาคารเราต่างหากจึงจะเป็นแผนระยะยาว”

ซ่งอวิ๋นเฟิงยิ้มพลางพยักหน้าเห็นด้วย

หลังจากนั้น ซ่งชิงหลันก็เดินเข้าไปในห้องครัว “ช่วงสองสามวันมานี้ทุกคนล้วนลำบาก วันนี้เลิกงานกันเร็วหน่อย วันพรุ่งก็สนุกกับเทศกาลเล่า”

กล่าวจบ ซ่งชิงหลันก็มองไปยังหลิวกุ้ยเสียที่อยู่ข้าง ๆ “ท่านอาสะใภ้เจ้าคะ บ๊ะจ่างขายหมดแล้วหรือ”

“นอกจากพวกที่เหลือไว้เป็นพิเศษ ก็ยังเหลืออีกหม้อหนึ่ง”

ซ่งชิงหลันมองแล้วกล่าว “ท่านอาสะใภ้ หม้อนั้นก็ให้ทุกคนแบ่งกันเถิดเจ้าค่ะ จริงสิ แล้วนี่ส่งบ๊ะจ่างให้ร้านจู้เป่าแล้วหรือยัง”

หลิวกุ้ยเสียพยักหน้า “อืม เมื่อครู่ชิงตงส่งคนมารับไปแล้ว”

ได้ยินนางกล่าวเช่นนั้น ซ่งชิงหลันก็รู้ว่าเขาจะต้องยุ่งมากเป็นแน่ ไม่มีแม้กระทั่งแรงงานจะนำไปส่ง

ดังนั้นนางจึงกล่าว “เช่นนั้นบ๊ะจ่างที่เก็บไว้ให้ร้านเสื้อชิงเยว่ประเดี๋ยวข้าเอาไปเอง ส่วนบ๊ะจ่างของโรงย้อมหมู่บ้านหลิ่ว ท่านก็ให้คนนำไปส่งเถิด”

ซ่งชิงหลันและหวงเสี่ยวโต้วขนบ๊ะจ่างขึ้นรถ จากนั้นก็มุ่งหน้าสู่ร้านเสื้อชิงเยว่ด้วยกัน

ที่ร้านเสื้อชิงเยว่ เหอไห่หลิงและเหวยหมิ่นจือกำลังคิดบัญชีและเตรียมจะปิดร้าน

ซ่งชิงหลันเดินเข้าไป และกล่าว “ทุกคนล้วนลำบากกันมาทั้งวัน วันนี้ข้านำบ๊ะจ่างส่วนหนึ่งมาให้ ทุกคนนำกลับไปเถิด วันพรุ่งจะได้ฉลองเทศกาล”

ทันทีที่กล่าวจบ เหล่าพนักงานปักผ้าและพนักงานคนอื่น ๆ ของร้านเสื้อชิงเยว่ก็พากันเดินออกมา “ขอบคุณมากนายหญิง”

“มีของทุกคนเลยนะ ไปรับได้ที่ประตูเถิด”

เหอไห่หลิงเดินออกมา “ภัตตาคารอวิ๋นหลายยุ่งถึงเพียงนั้น ข้ายังนึกว่าเจ้าไม่มีเวลามาที่นี่เสียแล้ว”

“ไม่ว่าจะยุ่งเพียงใดก็ย่อมต้องมีวันสิ้นสุดเจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันยิ้ม กล่าวเสริม “จริงสิ วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง”

เหว่ยหมินจือหัวเราะแล้วกล่าว “ต้องขอบคุณที่ซิ่วซิ่วคิดวิธีแจกถุงหอมอ้ายเฉ่า วันนี้มีลูกค้ามากมายมาที่นี่เพราะอยากได้ถุงหอมตามฤดูกาลนั่น แล้วซื้อเสื้อผ้าไปมากมาย”

กล่าวจบ เหว่ยหมินจือก็นำถุงหอมออกมา ส่งไปตรงหน้าของซ่งชิงหลัน “หลันหลัน เจ้าดูสิ ถุงหอมนี้ทำออกมาอย่างประณีตมาก โดยเฉพาะลายปักอ้ายเฉ่าด้านบน สวยมากจริง ๆ”

ซ่งชิงหลันรับถุงหอมมาจ่อที่ปลายจมูกแล้วดมหลิ่น พบว่าในถุงหอมนั้นไม่ได้มีเพียงอ้ายเฉ่าเท่านั้น ยังมีสมุนไพรจีนอื่น ๆ เช่นชางผู่ ตะไคร้ ฉยงหวง ใบส้มโอ ไป๋จื่อ ชิงเฮา ดอกเข็ม และหากพกถุงหอมนี้ไว้ติดตัวจะทำให้ปัดเป่าโรคภัยและวิญญาณชั่วร้ายได้

แต่ทันใดนั้นนางก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ซิ่วซิ่วมาหานางบอกว่าต้องการทำมัน ที่แท้ก็เอามาใช้ที่นี่นี่เอง

ซ่งชิงหลันพลิกถุงหอมในมืออีกครั้ง แล้วมองไปยังงานปักด้านบน หรี่ตาลงเล็กน้อยกล่าวเสียงเบา “งานปักนี้ไม่เลวเลยเจ้าค่ะ แต่ว่าดูแล้วไม่เหมือนงานปักฝีมือซิ่วซิ่ว”

“พี่ชิงหลัน ดวงตาท่านเฉียบคมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ น้อยคนนักที่จะดูออก” ในตอนนั้นเอง หลี่ซิ่วซิ่วก็เดินออกมาจากด้านใน

ซ่งชิงหลันเอ่ยถาม “นี่เกิดอันใดขึ้นหรือ”

นางไม่ได้มาที่ร้านเสื้อชิงเยว่ระยะหนึ่งแล้ว ไม่รู้เลยว่าที่นี่นั้นมีช่างปักฝีมือดีเพียงนี้เพิ่มมาตั้งแต่เมื่อไร

เหอไห่หลิงรีบอธิบาย “ก่อนหน้านี้ ซิ่วซิ่วเรียกช่างปักมาสองสามคนเข้ามา พวกนางมีฝีมือไม่เลว ตอนนี้เสื้อผ้าในร้านก็ล้วนเป็นพวกนางที่รับผิดชอบ”

ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วมองหลี่ซิ่วซิ่วแวบหนึ่ง “ซิ่วซิ่ว ดูท่าอาจารย์อย่างเจ้าจะผลิตลูกศิษย์ออกมาได้แล้วนะ”

หลี่ซิ่วซิ่วหน้าแดงอย่างเขินอาย “อย่างข้ายังเรียกอาจารย์ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ที่สำคัญคือพวกนางมีพื้นฐานฝีมือดี จริงสิ ท่านพี่ชิงหลัน นี่เป็นถุงหอมที่ข้าทำให้ท่านและเฉินเฉินกับเยว่เยว่เป็นพิเศษเจ้าค่ะ”

กล่าวจบ นางก็นำถุงหอมงดงามสามใบยื่นให้ตรงหน้าซ่งชิงหลัน

ซ่งชิงหลันรับมาแล้วกล่าว “คืนนี้กลับไปกินข้าวด้วยกันเถิด แล้วพวกเราค่อยกลับพร้อมกันดีหรือไม่”

“เจ้าค่ะ”

จากนั้นทั้งสองคนก็ออกเดินทางไปด้วยกัน

ระหว่างทางกลับ อยู่ ๆ ซ่งชิงหลันก็เอ่ยปากถาม “ซิ่วซิ่ว หลังจากเจ้าและชิงตงแต่งงานกัน ข้าก็ไม่มีเวลาว่างมาถามเจ้าเลย หลังจากนี้เจ้าวางแผนไว้อย่างไร”

หลี่ซิ่วซิ่วผงะไป เอ่ยถามอย่างเป็นกังวล “ท่านพี่ชิงหลัน ท่านหมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ”

ซ่งชิงหลันรู้ว่านางเป็นเด็กที่ซื่อสัตย์ จึงได้กล่าวออกไปตามตรง “เจ้าคงไม่คิดจะเป็นช่างปักผ้าอยู่ที่ร้านเสื้อชิงเยว่ไปตลอดชีวิตกระมัง ข้าหมายความว่า ถ้าหากเจ้ามีเรื่องที่อยากทำ ก็ไปทำได้เลย ข้าไม่อยากให้ร้านเสื้อชิงเยว่มาถ่วงมือเท้าของเจ้า”

“ท่านพี่ชิงหลันเจ้าคะ ในเมื่อท่านถามเช่นนี้ จริง ๆ แล้วข้ามีความคิดหนึ่งจริง ๆ แต่ว่า…” กล่าวจบ หลี่ซิ่วซิ่วก็เริ่มเขินอายเล็กน้อยอีกครั้ง “รอผ่านเทศกาลไหว้บ๊ะจ่างค่อยว่ากันเถิด”

ซ่งชิงหลันอดไม่ได้ที่จะสงสัย “เหตุใดเจ้าจึงต้องทำให้เป็นความลับเช่นนี้ด้วย”

ในตอนนั้นเองก็มีเสียงของซ่งชิงตงดังมาไม่ไกล “ซิ่วซิ่ว ท่านพี่!”

กล่าวจบ เขาก็วิ่งมาข้างกายของหลี่ซิ่วซิ่ว “ข้ากำลังจะไปรับเจ้าที่ร้านเสื้อชิงเยว่อยู่พอดี”

ซ่งชิงหลันมองท่าทางรักใคร่ของทั้งสองคน ก็อดไม่ได้ที่จะหยอกล้อ “ก่อนพวกเจ้าจะแต่งงานก็ไม่เคยเห็นพวกเจ้าหวานชื่นกันเช่นนี้เลย”

ซ่งชิงตงยิ้มพลางตอบกลับ “ท่านพี่ก็ ถ้าหากท่านอยากจะหวานชื่นบ้าง ข้าเดาว่าท่านอ๋องจะต้องเต็มใจอย่างมากเป็นแน่ขอรับ”

“คุยกันอยู่ดี ๆ จะพูดถึงเขาเพราะเหตุใด รีบกลับบ้านเถิด…”

กล่าวจบ ซ่งชิงหลันก็เดินนำไปข้างหน้าทันที